จี้หรูเยวียนมองจี้ว่างซูที่วางเฉยเช่นนี้
คำอธิบายที่เขาเตรียมไว้ ไม่ได้ใช้สักคำเลย
ประธานบริษัทที่ครองวงการธุรกิจมานาน อยู่ ๆ ก็พูดไม่ออกขึ้นมา
คน ๆ นี้ไม่รู้จะพูดอะไรแล้วหรือไง?
เซี่ยหยุนเจินก็เป็นเช่นเดียวกัน พอตั้งสติได้ก็รีบดึงจี้หรูเยวียนให้นั่งลง
แล้วมองจี้ว่างซูตาไม่กะพริบ เหมือนมองเท่าไหร่ก็ไม่พอ
จี้ว่างซูปล่อยให้ทั้งสองมอง
ร่างกายนี้ของนาง เป็นร่างที่นางเลือกเอง
เช่นนั้น ชาตินี้ตนกับตระกูลจี้ก็ต้องมีวาสนาที่ผูกพันกันแน่นอน
จี้หรูเยวียนที่ไหนจะดูเหมือนราชาแห่งวงการค้าที่โหดเหี้ยม คงจะมีแต่คนทำผิดที่นั่งรอฟังคำตัดสินจากลูกสาวของตัวเองมากกว่า
"ว่างซู เธอชื่อจี้ว่างซูใช่ไหม?"
ก่อนจะมาที่นี่ มีคำถามหนึ่งที่วนเวียนอยู่ในใจพวกเขามาตลอด
นั่นคือ ว่างซูเพิ่งจะครบเดือน ก็ถูกศัตรูในวงการธุรกิจของเขาวางแผนลักพาตัวไป
แล้วใครกันที่ตั้งชื่อจี้ว่างซูให้เธอ?
แล้วมันบังเอิญขนาดนั้นได้ยังไง ที่ดันมาแซ่จี้?
คนพวกนั้นจะใจดีขนาดนั้นไม่ได้แน่นอน
คงไม่ใช่ว่าว่างซูตั้งชื่อให้ตัวเองเองหรอกนะ? มันก็ช่างเหลือเชื่อเกินไป
บนโลกนี้จะมีเรื่องบังเอิญแบบนี้ได้ด้วยหรือ?
จี้ว่างซูแค่เหลือบมองจี้หรูเยวียนก็เดาใจเขาออก
นางวางถ้วยชาลง แล้วพูดเสียงเบา "ฉันตั้งเอง"
จี้หรูเยวียนและเซี่ยหยุนเจินใจสั่นวาบ
ตั้งเอง?
บนโลกนี้จะมีเรื่องบังเอิญแบบนี้จริง ๆ ด้วยหรือ?
เขาพยายามทำเสียงให้ฟังดูนิ่งที่สุด...
"ว่างซู ทำไมเธอถึงเลือกแซ่จี้ให้ตัวเองล่ะ? บังเอิญหรือว่า..."
อีกความเป็นไปได้หนึ่ง จี้หรูเยวียนคิดว่ามันช่างเหลือเชื่อจริง ๆ
คงไม่ใช่ว่าลูกสาวตั้งชื่อให้ตัวเองจริง ๆ หรอกนะ?
ตอนที่คนร้ายลักพาตัวนางไป จิตสำนึกของนางอยู่ในร่างนี้แล้ว นางรู้เรื่องทั้งหมด
แต่นี่คือบททดสอบของเจ้าของร่างเดิม นางจะเข้าไปยุ่งไม่ได้
"หลังจากที่ฉันถูกลักพาตัวไป โชคชะตาก็นำพาฉันมาพบกับไท่อีจินเรนแห่งวัดบนภูเขาไท่หังในเมืองเนียนเฉิง ท่านช่วยฉันไว้ พอโตขึ้นฉันก็ตั้งชื่อให้ตัวเองว่าจี้ว่างซู"
สั้น กระชับ ได้ใจความ
จี้หรูเยวียนกับเซี่ยหยุนเจินสบตากัน
ดูท่าไท่อีจินเรนท่านนี้จะเป็นคนมีความสามารถไม่น้อย
ตระกูลพวกเขาเป็นตระกูลใหญ่มาหลายชั่วอายุคน รู้ดีว่าบนโลกนี้ยังมียอดคนที่มีวิทยายุทธ์ล้ำลึก เชี่ยวชาญเรื่องพลังเร้นลับซ่อนตัวอยู่
ไท่อีจินเรนคนนี้ต้องมีปัญญาอันยิ่งใหญ่แน่นอน
ไม่ว่าจะยังไง ตอนนี้พวกเขาก็เจอลูกสาวแล้ว หลาย ๆ เรื่องไม่อยากจะไปสืบหาอะไรอีกแล้ว
คนร้ายในตอนนั้นก็พบจุดจบแตกสลาย ถูกตระกูลจี้แก้แค้นอย่างบ้าคลั่ง แค้นนี้ก็คงสะสางแล้ว
เซี่ยหยุนเจินตาแดงก่ำ
