“ลั่วลั่ว!” เมิ่งหลินวิ่งหอบแฮกมาหยุดข้างเธอ มือยันเข่าแล้วพักหายใจครู่หนึ่ง “จิงเย่... กลับไปแล้วใช่ไหม?”
ซางลั่วลั่วดึงสายตาที่พร่าเลือนกลับมา “เพิ่งไป เธอมาช้าไปก้าวเดียว”
“ฉันได้ยินข่าวก็รีบพุ่งมาเลย” เมิ่งหลินหายใจจนเป็นปกติ ก่อนเสยผมที่ยุ่งเพราะวิ่ง “ทดสอบวิ่ง 800 เมตรฉันยังไม่ทุ่มสุดตัวขนาดนี้เลย สุดท้ายก็ยังมาไม่ทันอยู่ดี”
เธอปรับลมหายใจให้สงบลง จู่ ๆ ก็หรี่ตามองซางลั่วลั่วอย่างครุ่นคิด “เดี๋ยวนะ ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ได้? มาดูจิงเย่เหมือนกันเหรอ? ไม่ใช่สิ เธอไม่ใช่คนที่เว้นระยะห่างจากสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าผู้ชาย แล้วคบหาอยู่กับหนังสืออย่างเดียวหรอกเหรอ?”
ซางลั่วลั่วก้าวเดินต่ออย่างไม่สะทกสะท้าน
“ฉันแค่มาซื้อของแถวประตูตะวันออก แล้วบังเอิญเจอเข้าพอดี”
เมิ่งหลินเดินตาม เห็นชัดว่าไม่เชื่อ “บังเอิญขนาดนั้นเลย? ปกติเธอซื้อของที่ร้านชำตรงประตูใต้ไม่ใช่เหรอ เปลี่ยนมาซื้อทางประตูตะวันออกตั้งแต่เมื่อไหร่?”
ซางลั่วลั่วไม่หยุดฝีเท้า เพียงเหลือบมองเธอทางหางตา “น้ำส้มซ่าที่ประตูใต้หมดแล้ว”
สายตาเมิ่งหลินเลื่อนลงไปยังมือของเธอที่ว่างเปล่า ไม่มีอะไรอยู่เลย
“แล้วน้ำอัดลมที่ซื้อมาอยู่ไหน?”
“ดื่มหมดแล้ว”
เหตุผลฟังขึ้นจนหาข้อตำหนิไม่ได้
เมิ่งหลินร้อง “อ้อ” แม้ยังรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้ถามต่อ เธอคล้องแขนซางลั่วลั่วพากลับหอพัก
“ฉันนึกว่าเธอจะรู้ใจตัวเองแล้วเสียอีก!”
“น่าเสียดาย ตอนพวกเราเข้าเรียนเมื่อปีก่อน เขาก็ไปเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนแล้ว พวกเราไม่เคยเห็นหน้าเขาสักครั้ง กว่าจะกลับมาก็ยังคลาดกันอีก”
-
เที่ยงวันถัดมา หลังเลิกเรียน
ทั้งสี่คนเดินตามฝูงนักศึกษาออกจากอาคารเรียน
เมิ่งหลินเห็นนักศึกษารอบข้างเริ่มวิ่งเหยาะ ๆ จึงเร่งเสียงร้อนรน “เร็ว ๆ เข้า! ตามไป! วันนี้โรงอาหารมีหมูเปรี้ยวหวานสับปะรดกับหัวสิงโตเนื้อปูนะ ไปช้าเดี๋ยวไม่ได้แม้แต่น้ำซอส!”
ซูหนานทำหน้างุนงง “อะไรนะ? หัวสิงโต? ไม่ใช่ว่ามีทุกวันศุกร์เหรอ?”
