เจี่ยนหยวนยืนอยู่หน้าแท่นยิง
เป้ายิงเสมือนจริงถูกปรับให้อยู่ในระยะที่เหมาะกับเธอมากขึ้นแล้ว แต่เธอก็ยังเหนี่ยวไกไม่ลง
ถ้ายิงพลาดขึ้นมา ไม่ขายหน้าหรือไง?
เซิ่งจิ้นอวี่กลับไม่เข้าใจว่าเธอกำลังกังวลอะไร
เขาเดินมาหยุดข้างเจี่ยนหยวน เร่งเร้าว่า “ลองดูก่อนสิ ฉันจะได้รู้ว่าต้องปรับตรงไหนให้เธอบ้าง”
เจี่ยนหยวนพูดเสียงเบา “ฉันกลัวว่ายิงพลาด”
“มือใหม่ทุกคนก็เริ่มจากยิงพลาดทั้งนั้น”
เซิ่งจิ้นอวี่พูดเสียงเรียบ “ถ้ากลัวความล้มเหลว เธอก็จะหยุดอยู่แค่ระดับก่อนจะล้มเหลวตลอดไป”
เจี่ยนหยวนเบิกตาขึ้นเล็กน้อย คิดไม่ถึงว่าเจ้าหมอนี่จะพูดอะไรที่เข้าอกเข้าใจคนได้ขนาดนี้
เห็นเธอยังไม่ขยับ เซิ่งจิ้นอวี่จึงครุ่นคิด ก่อนเสนอว่า
“เอาอย่างนี้ไหม ลองนึกว่าเป้านั่นเป็นคนที่เธอเกลียดดู”
“ตอนฉันทำงานพิเศษอยู่เขตเก้า มีเถ้าแก่คนหนึ่งหน้าตาเจ้าเล่ห์ ชอบหักค่าแรงฉัน ฉันเลยจินตนาการว่าเป้าเป็นหน้าเขา”
ทำแบบนั้นก็ได้ด้วย!
เจี่ยนหยวนเริ่มคิดออก “ถ้าจินตนาการว่าเป็นนายได้ไหม?”
เซิ่งจิ้นอวี่เกาศีรษะที่มีผมยุ่ง ๆ ของตัวเอง ต่อให้โมโหก็โมโหไม่ลง เหลือเพียงความกลัดกลุ้มกับความไม่มั่นใจในตัวเองอยู่บ้าง
“เธอเกลียดฉันขนาดนั้นเลยเหรอ?”
เขาก็ไม่ได้ทำอะไรสักหน่อยนี่?
ชายหนุ่มห่อลู่ไหล่ ผมสีแดงดูหม่นลงไปหลายส่วน เขาพูดอย่างจนใจ
“เอาเถอะ ถ้าอยากนึกว่าเป็นฉันก็เอาเลย ตามใจเธอ”
เจี่ยนหยวนหรี่ตายิ้ม “ฉันล้อเล่นน่ะ”
ถึงเธอจะรู้สึกว่าเซิ่งจิ้นอวี่น่ารำคาญ แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นต้องเอาอีกฝ่ายมาเป็นเป้ายิง