ฟ้าสางพอดี หมอกบางลอยคล้ายม่านแพร
ถนนหินเขียวสายยาวในเมืองหลินเจียงยังจมอยู่ในความมืดของราตรี ไอร้อนจากแผงขายแป้งนึ่งเพิ่งเริ่มลอยกรุ่น คนหาบน้ำยังยกถังไม้ข้ามธรณีประตูไม่พ้น—
“หลีกไป!”
เสียงตวาดหยาบกร้าวระเบิดขึ้นจากปากทางเข้าเมือง ประหนึ่งสายฟ้าฟาดลงเหนือศีรษะทุกคน
เสียงกีบม้าดังกึกก้อง ฝุ่นควันพลุ่งตลบ
อัศวินสวมเกราะนับสิบควบม้าบุกเข้ามาในเมือง เกราะดำสะท้อนประกายเย็นเยียบ ดาบยาวห้อยอยู่ข้างเอว
ไหนเลยจะเป็นผู้คุ้มกันที่เดินทางผ่าน เห็นชัด ๆ ว่าเป็นฝูงหมาป่าในคราบขุนนาง บุกเข้ามาในลานล่าสัตว์ที่ไร้การป้องกัน
ชายฉกรรจ์ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นซึ่งนำขบวนมีเนื้อเป็นมะขามข้อเดียว ริมฝีปากและแก้มอัดแน่นด้วยเนื้อหยาบกร้าน รอบคอห้อยเขี้ยวสัตว์น่าสยดสยอง พาดแส้หนังไว้ข้างเอวซึ่งยังมีคราบเก่าสีน้ำตาลคล้ำติดอยู่ ม้าสีน้ำตาลแดงใต้หว่างขาไม่ลดความเร็วแม้แต่น้อย ควบพุ่งชนสิ่งกีดขวางไปตลอดทาง
ชายชราขายโจ๊กขยับแผงหลบไม่ทัน ถูกแส้ฟาดล้มลงกับพื้น หม้อโจ๊กเดือดพลิกคว่ำ โจ๊กสีขาวไหลนองถนนหินเขียว เด็กน้อยข้าง ๆ ตกใจจนร้องไห้เสียงหลง
ชายผู้มีบาดแผลเก่าที่ขาและยังชีพด้วยการสานตะกร้าไม้ไผ่หลบช้าไปเล็กน้อย ถูกอัศวินเตะเข้าที่อก ร่างทั้งร่างปลิวกระเด็นไปกระแทกแท่นหินริมถนนอย่างแรง
เลือดพุ่งออกจากปาก ร่างแน่นิ่งไปเนิ่นนาน ภรรยาของเขาถลาเข้าไปหา เสียงร้องไห้ปานใจจะขาดก้องกังวานไปทั่วถนน
อัศวินตระกูลหวังหัวเราะลั่น
“คนขาเป๋อย่างเจ้า ยังกล้าขวางทางตระกูลหวังอีกหรือ?”
ชายฉกรรจ์ใบหน้าแผลเป็นดึงบังเหียนหยุดม้า หันกลับไปมองเลือดบนพื้น ราวกับกำลังมองแอ่งน้ำสกปรก
“ลากออกไป อย่าขวางทาง”
ถ้อยคำสั้น ๆ ไม่กี่คำฟังดูแผ่วเบา ทว่ากลับประหนึ่งคมดาบจ่ออยู่ที่ลำคอของชาวบ้านทุกคน
ริมถนนพลันโกลาหล
หญิงขายผักกอดลูกถอยไปชิดกำแพง คนขายเนื้อกดเขียงเอาไว้แน่น บัณฑิตหลายคนหน้าซีดเผือด ไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยคำตำหนิหนัก ๆ สักคำ
ชายชราขายตุ๊กตาน้ำตาลหลบไม่ทัน แผงตุ๊กตาถูกม้าชนคว่ำ ตุ๊กตาน้ำตาลแตกละเอียดกระจายเกลื่อนพื้น ชายชราก้มลงไปคิดเก็บ เพิ่งยื่นมือออกไป—
“เพี๊ยะ!”
