ซางลั่วลั่วชักมือกลับไปซ่อนไว้ด้านหลังราวกับถูกไฟช็อต ปลายนิ้วงองุ้ม กำแน่นเสียจนข้อนิ้วซีด
ผิวตรงที่ถูกสัมผัส ทั้งที่เป็นเพียงความเย็นจาง ๆ กลับร้อนผ่าวราวกับถูกไฟลวก
ไอร้อนนั้นแผ่จากปลายนิ้วอย่างรวดเร็ว จนมือทั้งข้างแข็งเกร็ง แม้แต่ลมหายใจก็ยังแผ่วเบาระมัดระวัง
เธอก้มตาลง จ้องพื้นผืนเล็ก ๆ ตรงหน้าปลายเท้า ไม่กล้าเงยหน้า ไม่กล้ามองเขา กลัวว่าความลับในใจจะถูกเปิดเผย
ไฟแช็กหมุนวนอยู่ระหว่างนิ้วเขา ส่งเสียงคลิกเบา ๆ ใสกังวานชวนฟัง
“ขอบใจ” พูดจบ เขาก็เดินผ่านเธอไป
กลิ่นมิ้นต์เย็นสดชื่นลอยตามมาอบอวลอยู่ตรงปลายจมูก ไม่นานก็จางหายไปกับอากาศอุ่น ๆ ยามบ่าย ไม่เหลือร่องรอยไว้แม้แต่น้อย
ซางลั่วลั่วยืนนิ่งอยู่กับที่
บางทีอาจผ่านไปนานมาก นานจนเธอนึกว่าเท้าของตัวเองติดแน่นอยู่กับพื้นแล้ว หรือบางทีอาจเป็นเพียงไม่กี่วินาที สั้นเสียจนเธอยังมองความเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยที่เกิดขึ้นกับเขาตลอดสองปีที่ผ่านมาไม่ทัน
เธอถึงได้เดินต่อไปทางโรงเรียน พอเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ก็ยังอดหันกลับไปมองไม่ได้
แผ่นหลังของเด็กหนุ่มผอมสูงกำยำกำลังค่อย ๆ ห่างออกไปตามถนนยาวที่มีต้นอู๋ถงเรียงรายสองข้าง ก่อนจะกลายเป็นภาพเงาที่คุ้นเคยที่สุดในความทรงจำของเธอ
เธอเห็นแผ่นหลังเช่นนี้มานับครั้งไม่ถ้วน คุ้นเคยจนแทบเป็นสัญชาตญาณ และทุกครั้งที่เห็น หัวใจก็จะปวดหนึบขึ้นมาระลอกหนึ่ง
-
หลายวันต่อมา ในหอพัก
เมิ่งหลินเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์ไปมา ถอนหายใจแล้วหันหน้าจอให้คนอื่นดู “ในกลุ่มมีถ่ายทอดสด ตอนนี้โรงอาหารต่อแถวยาวเหยียดเลย ถ้าไปตอนนี้ คงได้กินแต่เศษอาหาร แถมยังเย็นชืด เห็นแล้วหมดอยากกินพอดี”
หลายวันมานี้โรงอาหารแทบแตก ผู้คนเบียดเสียดกันแน่นขนัด แค่เพื่อจะได้เห็นจิงเย่
ถานซู่อินชะโงกไปดูรูปที่เต็มไปด้วยหัวคนดำขลับ ขมวดคิ้วน้อย ๆ แล้วตัดสินใจทันที “ไปกินข้างนอกกัน!”
“หม้อไฟ ๆ!” ดวงตาเมิ่งหลินสว่างวาบเหมือนหลอดไฟ เธอกระโดดลุกขึ้นพรวด
ซางลั่วลั่วเก็บโทรศัพท์เงียบ ๆ เงยหน้าขึ้นรับคำ “งั้นต้องรีบไปแล้ว ไปช้ากว่านี้แม้แต่ร้านหม้อไฟก็ต้องรอคิว”
“ไป ๆ ๆ”
พอไปถึงร้าน โชคดีที่ยังเหลือโต๊ะว่างอยู่มุมในสุดหนึ่งโต๊ะ พอดีให้สี่คนนั่งได้
ทั้งสี่นั่งล้อมโต๊ะ เมิ่งหลินก็รีบเลื่อนเมนูมาวางตรงกลาง ปลายนิ้วแตะตัวเลือกความเผ็ด ก่อนเลิกคิ้วมองทุกคนพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “สาว ๆ วันนี้เอาระดับไหนดี? เผ็ดกลางแบบปกติ เผ็ดมากจนเหงื่อแตก หรือท้าทายลาวานรกไปเลย?”