ในตอนนี้ ในใจของเธอมีเพียงจี้ว่างซูที่อยู่ตรงหน้าเท่านั้น
เสียงสั่นเครือ
"ว่...ว่างซู เราตามหาเธอมา 19 ปี พ่อกับแม่ขอโทษเธอ เธอ... เธอยินดีกลับไปตระกูลจี้กับเราไหม? พี่ ๆ ของเธอกำลังรอเธอกลับบ้านอยู่"
จี้หรูเยวียนถอนหายใจ
"ว่างซู เราไม่ได้บอกพวกพี่ชายของเธอว่าเจอเธอแล้ว เพราะช่วงหลายปีมานี้ มีผู้หญิงหลายคนปลอมตัวเป็นเธอมาที่ตระกูลจี้เพื่อขอเข้าพวกเป็นญาติ พวกเขาผิดหวังซ้ำแล้วซ้ำเล่า เรากลัวว่าครั้งนี้ก็จะเป็นเหมือนเดิม ดังนั้นวันนี้จึงมีแค่เราสองคนมาหาเธอก่อน ว่างซู ตลอด 19 ปีนี้ เราไม่เคยลืมเธอแม้แต่วินาทีเดียว กลับบ้านกับเราเถอะนะ"
ต่อให้จี้หรูเยวียนกับเซี่ยหยุนเจินจะร้อนใจแค่ไหน พวกเขาก็เคารพการตัดสินใจของจี้ว่างซู
อายุ 19 แล้ว ว่างซูเป็นผู้ใหญ่แล้ว
เธอมีชีวิตและการเลือกของตัวเอง พวกเขาไม่มีสิทธิ์บังคับให้ว่างซูกลับบ้าน
ต่อให้คิดจะกลับบ้านแทบบ้าคลั่ง พวกเขาก็จะไม่มีวันใช้สายเลือดมาบังคับให้ว่างซูต้องรีบยอมรับการมีตัวตนของพวกเขาในทันที
พวกเขาเคารพทุกการตัดสินใจของว่างซูอย่างแท้จริง
จี้ว่างซูมองจี้หรูเยวียนกับเซี่ยหยุนเจิน เห็นความระมัดระวังและความตื่นเต้นในแววตาของทั้งคู่
นางยกมือเรียวขึ้นช้า ๆ แววตาดูราวกับมีประกายแสงไหลวนเวียน
"ได้ ฉันยังมีธุระต้องจัดการอีกเล็กน้อย พรุ่งนี้เที่ยง ฉันจะกลับไปตระกูลจี้เอง"
พ่อบ้านยืนอยู่ข้าง ๆ แอบมองจี้ว่างซูเงียบ ๆ
คุณหนูพูดจาเพราะไปได้ยังไง
ชุดนี้ก็ดูเหมือนคนโบราณหลุดออกมาจากยุคนั้นยังไงยังงั้น
เหมือนทุกอิริยาบถ รอยยิ้มและแววตา ล้วนเป็นแบบคนโบราณที่กลับมามีชีวิต
ช่างแปลกจริง ๆ
จี้ว่างซูพูดจบก็ลุกขึ้น พูดเสียงเบา "เฟิ่งหวง ส่งแขก"
แขกที่นี่คือใคร?
เห็น ๆ อยู่ชัดเจน
จี้หรูเยวียนกับเซี่ยหยุนเจินก็ไม่อยากไปจริง ๆ นั่นแหละ
แต่ทั้งคู่ก็เห็นนิสัยวางเฉยของจี้ว่างซูแล้ว ไม่กล้าพูดออกไปอย่างกระทันหัน
ยังไงเสีย ระหว่างพวกเขากับลูกสาวมีช่องว่างและความเสียใจถึง 19 ปี มันไม่ใช่เรื่องที่จะลบล้างได้ในชั่วข้ามคืน รีบร้อนไปก็ไม่ได้ อย่าได้ทำให้ลูกสาวสุดที่รักตกใจล่ะ
ดูท่าลูกสาวของพวกเขาจะมีคนดูแลอยู่เหมือนกัน
คนนี้ชื่อเฟิ่งหวง ชื่อก็ฟังดูไพเราะดี
พอทั้งคู่ลุกขึ้น
"เฟิ่งหวง" ก็เดินอย่างสง่างามออกมา
มันมองจี้หรูเยวียน เซี่ยหยุนเจิน และพ่อบ้านที่กำลังตกตะลึงอีกรอบ
เฟิ่งหวงส่ายหัว ดูท่าจะรังเกียจมาก
มันกระพือปีกหลากสีสัน แล้วทำท่าทางเชิญ
เซี่ยหยุนเจินดึงแขนจี้หรูเยวียน แล้วกลืนน้ำลายลงคอ
"สามี ลูกสาวเราเรียกไก่สีรุ้งตัวนี้ว่าเฟิ่งหวงหรือเนี่ย? แล้วยังให้มันส่งเราออกไปอีก ฉันกำลังฝันอยู่หรือเปล่า?"
