จี้ตัวอวี้ถอนหายใจ
"พี่สาม ทิงหลานเจินโดนพี่มองตาแล้ว รอบที่แล้วคงทำกรรมอะไรไว้ไม่รู้ ชาตินี้ถึงได้โชคร้ายขนาดนี้"
วินาทีถัดมา
จี้หยินจู่ถีบไปหนึ่งที
จี้ตัวอวี้กุมก้นตัวเอง จ้องจี้หยินจู่ด้วยสีหน้าอาฆาต
"เฮ้ย! ตีคนไม่ตีหน้า ถีบคนไม่ถีบก้นนะ พี่สาม พี่เกินไปแล้วนะ"
จี้หยินจู่จัดชุดสูทตัวเอง มองจี้ตัวอวี้ที่ร้องโวยวาย สะกิดมุมปาก
"แลมโบกินีรุ่นลิมิเต็ดที่นายสั่งเดือนหน้า ยกเลิก"
จี้ตัวอวี้พุ่งเข้าไปทันที กอดแขนจี้หยินจู่ เริ่มออดอ้อน
"พี่ครับ พี่สามสุดที่รักของผม พี่ก็รับปากผมแล้ว จะกลับคำได้ยังไง ผมปากเสียเองก็แล้วกัน ขอร้องล่ะ ยกโทษให้น้องชายสุดหล่อของพี่นะ ได้ไหมๆ"
จี้เฉินโจวที่เงียบมาตลอดเงยหน้าขึ้น ดวงตาจ้องไปที่จี้ตัวอวี้ในทันที
จี้ตัวอวี้ทำท่าปิดปากซิบทันที
หนึ่งเดียวจบ
ตั้งแต่เด็กจนโต คนที่เขากลัวที่สุดคือพี่ใหญ่
ใครจะไปรู้ว่าพี่ใหญ่ตีจริงนะสิ!
ตอนเด็ก เขาซน พี่ใหญ่ตีเขาโดยไม่กะพริบตาด้วยซ้ำ
ความเจ็บที่ถึงเนื้อถึงตัวมันจำไม่รู้ลืม!
จี้ตัวอวี้เม้มปาก
พ่อไม่รัก แม่ไม่แคร์ พี่ๆ ก็ถีบเขา
เขาคือผักกาดน้อยผู้น่าสงสาร
ผักกาดน้อย ใบเหลืองกลางทุ่งนา...
เจียงหว่านซิงยิ้มอย่างอ่อนโยน
"เอาล่ะ อย่าแกล้งน้องเจ็ดเลย วันนี้พ่อแม่เรียกเรากลับมา พวกเธอรู้ไหมว่าเรื่องอะไร ถึงกับเรียกน้องสามกลับมาด้วย แสดงว่าต้องเป็นเรื่องสำคัญมากแน่ๆ ไม่กี่ปีมานี้พ่อแม่แทบไม่ค่อยเรียกพวกเรากลับมาพร้อมหน้ากันเลย"
เมื่อพูดจบ
บรรยากาศในห้องนั่งเล่นก็เย็นลงเล็กน้อย
ทุกคนนึกไปถึงเรื่องเดียวกัน
ในตระกูลจี้ เรื่องที่จะเรียกว่าใหญ่ได้มีเพียงเรื่องเดียว
นั่นก็คือน้องสาวที่หายไปหลายปี
แค่มีลมตีใบไม้ไหว หรือเบาะแสแม้เพียงนิด ไม่ว่าจะไกลแค่ไหน พ่อแม่ก็จะไปเสมอ
ต่อให้มีหวังแค่เพียงเส้นผม ก็ต้องเจอแต่ความผิดหวังครั้งแล้วครั้งเล่า
จำนวนความผิดหวังมันมากเกินไปแล้ว ดังนั้น ต่อมาพวกเขาจึงไม่กล้าฝากความหวังอีกต่อไป
จี้ตัวอวี้พิงอยู่ตรงนั้น
"สามวันก่อน พ่อแม่ได้รับจดหมายแปลกหน้าฉบับหนึ่ง ข้างในมีแค่กระดาษไม่กี่แผ่น กับรูปถ่ายหนึ่งใบ บอกว่าน้องสาวที่หายไปของเรา อยู่ที่เมืองอู๋ว่างชางด้วย พ่อแม่เห็นรูปแล้วร้องไห้ ดีใจมาก แม่บอกว่าครั้งนี้ต้องไม่ผิดแน่ วันนี้ตอนเช้า พ่อแม่พาลุงหลางออกไปตั้งแต่เช้าตรู่ พี่ใหญ่ พี่สะใภ้ พี่สาม พี่หก พวกพี่ว่า ครั้งนี้จะจริงไหม?"
