เจี่ยนหยวนเพิ่งรู้เป็นครั้งแรกว่า แค่สัมผัสริมฝีปากและปลายลิ้นก็ชวนให้ทรมานเกินทนได้ถึงเพียงนี้
หมุดลิ้นราวกับกลายเป็นของเล่นชิ้นหนึ่ง
เธออยากผลักเขาออกไป แต่กลับสัมผัสได้เพียงรอยเลือดเต็มมือ
หมิงลั่วชิงดูราวกับไม่รู้สึกเจ็บปวด
บาดแผลที่ท้องยังคงมีเลือดไหลหยดลงมา ทว่าเขากลับค่อย ๆ คลอเคลียซอกคอเธอทีละน้อย
สวรรค์
เธอถูกผีสาวยั่วยวนเข้าสิงจริง ๆ แล้ว
เจี่ยนหยวนเม้มริมฝีปาก
ไม่ใช่ว่าผีในหนังสือจะตามหลอกหลอนแต่บัณฑิตสอบได้จอหงวนหรอกหรือ?
เธอเป็นคนไม่รู้หนังสือที่ไม่เคยเข้าเรียนด้วยซ้ำ!
“ตัวสั่นตลอดเลย ประหม่าขนาดนั้นเชียวหรือ?”
หมิงลั่วชิงเอ่ยราวกับถอนหายใจ “แต่สีหน้าของเธอบอกฉันว่า ตอนนี้เธอก็รู้สึกดีไม่น้อย”
เจี่ยนหยวนยิ่งอับอายเข้าไปใหญ่
หมอนี่อ่านสีหน้าเล็ก ๆ น้อย ๆ เป็นจริงเป็นจังด้วย!
เธออยากเบือนหน้าหนี แต่เมื่อเทียบกับเรี่ยวแรงของหมิงลั่วชิงแล้ว ความพยายามนั้นแทบไม่ต่างอะไรกับหยดน้ำในมหาสมุทร
เจี่ยนหยวนจึงทำได้เพียงเป็นเหยื่อที่ถูกงูรัดแน่น ท่ามกลางสัมผัสที่ใกล้ชิดขึ้นเรื่อย ๆ เธอพยายามประคองสติเอาไว้
หมิงลั่วชิงหรี่ตาลง ปลายลิ้นยังคงไล้ไปทาง…
……
……
……
“……ที่แท้คนนั้นก็คือคุณ”
เสียงที่ดังมาจากอีกด้านไม่ถูกกาลเทศะเอาเสียเลย
ประสาทสัมผัสอันเฉียบคมของหมิงลั่วชิงทำให้เขาจำผู้มาเยือนได้ในทันที แต่กลับยิ่งทำให้เขาหงุดหงิดที่อีกฝ่ายเข้ามาขัดจังหวะ
เขายื่นมือออกไป ใช้ฝ่ามือบังสีหน้าของเจี่ยนหยวนในเวลานี้
เขาไม่อยากให้ใครเห็น
หมิงลั่วชิงเหลือบมองหญิงสาวตรงหน้า ซึ่งยังคงสั่นน้อย ๆ อย่างอาลัยอาวรณ์อีกครั้ง ปลายลิ้นราวกับยังหลงเหลือสัมผัสนุ่มนวลนั้นอยู่