ในฐานะนักศึกษาใหม่อันดับหนึ่ง ใบหน้าของโหยวจวินตู้โดดเด่นจนจำได้ง่าย ซ่งหนีจึงจำเขาได้ทันที
“ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ?”
โหยวจวินตู้ยักไหล่
“ก็ได้ยินว่าที่นี่มีกิจกรรมช่วยไกด์สร้างค่าย เลยอยากมาดูว่าจะช่วยอะไรได้บ้างน่ะ”
พอได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของซ่งหนีก็ผ่อนคลายลงบ้าง
“มาช้าไปแล้ว ค่ายของฉันสร้างเสร็จแล้ว แต่ได้ยินว่ารังสัตว์กลายพันธุ์ครั้งนี้มีวอลรัสอยู่ด้วย ฉันอยากได้งาวอลรัสสักอันมาแขวนประตูเป็นของตกแต่ง”
โหยวจวินตู้ยิ้มแย้มพลางปฏิเสธเธอ
“ขอโทษนะ ฉันรักษาคุณธรรมของผู้ชายอย่างเคร่งครัด ให้ของขวัญคนอื่นต่อหน้าเธอไม่ได้หรอก”
เขาวางแขนพาดไหล่เจี่ยนหยวนเบา ๆ ท่าทางเป็นธรรมชาติและสนิทสนม
“ว่าไหม ไกด์เจี่ยน?”
คำประกาศของเขาไม่ต่างจากตบหน้าซ่งหนีอย่างแรง
แต่เธอจะระเบิดอารมณ์ออกมาตรง ๆ ไม่ได้
เซนทิเนลระดับเอสหายากยิ่ง อีกทั้งยังมีบทบาทสำคัญในสนามรบที่ต่อสู้กับสัตว์กลายพันธุ์ เป็นระดับที่แม้แต่ไกด์เองก็ต้องปฏิบัติด้วยความระมัดระวัง
ใบหน้าซ่งหนีซีดสลับเขียว สุดท้ายก็ถลึงตามองเจี่ยนหยวน ก่อนจะเดินจากไปอย่างรวดเร็ว
เธอรับไม่ได้ที่ต้องเสียหน้าต่อเจี่ยนหยวน
เจี่ยนหยวนมองแผ่นหลังของอีกฝ่ายที่รีบร้อนจากไป แล้วถอนหายใจออกมา ก่อนจะค่อย ๆ ผลักมือของโหยวจวินตู้ออก
“หนักจัง”
โหยวจวินตู้ยอมปล่อยตามแรงผลัก พลางบ่นเสียงเบา “ใจร้ายจัง เมื่อกี้ฉันยังช่วยเธอคลี่คลายสถานการณ์อยู่เลยนะ”
เจี่ยนหยวนตอบเสียงอู้อี้
“แต่ฉันว่าเธอต้องกลับมาหาฉันอีกแน่”
พอถูกโหยวจวินตู้ยั่วโมโห คราวหน้าที่ซ่งหนีกลับมาหาเธอ ไม่แน่อาจจะอารมณ์ร้ายกว่าเดิม