“เพราะอย่างนั้นวันนี้ถึงต้องแย่งกันไง!” ถานซู่อินเริ่มวิ่งเหยาะ ๆ แล้วหันกลับมาตะโกนเสริม “ได้ยินว่าหัวหน้าพ่อครัวอารมณ์ดีเพราะจิงเย่ช่วยสร้างชื่อเสียงให้มหาวิทยาลัย เลยทำอาหารจานพิเศษเพิ่มขึ้นมาเป็นกรณีพิเศษ”
ซางลั่วลั่วยังไม่ทันตั้งตัว เมิ่งหลินก็คว้าข้อมือเธอไว้แล้วลากเข้าไปในฝูงชนที่กรูกันไปยังโรงอาหาร
พอพวกเธอวิ่งมาถึงหน้าโรงอาหาร จึงได้ประจักษ์กับตัวเองว่าสภาพที่คนแน่นขนัดเป็นอย่างไร
แถวทุกแถวงอคดเคี้ยวราวกับงูหิวโซ ท้ายแถวเลือนหายไปในหมู่นักศึกษาที่เคลื่อนไหวขวักไขว่ แทบไม่มีช่องว่างให้แทรกตัวเข้าไปยืน
หน้าเคาน์เตอร์ตักอาหาร มือของพนักงานหญิงขยับรวดเร็วจนเห็นเป็นเงาพร่า ทัพพีสเตนเลสกระทบถาดเหล็กดังกรุ๊งกริ๊ง
ถึงอย่างนั้น แถวก็ยังคืบหน้าเชื่องช้าราวกับหอยทากคลาน
เมิ่งหลินเขย่งปลายเท้าชะเง้อมองเข้าไปในโรงอาหารอย่างยากลำบาก ก่อนทำหน้าเหวอไปทั้งคน “ถ้าไม่รู้คงนึกว่าแจกเงินฟรี อาหารแค่สองอย่างนี้อร่อยแค่ไหนก็เถอะ ไม่ถึงกับเรียกคนทั้งมหาวิทยาลัยมาตั้งสองในสามหรอกมั้ง?”
ถานซู่อินถอนหายใจ สายตากวาดผ่านฝูงชนที่ทั้งตื่นเต้นและร้อนใจ น้ำเสียงเหมือนเข้าใจอะไรบางอย่าง “เกรงว่าพวกเขาคงไม่ได้มาเพราะอาหารอย่างเดียว”
ซางลั่วลั่วมองฝูงชนแน่นขนัดตรงหน้า ในใจก็เดาสาเหตุออกแล้ว
เสียงพูดคุยตื่นเต้นหลายเสียงจากแถวข้าง ๆ ลอยมาอย่างไม่ปิดบัง
“เร็วเข้า ๆ ไม่แน่อาจได้เจอเขาก็ได้! เพิ่งกลับมหาวิทยาลัย ยังไงก็ต้องกินข้าวใช่ไหม?”
“ฉันเคยได้ยินรุ่นพี่เล่าว่า เมื่อก่อนเขาแทบไม่เคยโผล่มาที่โรงอาหารเลย วันนี้คนเยอะขนาดนี้ คงได้เก้อแหง ๆ”
ไม่รู้ว่าใครแทรกขึ้นมาว่า “ไม่ต้องรอแล้ว เมื่อกี้มีคนเห็นว่าเขาถูกอาจารย์เรียกไป”
เมิ่งหลินเบะปาก ก่อนเขย่งมองแถวที่แทบไม่ขยับ แล้วไหล่ก็ตกพลางคร่ำครวญ “ต้องต่อแถวไปถึงเมื่อไหร่เนี่ย?”
ถานซู่อินกลับสงบนิ่ง “มาแล้วก็รอต่อไปเถอะ”
“ก็ได้ ไหน ๆ มาแล้วก็ทำใจเถอะ” เมิ่งหลินถอนหายใจยอมรับชะตากรรมอย่างไม่เต็มใจ แล้วค่อย ๆ ขยับไปข้างหน้าสองก้าว
ซางลั่วลั่วเดินตามหลังเธอ แต่ใจลอยไปไกลแล้ว
กว่าจะขยับไปถึงเคาน์เตอร์ หมูเปรี้ยวหวานสับปะรดกับหัวสิงโตเนื้อปูก็หมดเกลี้ยงไปนานแล้ว แม้แต่จานก็ถูกเก็บไปแล้วด้วย
เมิ่งหลินมองอาหารธรรมดารสจืดชืดที่เหลืออยู่เพียงไม่กี่อย่างในเคาน์เตอร์ แล้วคร่ำครวญเสียงดัง “คนพวกนี้ใจร้ายเกินไปแล้ว ทำให้ฉันต่อแถวตั้งนาน แถมไม่ได้ชิมแม้แต่น้ำซอสสักคำ!”