จี้หรูเยวียนส่ายหัว แล้วพูดด้วยน้ำเสียงมั่นใจมาก
"นกฟีนิกซ์ที่ตกอับยังสู้ไก่ไม่ได้เลย ลูกสาวเราตั้งชื่อได้ทั้งยิ่งใหญ่ ทั้งเพราะ ทั้งสง่างาม แล้วก็ ที่สำคัญ ที่รัก เธอไม่ได้ฝัน มันเหมือนกำลังเชิญพวกเราออกไปจริง ๆ"
พ่อบ้านเผยอกระตุก
ท่านนายท่านเพื่อจะชมคุณหนู ก็อะไรก็ชมออกมาหมดเลยใช่ไหม?
เมื่อก่อนไม่เคยเห็นแฮะ ว่าท่านนายท่านมีแววเป็นคนประจบสอพลออยู่ด้วย
เขามอง "ไก่" หลากสีตัวนั้น
จริง ๆ แล้ว เขาอยากโทรแจ้งตำรวจมาก
โอ๊ย 110 ตรงนี้มีไก่ที่เปิดประตูเป็น ส่งแขกเป็น แล้วยังดูถูกคนเป็นอีก
เหลือเชื่อสุด ๆ
พ่อบ้านจะไปรู้ได้ยังไง ว่าวันนี้คือวันที่ชีวิตเขาปกติที่สุดแล้ว
ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป แต่ละวันก็จะยิ่งเหลือเชื่อขึ้นเรื่อย ๆ
เหลือเชื่อจนขั้นสุดสุด!!
เฟิ่งหวงมองทั้งสามคนที่ตาค้างกันอยู่อย่างตกใจ มันก็กระพือปีกซ้ำ ๆ อย่างเริ่มไม่พอใจ
จี้หรูเยวียนหันไปทางจี้ว่างซู ยิ้มแล้วชมออกมาจากใจจริง
"ว่างซู นี่สัตว์เลี้ยงของเธอเหรอ? มัน... ดูฉลาดมากเลยนะ"
จี้ว่างซูพยักหน้าเบา ๆ
"ไม่ใช่สัตว์เลี้ยง แต่เป็นครอบครัว"
จี้หรูเยวียน เซี่ยหยุนเจินพากันมองเฟิ่งหวงที่ทำท่าภูมิใจ
บางที พวกเขาก็อิจฉาไก่ตัวหนึ่งจริง ๆ ด้วยสิ จะทำยังไงดี?
พวกเขาก็อยากเป็นไก่เหมือนกัน...
จี้หรูเยวียนกับเซี่ยหยุนเจินจากไปอย่างอาลัยอาวรณ์
ตอนจะกลับ
จี้ว่างซูก็เอ่ยปากเรียกพ่อบ้านตู้ชื่อหลางไว้
จากนั้น นางก็ยื่นธูปให้เขาสองดอก สั่งให้เขากลับไปจุดในห้องรับแขก
พ่อบ้านแก่ก้มมองธูปสองดอกในมือ แล้วก็ช็อกไป...
ในตระกูลจี้ จุดกันแต่เครื่องหอมราคาแพงตลอดทั้งปี
จะไปจุดธูปนี่?
เหมาะสมหรือ?
พ่อบ้านรู้ว่าไม่ว่าเหมาะสมหรือไม่ นี่ก็เป็นน้ำใจของคุณหนูนะ
ไม่ต้องพูดถึงแค่จุดธูปสองดอกในตระกูลจี้
ต่อให้จะเผากระดาษเงินกระดาษทองในห้องรับแขก ท่านนายท่านกับท่านแม่นายก็คงปลื้มใจจะตาย
ต่อมา คำพูดของเขาก็กลายเป็นจริง!!
พ่อบ้านเก็บธูปไว้อย่างดี กลับไปแล้ว เขาจะจุดทันทีเป็นอย่างแรก
และเขาไม่ทันสังเกตว่า บนธูปสองดอกนั้นยังมีลวดลายอาคมที่ซับซ้อนชุดหนึ่ง
ถ้าคนฝึกฝนในวงการเร้นลับเห็นเข้า ต้องแย่งชิงกันจนตายเป็นแน่