คำถามกดดันประโยคนั้นทำให้เจี่ยนหยวนแทบกลั้นหายใจ
เธอรีบปฏิเสธอย่างลนลาน “เพื่อนของฉันมาถึงจุดที่เรานัดกันไว้แล้ว เธอเร่งฉันอยู่หลายครั้ง ฉันถึงได้รีบร้อน”
ทำไมจู่ ๆ ผู้ชายคนนี้ถึงถามแบบนั้น?
เขารู้เรื่องอะไรเข้าแล้วหรือเปล่า?
แผนปลอมแปลงของพวกเธอถูกเปิดโปงแล้วใช่ไหม?
หัวใจของเจี่ยนหยวนเต้นแรงจนแทบกระดอนออกมาจากลำคอ
สายตาของอวิ๋นฉางเยว่ยังคงจับจ้องเจี่ยนหยวนอย่างมั่นคง
หญิงสาวดูเหมือนจะถูกท่าทีของเขาข่มขวัญ ผมดำลื่นลงมาปิดใบหน้าไปครึ่งหนึ่ง ขนตาสั่นไหวราวกับปีกผีเสื้อที่ตื่นตกใจ
อาการประหม่าขนาดนี้เห็นได้ชัดว่าไม่ปกติ
หากเป็นอวิ๋นฉางเยว่ในยามปกติ เขาคงซักถามจนได้ความกระจ่างแน่
แต่หลังจากเงียบไปหลายวินาที เขากลับไม่ถามต่อ
…ช่างเถอะ
ยังเป็นเด็กอยู่เลย
ไม่จำเป็นต้องทำให้ลำบากใจขนาดนั้น
ในตอนนั้นเอง
เซี่ยชูซึ่งยืนอยู่ข้าง ๆ ได้รับข้อความผ่านหูฟัง สีหน้าพลันเปลี่ยนไปเล็กน้อย
เขาก้มตัวรายงาน
“คลังอาวุธใต้ดินทางตะวันตกเฉียงใต้เกิดระเบิดกะทันหัน กำแพงกั้นพังลงไปประมาณ 10 เมตร ที่นั่นเก็บอาวุธอันตรายระดับจำกัดจำนวนมาก เจ้าหน้าที่ที่อยู่ในพื้นที่ไม่มีใครมีอำนาจจัดการได้ครับ”
“สถานการณ์ในที่เกิดเหตุควบคุมไม่ได้แล้ว ต้องให้ท่านไปบัญชาการด้วยตัวเองครับ”
อวิ๋นฉางเยว่ขมวดคิ้วเล็กน้อย สีหน้าซึ่งเดิมอ่อนโยนเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมเย็นชาเมื่อต้องจัดการเรื่องสำคัญ
“ตัดกระแสไฟของอุปกรณ์ทั้งหมดในบริเวณใกล้เคียง ยกเว้นกล้องวงจรปิด ปิดกั้นพื้นที่ ห้ามผู้ที่ยังไม่ผ่านการยืนยันตัวตนเข้าออก”
นี่นับเป็นอุบัติเหตุระดับเตือนภัยขั้นสองอย่างไม่ต้องสงสัย