ถานซู่อินตอบ “เอาเผ็ดกลางก็พอ อากาศอบอ้าวจนหายใจไม่ทั่วท้อง แอร์ยังเป่าความร้อนอึดอัดนี่ไม่หาย ถ้าเผ็ดกว่านี้คงได้ร้อนในกันพอดี”
เดือนกันยายนของเมืองจิง แสงแดดยังคงแผดจ้าจนแสบตา แม้แต่ลมที่พัดผ่านก็ร้อนระอุ อบอวลไปด้วยไอร้อนอึดอัด
“ได้เลย” เมิ่งหลินโบกมืออย่างคล่องแคล่ว กากบาทเลือกเผ็ดกลางในเมนูอย่างไม่ลังเล แล้วหันไปถามทุกคน “งั้นเอาเบียร์สดเย็น ๆ มาด้วยไหม? เย็นชื่นใจ ดื่มแล้วช่วยดับร้อนได้พอดี”
ซูหนานพยักหน้า “ได้”
“ลั่วลั่ว แล้วเธอล่ะ?” เมิ่งหลินหันไปมองคนข้างตัว แต่กลับเห็นว่าซางลั่วลั่วไม่ได้ฟังอยู่เลย สายตาจ้องตรงไปข้างหน้า ไม่รู้ว่ากำลังมองอะไร
เมื่อมองตามสายตาเธอไป ก็เห็นผู้ชายสี่คนนั่งอยู่ตรงนั้น ไอน้ำจากหม้อไฟบดบังใบหน้าของพวกเขาเลือนราง
เดี๋ยวก่อน
เธอหรี่ตา จ้องตำแหน่งด้านในสุดเขม็ง
ไอน้ำสีขาวถูกกระแสอากาศพัดแหวกออกชั่วขณะ
ร่างที่สวมเสื้อยืดสีขาว เอนพิงพนักเก้าอี้อย่างเกียจคร้านหันใบหน้าด้านข้าง กำลังคุยกับคนข้าง ๆ เป็นระยะ
เมิ่งหลินสูดหายใจเฮือก มือคว้าข้อมือซางลั่วลั่วไว้โดยไม่รู้ตัว ถามอย่างไม่อยากเชื่อ “นั่น...จิงเย่เหรอ?”
ถานซู่อินกับซูหนานได้ยินเสียงก็หันกลับไปพร้อมกันอย่างพร้อมเพรียง
เป็นเขาจริง ๆ ด้วย
ตัวจริงสะดุดตายิ่งกว่าในวิดีโอ ใบหน้าหล่อเหลาของเขามีแรงดึงดูดชวนตะลึง แม้จะเห็นแค่ด้านข้างก็ยังละสายตาไม่ได้
ทั้งสองสบตากัน ต่างอ่านความหมายเดียวกันออกจากแววตาของอีกฝ่าย
นี่มันช่างเป็นเรื่องที่ยิ่งตั้งใจกลับไม่สำเร็จ พอไม่ตั้งใจกลับได้ดังใจ
คนที่เฝ้ารออยู่ในโรงอาหารตั้งนานก็ไม่เจอ กลับมาเจอเข้าจัง ๆ ในร้านหม้อไฟที่ไอน้ำฟุ้งตลบแห่งนี้โดยไม่ทันตั้งตัว
ทางโต๊ะนั้น จิงเย่คล้ายจะสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง นิ้วเรียวยาววางแก้วเหล้าลง
เขาเลิกเปลือกตาขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ ดวงตาดำสนิทมองตรงมาอย่างพอดิบพอดี ยังโต๊ะของพวกเธอ
แทบจะในเวลาเดียวกัน เหล่าสาว ๆ ก็ทำท่าร้อนรนเหมือนถูกสายตานั้นลวก รีบแสร้งทำเป็นยุ่ง
คนหนึ่งก้มดูเมนู อีกคนรินชา ส่วนอีกคนก็จัดผม
มีเพียงซางลั่วลั่วที่ช้ากว่าคนอื่นครึ่งจังหวะ รูม่านตาหดเล็กลง ก่อนจะสบเข้ากับสายตาเขาพอดี
เธอเพิ่งได้สติ ก็ก้มตาลง ขนตายาวสั่นไหวอย่างกระวนกระวาย
ผ่านระยะห่างเพียงโต๊ะเดียว สายตาของจิงเย่หยุดอยู่บนใบหน้าเล็ก ๆ ที่ก้มต่ำของเธอ แววตาชะงักไปสองวินาทีอย่างแทบสังเกตไม่เห็น
“ฉันพูดกับนายอยู่ มองอะไรน่ะ?”