แววตาจี้เฉินโจวลึกลงเล็กน้อย
จี้หมิงซูจิบกาแฟหนึ่งคำ
"รอพ่อแม่กลับมาก็รู้ ถ้าเป็นของปลอม กล้าทำให้แม่ร้องไห้ พี่สาม นายต้องสืบให้ได้ว่าคนส่งจดหมายเป็นใคร แล้วทำให้เขารู้ซึ้ง"
แววตาจี้หยินจู่มีประกายสังหารวาบขึ้นเล็กน้อย แล้วก็หายไปอย่างรวดเร็ว
"อืม"
ชายสี่คนของตระกูลจี้สบตากัน
พวกเขาล้วนหวังว่าครั้งนี้จะเป็นเรื่องจริง
ตั้งแต่ที่น้องสาวถูกอุ้มไป พ่อแม่ก็แทบไม่ยิ้มอีกเลย
ถ้าหาน้องสาวไม่เจอ พ่อแม่คงตายตาไม่หลับแน่ๆ
ระหว่างที่กำลังคุยกันอยู่
จี้หรูเยวียนและเซี่ยหยุนเจินก็เดินเข้ามาพร้อมพ่อบ้าน
จี้เฉินโจวและคนอื่นๆ ลุกขึ้นยืน
เมื่อเห็นสีหน้าตื่นเต้นของเซี่ยหยุนเจิน น้ำตาที่ยังไม่แห้งในดวงตา และแววตาดีใจของจี้หรูเยวียน
พวกเขาก็รู้ทันที
ครั้งนี้ ในที่สุดพวกเขาก็เจอน้องสาวแล้ว
ตระกูลจี้ จะได้กลับมาอยู่พร้อมหน้ากันอย่างแท้จริงแล้ว
"พ่อ แม่"
"คุณพ่อ คุณแม่"
จี้ตัวอวี้หายใจเข้าลึกๆ หายใจเข้าลึกๆ อีกที ถึงจะกล้าถามอย่างระมัดระวัง
"คุณพ่อ คุณแม่ จริงเหรอ?"
ลมหายใจของทุกคนเบาลง เหมือนกำลังรอคำตัดสินบางอย่าง
จนกระทั่งเซี่ยหยุนเจินพยักหน้า น้ำตาคลอเบ้า
"จริง น้องสาวของพวกเธอจริงๆ เธอชื่อว่างซู เราหาเธอเจอแล้ว เธอ... เราหาเธอเจอแล้วจริงๆ เธอเปิดร้านโลงศพ เธอสวยมาก เธอ เธอเหมือนตอนที่ฉันยังสาวมาก ไม่สิ เธอสวยกว่าฉันอีก สวยกว่าร้อยเท่า"
เซี่ยหยุนเจินตื่นเต้นจนพูดจาไม่รู้เรื่องแล้ว
จี้หรูเยวียนกอดเธอไว้ ให้เธอใจเย็นก่อน ค่อยๆ เล่า
พอทั้งสองนั่งลง เล่าเหตุการณ์วันนี้ให้ฟังจบ
จี้เฉินโจว จี้หยินจู่ จี้หมิงซู จี้ตัวอวี้ เจียงหว่านซิง มองจี้ว่างซูในรูปถ่าย
ถึงจะรู้ว่าทำไมไม่ต้องตรวจดีเอ็นเอเลยก็รู้ว่าเธอเป็นคนตระกูลจี้
ระหว่างคิ้วกับตาเหมือนเซี่ยหยุนเจินราวกับแกะ
ยิ่งไปกว่านั้น แม้แต่สีหน้าและท่าทางยังเหมือนพวกพี่ชายแทบจะไม่ผิดแผกเลย
จี้เฉินโจวเพ่งมองจี้ว่างซูในรูปถ่ายอย่างละเอียด
ไม่รู้ว่าเป็นความรู้สึกผิดหรือเปล่า
เขารู้สึกเหมือนกำลังมองหน้ากับตัวจริงอยู่ข้ามรูปถ่าย เหมือนเธอยืนอยู่ตรงหน้าเขาจริงๆ
แม้แต่จี้หยินจู่ที่ใจเย็นที่สุด มองรูปแล้วก็รู้สึกหวั่นไหวในใจ
นี่คือน้องสาวของเขาจี้หยินจู่ สวยจริงๆ
จี้หมิงซูเกิดแรงบันดาลใจขึ้นมาทันที
เขาจะออกแบบผลงานที่ดีที่สุดให้กับน้องสาว...
น้องสาวเขาสวยเหมือนนางฟ้าจริงๆ!!