แส้ฟาดหลังมือของเขาจนเปิดเป็นแผล เลือดซึมขึ้นมาเป็นสัน
“ไอ้แก่ อยากตายนักหรือ?”
ชายชรากุมหลังมือ ริมฝีปากสั่นระริก กล้ำกลืนน้ำตาลงท้อง
หญิงสาวผู้หนึ่งซึ่งกอดทารกอยู่บริเวณรอบนอกของฝูงชน ถูกขบวนม้าบีบให้ถอยไปจนถึงมุมกำแพง แผ่นหลังแนบชิดผนัง เด็กในอ้อมแขนร้องไห้จ้า
ม้าสีน้ำตาลแดงพ่นลมหายใจฟืดฟาด ควบผ่านหน้าแทบจะเฉียดใบหน้านาง แผงค้าม้าปัดโดนหน้าผากทารก
หญิงสาวแข็งทื่อไปทั้งตัว แม้แต่ลมหายใจก็ช้าลงไปครึ่งจังหวะ กระทั่งขบวนม้าผ่านไปเนิ่นนาน นางจึงทรุดฮวบลง ไถลนั่งกับพื้นชิดกำแพง ตัวสั่นระริกประหนึ่งลูกนกตกน้ำ
ถนนยาวทั้งสายไม่มีผู้ใดกล้าต่อกร
เพราะอัศวินตระกูลหวังมีดาบอยู่ข้างเอว
เพราะอำนาจของตระกูลหวังผู้ทรงอิทธิพลแห่งจวนหลงเยวียนนั้นประหนึ่งเมฆดำกดทับฟ้า
ชายฉกรรจ์ใบหน้าแผลเป็นกวาดตามองโดยรอบ ยิ่งได้ใจมากขึ้น จงใจเปล่งเสียงดังว่า
“ได้ยินว่าเมืองซอมซ่อแห่งนี้อยู่ติดแม่น้ำหลงเถิง ยังกล้าเรียกตัวเองว่าเมืองหลินเจียงอีกหรือ? พวกขาโคลนอย่างพวกเจ้า ยังคิดจะอาศัยบารมีมังกรอีกหรือ?”
“วันนี้คุณชายของข้าจะไปล่าสัตว์ริมแม่น้ำ ใครกล้าขวางทางก็รนหาที่ตาย!”
เสียงกีบม้าค่อย ๆ ห่างออกไป ผู้คนบนถนนจึงเริ่มส่งเสียงกระซิบกระซาบอย่างกดกลั้น
“อาละวาดถึงเพียงนี้ หรือไม่มีกฎหมายบ้านเมืองแล้ว?”
