จู่ ๆ ก็มาเจอคนมากมายขนาดนี้ เจี่ยนหยวนสะดุ้งจนต้องหลบไปอยู่หลังเผยเอินซือ ก่อนจะกวาดตามองห้องโถงแห่งนี้อย่างระแวดระวัง
แม้เซนทิเนลหลายคนในห้องจะยืนบ้างนั่งบ้าง ดูเหมือนกำลังยุ่งกับธุระของตัวเอง แต่เจี่ยนหยวนสัมผัสได้ว่าพวกเขากำลังมองเธออยู่
เป็นความรู้สึกที่ละเอียดอ่อนอย่างยิ่ง
บางทีอาจเป็นเพียงการเหลือบมองโดยไม่ตั้งใจ หรือการเงยหน้าขึ้นมาแวบหนึ่ง แต่ความสนใจกลับมารวมอยู่ที่ตัวเธออย่างเลือนราง
ถึงขั้นมีเซนทิเนลคนหนึ่งที่เพียงเพราะเธอมองนานไปหน่อย ก็ออกแรงบีบอุปกรณ์ฝึกซ้อมในมือจนหักดัง “กร๊อบ”
เซนทิเนลคนนั้นมีผมสีแดงยุ่งเหยิงไม่อยู่ในโอวาท ใบหน้าหล่อเหลา คิ้วกระดูกนูนเด่น มีแผลเป็นจากคมดาบเก่าพาดเฉียงจากหางคิ้วจรดจอนผม ยิ่งขับให้ใบหน้าดูดุดันน่ากลัว
เสื้อกล้ามสีดำเรียบ ๆ บนตัวเขารัดตึงจนเห็นกล้ามเนื้อไหล่และแขนที่เปลือยเปล่าเป็นมัดชัดเจน
เพราะทำอุปกรณ์หัก สีหน้าเขาจึงหงุดหงิด พอขมวดคิ้วก็หันมาสบตาเจี่ยนหยวน
เจี่ยนหยวนหน้าซีดลงเล็กน้อยเมื่อเห็นแววกราดเกรี้ยวที่ซ่อนอยู่ในดวงตาของเขา
เมื่ออยู่ต่อหน้าเซนทิเนลกลุ่มนี้ พลังต่อสู้ของเธอคงไม่ต่างจากเปลือกไข่แห้ง ๆ
คนเราย่อมหวาดกลัวพลังที่แข็งแกร่งกว่าตัวเองโดยสัญชาตญาณ
แม้จะรู้ว่าคนเหล่านี้ไม่ทำร้ายเธอ แต่เธอก็ยังเกร็งประสาทอยู่ตลอดเวลา
เผยเอินซือขมวดคิ้ว น้ำเสียงอ่อนโยนเย็นชาลง ก่อนจะตำหนิว่า
“เซิ่งจิ้นอวี่ นายทำให้เธอตกใจแล้ว ไม่รู้จักคำว่ามารยาทหรือไง?”