ยานขนส่งมีความจุเกิน 100 คน แบ่งเป็นห้องหลายห้องโดยใช้แผ่นโลหะกั้น
หอคอยขาวจัดพื้นที่ให้ไกด์นั่งอย่างสะดวกสบาย ห้องนี้มี 30 ที่นั่ง แต่กลับมีไกด์นั่งอยู่เพียง 5 คน และเซนทิเนลจากกองทัพที่สามอีก 5 คน
เมื่อบรรดาไกด์จงใจหลีกเลี่ยงเจี่ยนหยวน ที่นั่งรอบตัวเธอจึงว่างเป็นวง
เจี่ยนหยวนนั่งอยู่ริมหน้าต่างเพียงลำพัง ก่อนถอนหายใจเบา ๆ
ถูกกีดกันสินะ
เธอก็ว่าแล้ว ในสภาพแวดล้อมที่ให้ความสำคัญกับระดับพันธุกรรมอย่างนี้ ไกด์ระดับอีอย่างเธอจะไม่ถูกเหยียดได้อย่างไร
ก่อนหน้านี้เพื่อนร่วมชั้นคนอื่น ๆ คงคุยกับเธอเพราะโหยวจินน่านั่งอยู่ข้าง ๆ
ตอนเอาใจโหยวจินน่า ย่อมเมินเธอไม่ได้
เจี่ยนหยวนหันไปมอง แล้วก็เห็นซ่งหนี ไกด์ผมสั้นที่เคยพบในห้องเรียน
ตอนนี้อีกฝ่ายกำลังคุยอย่างออกรสกับไกด์หลายคน แม้แต่ชายตามองมาทางนี้สักครั้งก็ไม่มี ราวกับพวกเธอเป็นคนแปลกหน้าที่ไม่รู้จักกัน
เสวี่ยฉิวในหัวของเธอก็ยังหลับอยู่
เจี่ยนหยวนไม่มองต่อ หันกลับมาแล้วทอดสายตาออกไปนอกหน้าต่าง
เส้นผมสีดำอ่อนนุ่มสองสามเส้นคล้อยลงมาตามการเคลื่อนไหวของเธอ
ใบหน้าด้านข้างของเธอดูคมชัดสะอาดตา ต่างจากเค้าโครงใบหน้าตรงที่กลมมนอ่อนโยน
แสงอาทิตย์ด้านนอกส่องลอดกระจกเข้ามา เมื่อตกกระทบบนผิวก็จางลง ขนตายาวงอนของเธอเด่นชัดเป็นพิเศษในแสงนั้น
อีกฟากหนึ่ง