“กฎหมายบ้านเมืองหรือ?” พ่อค้าเร่ชราที่อยู่ข้าง ๆ ลดเสียงลง น้ำเสียงขมขื่น “หลังตระกูลฉินแห่งจวนหลงเยวียนถูกทำลายเมื่อสิบปีก่อน ตระกูลหวังก็ไร้คู่ต่อกร อีกทั้งยังมีตระกูลหลักในเมืองหลวงหนุนหลัง ในเมืองหลินเจียงแห่งนี้ คำพูดของตระกูลหวังก็คือกฎหมายบ้านเมือง”
เมื่อถ้อยคำนี้จบลง ถนนทั้งสายก็เงียบงัน
ชาวบ้านได้แต่โกรธแค้นแต่ไม่กล้าปริปาก ทำได้เพียงมองชายที่ไอเป็นเลือดบนพื้น ตุ๊กตาน้ำตาลที่แตกกระจาย ตะกร้าไม้ไผ่ โจ๊กเดือด และเศษถ้วยกระเบื้อง
มุมหนึ่งของฝูงชนมีเด็กหนุ่มท่าทางคล้ายนายพรานยืนอยู่เบื้องหลัง เขายังมีใบหน้าอ่อนเยาว์ ทว่ารูปร่างกลับสูงตรงผิดธรรมดา
บนไหล่พาดถุงหนังใบใหญ่ตุง ๆ เสื้อผ้าผ้าหยาบซักจนซีดขาว รองเท้าผ้าชุ่มเปื้อนโคลนจากภูเขา
ฉินเจิงเป็นเด็กหนุ่มวัยสิบกว่าปี ล่าสัตว์บนเขาและฝึกฝนร่างกายมานานหลายปี แผ่นหลังและหัวไหล่กว้างหนา ดูคล้ายเด็กอายุสิบสามหรือสิบสี่ปี
เมื่อคำว่า “ตระกูลหวังแห่งจวนหลงเยวียน” ลอยเข้าหู—
เปลือกตาที่หรี่ต่ำของเขาพลันกระตุก จากนั้นก็ก้มหน้าลง
ดวงตาคู่นั้นไร้ความไร้เดียงสาอย่างที่เด็กหนุ่มควรมี มีเพียงจิตสังหาร อำมหิต เย็นเยียบ และถูกกดข่มมานานถึงสิบปี
ดวงวิญญาณของฉินเจิงมาสู่โลกใบนี้ตั้งแต่อยู่ในครรภ์มารดา
ดินแดนชายแดนตะวันตกเฉียงเหนือของแคว้นอู่ จวนหลงเยวียน
โศกนาฏกรรมที่เกิดกับตระกูลฉินเมื่อสิบปีก่อน เขายังจดจำได้ชัดเจน
ไม่ใช่เพราะได้ยินมา แต่เพราะเห็นกับตา
คืนนั้นเขายังอยู่ในผ้าอ้อม มารดาผู้ให้กำเนิดกอดเขาไว้ในอ้อมอก ทว่าเขากลับสังเกตสถานการณ์ผ่านสายตาและจดจำภาพคบเพลิงที่เรียงต่อกันเป็นแนวยาวนอกประตูจวน เสียงกีบเหล็กกระทืบกลอนประตูจนแตกดังสนั่น และเสียงสังหารที่ปะปนกับเสียงร้องไห้ของสตรีและเด็ก
เขาจำเสียงของบิดาได้—สุขุม หนักแน่น เร่งร้อน ก่อนจะกลายเป็นเสียงครางอู้อี้ในท้ายที่สุด
เขาจำเสียงเล็บของมารดาจิกลงในร่องกำแพงตอนปีนข้ามกำแพงได้ จำได้ว่านางพลัดตกลงมาแล้วข้อเท้าพลิก แต่ไม่กล้าส่งเสียง ได้แต่กัดแขนเสื้อ กลืนเสียงสะอื้นกลับลงไป
เขาจำได้ว่ามารดาผู้ให้กำเนิดยัดเขาใส่มือสาวใช้ด้วยเสียงสั่นเครือสะอื้นไห้ มีเพียงประโยคเดียว “ลูกเอ๋ย จงมีชีวิตต่อไป”
คืนนั้น ตระกูลฉินแห่งจวนหลงเยวียนถูกทำลาย!
