เลือดกระเซ็นเปื้อนปลายนิ้ว ก่อนจะมีคนใช้กระดาษเช็ดออกอย่างรวดเร็ว
เซิ่งจิ้นอวี่เดินโซเซกลับมาที่นั่ง ตอนนั้นเจี่ยนหยวนรออยู่ครู่ใหญ่แล้ว
เธอเท้าคางด้วยมือข้างหนึ่ง เหม่อมองน้ำพุอย่างเซื่องซึม
เซิ่งจิ้นอวี่หยิบเมนูขึ้นมา เห็นว่ามีอาหารที่เธอเลือกไว้เพียงไม่กี่อย่าง ก็ขมวดคิ้วแน่น
“กินแค่นี้เอง นี่จะเลี้ยงแมวหรือไง?”
เขาพลิกไปยังหน้ารายการอาหารขึ้นชื่อทันที แล้วไล่นิ้วลงไปยาวเหยียด ก่อนจะหันไปมองพนักงานเสิร์ฟที่อยู่ข้าง ๆ
“เอาทั้งคอลัมน์นี้”
เจี่ยนหยวนตะลึง “กินเยอะขนาดนี้ นี่จะเลี้ยงหมูหรือไง?”
เซิ่งจิ้นอวี่ส่งเมนูให้พนักงานเสิร์ฟ แล้วดึงเก้าอี้ออกนั่งเอง ตอนนี้เขาชินกับคำพูดโจมตีของเจี่ยนหยวนไปมากแล้ว
“ฉันเลี้ยง ไม่ได้ให้เธอจ่ายสักหน่อย”
พูดจบเขาก็บ่นพึมพำเสียงเบาอีกประโยค “อุตส่าห์ช่วยจัดการเรื่องยุ่งยากให้เมื่อกี้แท้ ๆ”
ด้วยสัญชาตญาณการต่อสู้ที่เฉียบคมเป็นพิเศษ เขาสังเกตได้ตั้งแต่ออกจากหอคอยขาวว่ามีคนตามพวกเขามาตลอด แต่ไม่ได้พูดอะไร
หลังจากเจี่ยนหยวนออกจากสนามฝึกยิง เซิ่งจิ้นอวี่เห็นว่าคนนั้นยังตามอยู่ จึงแน่ใจว่าอีกฝ่ายคิดร้าย แล้วหาโอกาสจัดการเสีย
ที่สำคัญคือเขาทำต่อหน้าเจี่ยนหยวนไม่ได้
ไกด์ตัวน้อยคนนี้ขวัญอ่อนจะตาย ไม่แน่ว่าอาจตกใจเอาได้
เมื่อนึกถึงข่าวที่ชายคนนั้นคายออกมา เซิ่งจิ้นอวี่ก็ยิ่งขมวดคิ้ว สีหน้ากลัดกลุ้ม
จัดการยากจริง ๆ
สู้ส่งทั้งข่าวและตัวคนให้เผยเอินซือ แล้วปล่อยให้อีกฝ่ายปวดหัวไปดีกว่า!