เธอเกาะขอบเคาน์เตอร์ ชะเง้อมองเข้าไปข้างในอย่างไม่ยอมแพ้ น้ำเสียงออดอ้อนน่าสงสาร “ป้าคะ ไม่เหลือสักนิดจริง ๆ เหรอคะ? แค่หนึ่งช้อนก็ได้ค่ะ หนึ่งช้อนพอ!”
พนักงานหญิงตักอาหารไม่แม้แต่จะเงยหน้า ใช้ทัพพีเคาะขอบจาน “หมดไปตั้งนานแล้ว! รีบสั่งได้แล้ว!”
ทั้งสี่คนมองหน้ากัน ก่อนจำใจตักอาหารที่เหลืออยู่มาบ้าง จากนั้นก็ถือถาดเดินวนในโรงอาหารที่แออัดอยู่สองรอบ กว่าจะหาโต๊ะที่เพิ่งว่างได้ในที่สุด
เมิ่งหลินหย่อนตัวนั่งลง คว้าตะเกียบจิ้มผักในชามสองสามที น้ำเสียงห่อเหี่ยว “หวังว่าพรุ่งนี้คนจะไม่บ้าคลั่งกันแบบนี้อีกนะ ถ้าเป็นอย่างนี้ทุกวัน ใครจะทนไหว”
ท่ามกลางเสียงพูดคุยอื้ออึงรอบตัว ชื่อ “จิงเย่” กับเรื่องบางช่วงจากคำกล่าวของเขาลอยเข้าหูซางลั่วลั่วเป็นระยะ
เธอก้มหน้าตลอด กินทีละคำอย่างเชื่องช้าและเงียบงัน
หลังมื้ออาหาร ทั้งสี่คนเดินออกจากโรงอาหาร
ไอร้อนยามเที่ยงพุ่งเข้าปะทะ แม้แต่ลมใต้ร่มไม้ก็ยังอุ่นเอื่อย
เมิ่งหลินใช้มือพัดลมให้ตัวเอง ก่อนเสนอว่า “ร้อนจะตายอยู่แล้ว ไปห้องสมุดกันเลยเถอะ ที่นั่นแอร์เย็นฉ่ำกว่าในหอพัก แถมยังหาข้อมูลได้ด้วย”
ซางลั่วลั่วหยุดเดิน “พวกเธอไปกันเถอะ ฉันต้องไปร้านหนังสือนอกมหาวิทยาลัยเพื่อซื้อสมุดจดสักเล่ม”
“ไปตอนนี้เลยเหรอ?” ถานซู่อินเงยหน้ามองท้องฟ้า คิ้วขมวดเล็กน้อย “แดดแรงขนาดนี้ มีสมุดอะไรที่ต้องไปซื้อกลางวันแสก ๆ ด้วย?”