ความแค้นที่สั่งสมอยู่ในใจฉินเจิงมาสิบปีพลันปะทุขึ้น
ส่วนลึกในทะเลจิตสำนึก ลูกแก้วแสงสีเขียวเปล่งประกายวูบวาบ พลังชีวิตอันอบอุ่นแผ่วเบาสายหนึ่งค่อย ๆ ซึมออกมา ปลอบประโลมความปั่นป่วนในใจให้สงบลงอย่างช้า ๆ—แต่กลับไม่อาจขจัดจิตสังหารในดวงตาได้
เขาควบคุมอารมณ์ ซ่อนประกายเย็นเยียบในดวงตา
อดีตอีกหลายเรื่องยังถูกปกคลุมด้วยหมอกหนา เหตุใดตระกูลหวังจึงสมคบกับผู้บำเพ็ญ邪เพื่อสังหารล้างตระกูลฉิน เหตุใดหลังจากนั้นจึงยอมข้ามแคว้นตามล่ากันมาหลายปี และมีแผนการใดซ่อนอยู่เบื้องหลัง—เขาไม่รู้
สาวใช้คนสนิทของมารดาผู้ให้กำเนิดพาเขาหลบหนีโดยปกปิดชื่อแซ่ ระหกระเหินไปตามทาง ก่อนจะมาตั้งหลักในหมู่บ้านลึกเข้าไปในภูเขา
จนถึงวันนี้ ยังไม่มีคำตอบว่าบิดามารดายังมีชีวิตอยู่หรือตายไปแล้ว
นิ้วมือของฉินเจิงค่อย ๆ กำแน่น ก่อนจะฝืนคลายออก
ความโกรธแผดเผาหัวใจ หากยังฆ่าศัตรูไม่ได้ ก็มีแต่จะทำให้เสียการควบคุม
หากผลีผลามออกหน้าในยามนี้ ชะตากรรมคงไม่ต่างจากตุ๊กตาน้ำตาลกับเศษกระเบื้องบนพื้น ถูกเหยียบย่ำจนแหลกสลายในพริบตา
นี่คือโลกที่เต็มไปด้วยอันตรายนับหมื่น
ในภูเขาลึกมีสัตว์ปีศาจซุ่มซ่อน แม่น้ำใหญ่ซ่อนสัตว์ประหลาดแห่งวารี ปุถุชนขัดเกลาพลังปราณโลหิตจนกลายเป็นผู้ฝึกยุทธ์ เหนือฟ้าเก้าชั้นมีสำนักเซียนตั้งเรียงราย ผู้บำเพ็ญเหินฟ้าดำดินได้
แต่สำนักเซียนคัดเลือกศิษย์อย่างเข้มงวด เขาไร้หนทางและไร้วาสนาเซียน หนทางเดียวที่จะมีชีวิตรอดคือก้าวไปทีละก้าว ฝึกฝนวิถียุทธ์ของปุถุชนอย่างหนัก
หกขวบวางรากฐาน เก้าขวบฝึกฝ่ามือ ผ่านร้อนผ่านหนาว ไม่เคยหย่อนการฝึกแม้แต่วันเดียว
เขาอยู่ห่างจากการเป็นผู้ฝึกยุทธ์ตัวจริงอีกไม่ไกล
วันนี้ที่เข้ามาในเมือง หนึ่งคือขายเหยื่อที่ล่าได้แลกเงินไปซื้อสมุนไพรและอุปกรณ์ อีกหนึ่งคือสืบข่าว คอยจับตาความเคลื่อนไหวของตระกูลหวัง
“รอดูเถอะ”
ฉินเจิงพึมพำในใจ สายตาทอดมองไปยังทิศที่ขบวนม้าลับหายไป สงบนิ่งและแน่วแน่
“ทุกสิ่งที่พวกเจ้าติดค้างตระกูลฉิน สักวันข้าจะไปทวงคืนทีละอย่างด้วยตัวเอง”
เขาเดินฝ่าฝูงชนที่กำลังวุ่นวาย มุ่งหน้าไปยังหอสุราหลินเจียงในเมือง
หอสุราอยู่ติดกับแม่น้ำหลงเถิง มีอาหารสดจากแม่น้ำหลากหลายชนิด ทว่าสัตว์ป่าที่จับได้เป็น ๆ จากภูเขาลึกกลับหาได้ยากกว่า ราคาจึงสูงกว่า