สุดท้ายคือจี้ตัวอวี้ เขาแทบจะร้องไห้
เจอน้องสาวแล้ว ในที่สุดเขาก็ไม่ใช่น้องเล็กสุดอีกต่อไป
ต่อจากนี้ เขาก็จะมีน้องสาวให้รักแล้ว
เจียงหว่านซิงมองคนทั้งสี่ที่เงียบไป รู้สึกดีใจกับพวกเขาด้วย
ตระกูลจี้ในที่สุดก็ได้กลับมาอยู่พร้อมหน้าอีกครั้ง ความเสียดายหลายปีได้สมบูรณ์เสียที
จี้เฉินโจวถาม "พ่อ แม่ ทำไมไม่รับว่างซูกลับบ้านล่ะครับ?"
จี้หรูเยวียนถอนหายใจ
"ว่างซูบอกว่า ยังมีเรื่องในร้านต้องจัดการอีก จะมาด้วยตัวเองพรุ่งนี้ ไม่ต้องให้พวกเราไปรับ เราก็เคารพความตั้งใจของเธอ เราพลาดช่วงชีวิตของเธอไปหลายปี เธอก็ต้องใช้เวลาทำความเข้าใจเรื่องนี้เหมือนกัน พรุ่งนี้ เรารออยู่บ้าน และที่สำคัญ พวกเธอเองด้วย ถ้าว่างซูกลับมาแล้ว ใครทำเธอไม่พอใจ รับรองพ่อเตะเละเทไปหมด"
วินาทีถัดมา
เซี่ยหยุนเจินเช็ดน้ำตา
"แม่จะฟาดให้เละ"
เน้นไปที่ มิกซ์สองสไตล์
จี้ตัวอวี้กอดตัวเองเงียบๆ
เขารู้สึกเหมือนวันต่อๆ ไปจะต้องผ่านไปท่ามกลางการถูกตีไปตลอด?
คิดไปเอง คิดไปเอง คิดไปเองแน่ๆ...
เจียงหว่านซิงก้าวไปข้างหน้า
"พ่อ แม่ วางใจได้เลย งานเลี้ยงเย็นพรุ่งนี้หนูจัดการเอง ต้องทำให้น้องว่างซูพอใจแน่นอน วันนี้พวกท่านก็เหนื่อยแล้ว พักผ่อนเถอะค่ะ"
"แม่ ถ้าร้องไห้อีก พรุ่งนี้หน้าจะไม่สวยแล้วนะคะ พ่อกับแม่ต้องเตรียมตัวให้พร้อมที่สุด เพื่อต้อนรับน้องว่างซูกลับบ้าน"
"สองท่านขึ้นไปพักก่อนเถอะ หนูให้ป้าลี่ตุ๋นซุปไว้แล้ว เดี๋ยวจะยกขึ้นไปให้"
เจียงหว่านซิงในฐานะคุณหนูที่ถูกเลี้ยงดูมาในตระกูลใหญ่ ดูแลทุกอย่างรอบด้านเสมอ ไม่เคยให้ใครจับผิดได้แม้แต่นิดเดียว
จี้เฉินโจวมองเธออย่างลึกซึ้ง แต่เจียงหว่านซิงกลับหลบสายตาเขา
เซี่ยหยุนเจินตบมือเจียงหว่านซิงเบาๆ
"ลำบากหนูแล้วนะ ลูกสะใภ้คนเก่ง"
จากนั้น เธอรีบหันไปหาจี้หรูเยวียน
"ที่รัก ดูหน้าฉันสิ เหี่ยวลงจริงเหรอ?"
จี้หรูเยวียนมองเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเอ็นดู ไม่สิ้นสุดความอ่อนโยน จับมือเธอขึ้น
"ไม่เหี่ยว"
"ที่รักของฉันสวยแบบนี้ตลอดอยู่แล้ว"
จี้เฉินโจวและคนอื่นๆ ชินไปแล้ว
ตั้งแต่เด็กจนโต เวลาพ่อแม่โมเมนต์กัน พวกเขาไม่เคยสนใจความรู้สึกของลูกๆ เลย
พวกเขาทำหน้าที่หาเงินเลี้ยงครอบครัว
แม่ทำหน้าที่สวยอย่างเดียว
พ่อ...
ฮึ่ย...
เอาแต่โอ๋แม่อยู่คนเดียว...
พอจี้หรูเยวียนกับเซี่ยหยุนเจินขึ้นไปชั้นบนแล้ว
จี้หมิงซูหันไปมองจี้เฉินโจวและคนอื่นๆ
"พี่ใหญ่ เมื่อกี้แม่พูดว่า น้องสาวเรา ชื่อว่างซู ทำอาชีพอะไรนะ"
พ่อบ้านพูดขึ้นเบาๆ
"เปิดร้านโลงศพ"
ทุกคนหันมองพ่อบ้านพร้อมกัน