ซางลั่วลั่วยิ้มบาง ๆ “บ่ายนี้ต้องใช้ พวกเธอรีบไปห้องสมุดเถอะ ไม่ต้องห่วงฉัน”
เมื่อเห็นว่าเธอตัดสินใจแน่วแน่แล้ว ทั้งสามคนจึงไม่เกลี้ยกล่อมต่อ
ซางลั่วลั่วออกจากประตูมหาวิทยาลัยแล้วเดินเข้าไปในร้านเครื่องเขียนที่แวะเป็นประจำ หยิบสมุดจดเล่มหนึ่งขึ้นมาอย่างไม่ใส่ใจ จ่ายเงินแล้วก็รีบเดินออกมา
พอก้าวพ้นประตูร้าน ไอร้อนก็พุ่งเข้าปะทะอีกครั้ง
เธอไม่ได้กลับมหาวิทยาลัยทันที แต่เดินช้า ๆ ไปตามร่มเงาของต้นไม้ริมทาง ฝีเท้าผ่อนลงอย่างเชื่องช้า
เสียงจักจั่นดังจนน่ารำคาญ แสงแดดจ้าจนแสบตา
เธอต้องการเวลาอยู่ลำพังสักหน่อย เวลาที่จะวางความในใจซึ่งซ่อนอย่างไรก็ไม่พ้นสายตาเหล่านั้นลงได้
ระหว่างเดิน จู่ ๆ ก็เหมือนเหยียบโดนอะไรบางอย่าง พื้นแข็ง ๆ สะกิดใต้พื้นรองเท้าเบา ๆ ดึงความคิดที่ล่องลอยของเธอกลับมา
เธอก้มลงมอง เห็นไฟแช็กสีเงินอันหนึ่งนอนนิ่งอยู่ในร่องระหว่างแผ่นอิฐ
ตัวเรือนมีเส้นสายเย็นเฉียบ แค่ดูก็รู้ว่าราคาไม่ธรรมดา ไม่ใช่ของราคาถูกที่นักศึกษาทั่วไปใช้กันแน่
เธอก้มลงเก็บขึ้นมา ใช้นิ้วหัวแม่มือปัดฝุ่นที่เกาะอยู่ออก
บริเวณนี้อยู่ติดกับมหาวิทยาลัย คนที่เดินผ่านไปมาส่วนใหญ่เป็นนักศึกษา คงเป็นของใครสักคนที่สะเพร่าทำตกไว้กระมัง
เธอเดินมุ่งหน้าไปทางมหาวิทยาลัย ตั้งใจจะนำไปส่งที่จุดรับแจ้งของหายของป้อมยาม
“นักศึกษา”
เสียงทุ้มแหบแฝงความเฉื่อยชาและความเกเรดังขึ้นอย่างไร้ปี่ไร้ขลุ่ย จากใกล้ ๆ ข้างกายเธอ
ซางลั่วลั่วหันไปมอง
เพียงชั่วขณะนั้น ลมหายใจของเธอก็สะดุด หัวใจเหมือนเต้นขาดหายไปครึ่งจังหวะ
จิงเย่ยืนอยู่ห่างออกไปเพียงสองก้าว
เขาสวมเสื้อยืดแขนสั้นสีดำตัวหลวมกับกางเกงขายาวสีเดียวกัน
สร้อยคอไม้กางเขนสีเงินพาดอยู่บนอกอย่างเกียจคร้าน มือทั้งสองข้างล้วงกระเป๋ากางเกง
ดูเหมือนเขาเพิ่งเดินออกมาจากที่ร่มสักแห่ง ปลายผมจึงยังยุ่งเหยิงอย่างไม่ใส่ใจ
กลุ่มคนที่ตามหลังเขามาหยุดยืนอยู่ด้วย ประธานนักศึกษาและหัวหน้าฝ่ายหลายคนยืนอยู่เยื้องไปด้านหลังเขา ทุกคนต่างมองมาทางเธอ
จิงเย่มองเธอ หรือพูดให้ถูกคือมองไฟแช็กในมือเธอ
“ไฟแช็กอันนั้นของฉัน”
ซางลั่วลั่วหลุบขนตายาวลง ปกปิดระลอกคลื่นในดวงตา นิ้วเรียวยาวขาวผ่องคีบไฟแช็กยื่นไปให้ ปลายนิ้วสั่นน้อย ๆ
“นี่”
เขายื่นมือมารับ
ข้อนิ้วเรียวยาว เส้นสายงามคมราวลำไผ่ ใต้ผิวขาวเย็นมีเส้นเลือดสีเขียวจาง ๆ ปรากฏให้เห็น
โลหะเย็นเฉียบแลกเปลี่ยนกันชั่วขณะระหว่างปลายนิ้วของทั้งคู่
ปลายนิ้วของเขาเฉียดผ่านปลายนิ้วของเธอโดยไม่ตั้งใจ
สัมผัสเพียงครู่เดียว แล้วก็ผละจากกัน