ตั้งแต่อายุแปดขวบ เขาเข้าป่าล่าสัตว์ เหยื่อที่ล่าได้ส่วนใหญ่ส่งมาขายที่นี่เพื่อช่วยจุนเจือครอบครัว ส่วนหนึ่งก็แอบเก็บเงินไว้ซื้อสมุนไพรฝึกยุทธ์
คนงานหลังร้านกำลังคัดแยกปลาแม่น้ำกับกุ้งเป็น ๆ
เถ้าแก่หลี่ชรามองเห็นฉินเจิงหิ้วถุงหนังเดินมา ก็ยิ้มอย่างคุ้นเคย “ผิงอัน มาแล้วหรือ”
ผิงอัน ชื่อเล่นที่มารดาตั้งให้ตั้งแต่เขายังอยู่ในผ้าอ้อม เป็นความหวังของมารดา—นางปรารถนาให้เขาแคล้วคลาดปลอดภัย ไร้ทุกข์ไร้กังวล
ทุกครั้งที่ฉินเจิงได้ยินชื่อนี้ ในใจก็รู้สึกขมขื่นขึ้นมา
“ท่านลุงหลี่”
เขาก้าวเข้าไปแก้ปากถุง หนังไก่ป่ากับกระต่ายป่าที่ถูกมัดไว้หลายตัวกลิ้งหล่นลงพื้น ลึกเข้าไปก้นถุงยังมีชะมดเป็น ๆ ตัวหนึ่งดิ้นรนไปมา ใต้รักแร้ของมันมีชะมดเช็ดที่ยังไม่แห้งดีติดอยู่เล็กน้อย
ดวงตาของเถ้าแก่หลี่เป็นประกาย เขาก้าวเข้าไปพินิจดูชะมด แล้วลูบใต้รักแร้ของมัน “เป็นชะมดตัวผู้เสียด้วย โชคดีหาได้ยากจริง ๆ
นกป่าหลายตัวนี้ 860 อีแปะ
ชะมดเป็น ๆ ตัวนี้ข้ารับซื้อตามราคาของร้านยาในเมืองใหญ่ คิดเป็นจำนวนเต็ม รวมทั้งหมด 5 ตำลึงเงิน”
ฉินเจิงครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนพยักหน้าตกลง
เงิน 5 ตำลึงนับเป็นเงินก้อนโตในเมืองชายแดนทางตะวันตกเฉียงเหนือแห่งนี้ เพียงพอสำหรับซื้อยารักษาบาดแผลกับธัญพืช และยังช่วยให้ความเป็นอยู่ดีขึ้นได้
เขาเก็บเงิน กล่าวขอบคุณ แล้วเดินออกทางประตูหลัง ตั้งใจจะรีบกลับหมู่บ้านบนเขา
เพิ่งเลี้ยวเข้าสู่ถนนด้านหน้า—
“ก๊อง! ก๊อง! ก๊อง!”
เสียงฆ้องทองแดงเร่งร้อนดังขึ้นฉับพลัน
“ประกาศจากจวนผู้ตรวจการสูงสุดหลงเยวียน รีบมาดูเร็วเข้า!”
ผู้คนบนถนนพากันขยับตามเสียง เริ่มหลั่งไหลไปยังกำแพงประกาศราวกับกระแสน้ำ เสียงพูดคุยอื้ออึงดังขึ้นระงม ลอยมาตามสายลมถึงหูฉินเจิง
“อะไรนะ…ประกาศจับอีกแล้วหรือ?”
“คราวนี้หนักกว่าเดิม ประกาศจับทั่วแคว้นอู่ ตายไปตั้งสองร้อยกว่าคน…”
“สวรรค์! นี่โหดกว่าตอนประกาศจับผู้รอดชีวิตจากตระกูลฉินเมื่อสิบปีก่อนเสียอีก!”
“ได้ยินว่าพระหัวโล้นนั่นลงมือกับหมู่บ้านห่างไกลโดยเฉพาะ แม้แต่เด็กสามขวบก็ไม่ละเว้น ตระกูลหวังร่วมมือกับทางการไล่ล่าสังหาร…”
“ชู่! เบาเสียงหน่อย อย่าให้คนของตระกูลหวังได้ยินว่าเจ้าพูดถึงพวกเขา—”