เฉินเกอที่นั่งข้าง ๆ ย้อมผมสีเทาอมน้ำตาล มีต่างหูเพชรดำเม็ดเล็กจิ๋วประดับอยู่ตรงกระดูกอ่อนใบหู ใช้ศอกสะกิดเขาเบา ๆ
จิงเย่ละสายตากลับมา ปลายนิ้วลูบไล้ขอบแก้ว ก่อนตอบเสียงเรียบ “ไม่มีอะไร”
ลู่จื่ออันที่นั่งตรงข้ามถอดแว่นที่ถูกไอน้ำจนมัวออกมา หยิบกระดาษทิชชูเช็ดไปพลาง แซวเขาไปพลาง “เห็นนายแทบไม่ได้คีบอะไรเลย ออกไปตั้งปี กลับมากินหม้อไฟไม่เป็นแล้วหรือไง?”
“ไม่ค่อยหิว” จิงเย่ก้มตาลง หยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วเลื่อนหน้าจอส่ง ๆ
เสิ่นเจวี้ยนคีบเนื้อขึ้นมาอีกครั้ง “เอาเถอะ อย่าไปสนใจเขา กินของเรากันต่อ”
ไม่นานอาหารของโต๊ะสาว ๆ ก็ทยอยมาเสิร์ฟ น้ำมันพริกในหม้อเริ่มเดือดปุด ๆ
เมิ่งหลินเทเนื้อวัวติดมันทั้งจานลงหม้อ พลางลดเสียงลง ดวงตายังคอยแอบชำเลืองไปทางนั้น “พวกเธอว่า ฉันควรแอบถ่ายรูปไหม? แค่รูปเดียว เอาไปอวดในโมเมนต์!”
ถานซู่อินเหลือบมองเธอ พูดเสียงเย็น ๆ “เมื่อกี้เกือบโดนเจ้าตัวจับได้คาหนังคาเขาแล้วนะ ถ้าเธอยกโทรศัพท์ขึ้นมาอีก คิดว่าเดี๋ยวเขาจะหันมามองไหมล่ะ?”
“ก็จริง งั้นไม่ถ่ายแล้ว” เมิ่งหลินยอมแพ้ทันที ล้มเลิกความคิดอย่างเสียดาย แล้วก้มหน้าลวกเนื้ออย่างเรียบร้อย
“มา ชนแก้วกันหน่อย” ถานซู่อินยกแก้วเบียร์สดเย็นที่มีฟองละเอียดเต็มปริ่มขึ้น ชูให้ทั้งสามคน
แก้วทั้งสี่ใบกระทบกันเบา ๆ กลางอากาศ
ซางลั่วลั่วจิบตามไปสองอึก สายตากลับลอยไปยังโต๊ะฝั่งตรงข้ามอย่างห้ามไม่อยู่
เขาดูผ่อนคลายมาก คิ้วตาคลายตัว ต่างจากภาพในวิดีโอที่เปล่งประกายเจิดจ้าและอยู่ไกลเกินเอื้อมอยู่บ้าง
เธอเคยเห็นผู้ชายผมสีเทาอมน้ำตาลคนนั้นมาก่อน เขาเป็นบุคคลโดดเด่นของคณะการเงินชั้นปีสาม ที่แท้พวกเขาก็เป็นเพื่อนร่วมห้องกัน
พอกินไปได้ครึ่งหนึ่ง ท้องน้อยก็เริ่มปวดหน่วงขึ้นมาเป็นระยะอย่างคุ้นเคย จนสีหน้าเธอเปลี่ยนไป
ประจำเดือนคงมาก่อนกำหนด โชคดีที่มีกระดาษอนามัยสำรองอยู่ในกระเป๋า
เธอยัดกระดาษอนามัยใส่กระเป๋า พูดเร็วปรื๋อ “ฉันไปห้องน้ำแป๊บนะ”
“ได้ รีบกลับมานะ เนื้อวัวใกล้สุกแล้ว!”
ซางลั่วลั่วฝืนความไม่สบาย เดินเร็ว ๆ ไปทางห้องน้ำ ยิ่งเดินก้าวก็ยิ่งถี่ขึ้น
พอเดินมาได้ครึ่งทาง เธอก็ชะงัก ก่อนจะอดวิ่งเหยาะ ๆ ไม่ได้ แต่เพราะไม่ได้มองทาง จึงชนเข้ากับอกของผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังเดินออกมาจากด้านในอย่างจัง
“ขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ” เธอเซถอยหลังไปสองก้าว คำขอโทษหลุดออกจากปากทันที
“ไม่เป็นไร”
เสียงนั้น...
ซางลั่วลั่วตัวแข็งทื่อ ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นทีละน้อย
จิงเย่ก้มตาลง สายตาหยุดอยู่บนใบหน้าของเธอ