อีไลพาเซนทิเนลที่เหลืออีกหลายคนจากไป
เมื่อมีเซนทิเนลระดับเอสอย่างอันอวิ๋นอยู่ ก็ไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องสัตว์กลายพันธุ์ในป่าเลย
คนเยอะเกินไปกลับจะรบกวนการพักผ่อนของเจี่ยนหยวน
เมื่อทุกคนจากไปแล้ว เคนจึงเอ่ยเสียงเบา
“ไม่คิดเลยว่าจะได้พบคุณที่นี่... ถ้าคุณไม่รังเกียจ ให้ผมทายาให้นะครับ”
ตั้งแต่เจี่ยนหยวนช่วยเขาไว้ เขาก็เรียกเธอว่า “คุณ” มาโดยตลอด
เจี่ยนหยวนพยักหน้า
เมื่อไร้ภัยจากสัตว์กลายพันธุ์ ความเหนื่อยล้าที่สะสมมาตอนหนีตายก็ถาโถมเข้ามาเป็นระลอก
เธอหลุบตาลง ปล่อยให้ทั้งสองจัดการตามใจ
แต่พอปลายนิ้วที่สากเล็กน้อยของชายหนุ่มแตะลงบนหัวเข่า เธอก็อดขยับขาไม่ได้
อันอวิ๋นกล่าวขอโทษ ก่อนจะจับข้อเท้าของเธอไว้
“อย่ากลัวเจ็บนะ ทายาแล้วเดี๋ยวก็ดีขึ้น”
เขาก้มมองรอยฟกช้ำเขียวคล้ำตรงหัวเข่าของเจี่ยนหยวน จากมุมนี้ นัยน์ตาของเขาดูหม่นลึกเป็นสีน้ำเงินเข้ม คิ้วขมวดเข้าหากันราวกับเป็นห่วงบาดแผลของเธอมาก
ทั้งสองช่วยกันได้อย่างรู้ใจ
คนหนึ่งฆ่าเชื้อแผล อีกคนก็ใช้ผ้าพันแผลทางการแพทย์พันปิดไว้
ยาบนผ้าพันแผลดูเหมือนเป็นสูตรพิเศษ เพียงแปะลงไป เจี่ยนหยวนก็รู้สึกเย็นวาบตรงแผล ความเจ็บปวดหายไปในทันที
ยาวิเศษชัด ๆ!
เธออดทึ่งกับเทคโนโลยีล้ำสมัยของยุคดวงดาวอีกครั้งไม่ได้
เมื่ออาการปวดตื้อ ๆ ที่หัวเข่าหายไป สีหน้าของเจี่ยนหยวนก็เริ่มมีเลือดฝาดขึ้นมาบ้าง ลำคอก็สบายขึ้นมากเพราะลูกอมที่อันอวิ๋นป้อนให้
เธอไม่คิดเลยว่าคนที่มาช่วยเธอในท้ายที่สุดจะเป็นเซนทิเนลจากหอคอยดำ
ถ้าพวกเขาไม่โผล่มา ตอนนี้เธอคงกลายเป็นของว่างในท้องสัตว์กลายพันธุ์ไปแล้ว