จวนอ๋องฉิน กรุงซีอาน
จูส่างได้รับข่าวการสิ้นพระชนม์ขององค์ชายรัชทายาทจูเปียว ตั้งแต่นั้นมาก็อยู่ในอาการตื่นเต้นดีอกดีใจตลอดเวลา
เพราะเมื่อจูเปียวสิ้นพระชนม์ ในบรรดาองค์ชายที่ยังมีชีวิตอยู่ เขาเป็นผู้ที่มีอายุมากที่สุด และยังเป็นบุตรที่ประสูติจากมเหสีหมาโดยตรง
ดังนั้น ในสายตาของเขา บัลลังก์นี้ยังไงก็ต้องตกถึงมือเขาเป็นแน่
เพียงแต่เขารอคอยอยู่หลายเดือน มิเพียงไม่ได้รับหมายรับสั่งจากเสด็จพ่อให้กลับเมืองหลวง กลับได้ข่าวจากสายตาในวังที่ทำให้เขาตกใจราวกับฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ
"หลิงอี้ เสด็จพ่อคิดอะไรอยู่กันแน่ ยอมตั้งลูกนอกคู่ของพี่ใหญ่ ยังไม่ยอมยกบัลลังก์ให้ข้า!"
เติ้งหลิงอี้คือพระสนมองค์โปรดของจูส่าง นามสกุลเติ้ง
นางสืบเชื้อสายจากตระกูลสูงศักดิ์ บิดาของนางคือเติ้งยวี่ เดิมเป็นหนึ่งในหกกุ๋นกงผู้ก่อตั้งราชวงศ์ต้าอิง ถือตำแหน่งเว่ยกั๋วกง ทว่าพี่ชายของนางไปพัวพันกับคดีหูเวยยง ทำให้ตระกูลเติ้งไม่เพียงถูกถอดตำแหน่งกุ๋นกงเท่านั้น พี่ชายของนางยังถูกจูหยวนจางประหารชีวิตอีกด้วย
ดังนั้น เติ้งหลิงอี้จึงผูกใจเจ็บแค้นมาตลอด ไม่เพียงคอยยุยงให้อ๋องฉินชิงชิงบัลลังก์รัชทายาทเท่านั้น ยามที่จูเปียวมาตรวจเยือนซีอาน นางยังแอบเปิดเผยเส้นทางของจูเปียวให้กับสมาคมไปเหลียนอีกด้วย
แม้ภายหลังเขาจะไม่เคยได้ยินข่าวการลอบสังหารจูเปียว แต่จูเปียวหลังจากตรวจเยือนซีอาน กลับไปถึงเมืองหลวงได้ไม่กี่เดือนก็ป่วยสิ้นพระชนม์ นับว่าได้ชำระแค้นในใจของนางเป็นอย่างดี
เรื่องนี้นางทำไว้ลับๆ ล่อๆ ถึงขนาดที่อ๋องฉินเองก็ไม่รู้ด้วยซ้ำ
บัดนี้เติ้งหลิงอี้ได้ยินสามีบ่นพึมพำ สายตาเหลือบมองแล้วก็คิดแผนขึ้นมาได้
"ฝ่าบาท มือของท่านยังมีไพ่ตายอยู่อีกใบมิใช่หรือ?"
"ไพ่ตาย?"
"ข้าเมื่อไหร่มีไพ่ตายกัน?"
เติ้งหลิงอี้ได้ยินดังนั้นก็ยิ้มน้อยๆ
"ฝ่าบาทลืมไปแล้วหรือ สิบแปดปีก่อน องค์ชายรัชทายาทเมามาย ฝ่าบาทให้หญิงสกุลฉินไปปรนนิบัติองค์ชายรัชทายาท หลังจากนั้นนางก็ให้กำเนิดบุตรชายคนหนึ่ง!"
จูส่างได้ยินดังนั้นก็นึกขึ้นได้ทันที เพียงแต่ไม่นานก็ห่อเหี่ยวลงไปอีก
"ข้าจำเรื่องนี้ได้"