เผยเอินซือเหลือบมองสีหน้ากระวนกระวายเล็กน้อยของเจี่ยนหยวน แต่ไม่ได้รีบร้อนตามหาตัวคนคนนั้น
หากซักไซ้ต่อไป มีแต่จะทำลายภาพลักษณ์ของเขาในใจเจี่ยนหยวน
วิธีที่ดีที่สุดคือจับให้ได้คาหนังคาเขา
ในเมื่ออีกฝ่ายกล้าถึงขั้นบุกเข้าไปในห้องนอนของเจี่ยนหยวน ก็คงเตรียมใจไว้แล้วว่าจะถูกจับได้
เขาละสายตากลับมา ท่วงท่ายังคงสง่างามไร้ที่ติ
“ได้ยินว่าอาหารโรงอาหารไม่ค่อยถูกปากคุณ ผมเลยหาพ่อครัวคนใหม่มา”
“แต่เขาเพิ่งยกเลิกสัญญากับร้านอาหารเดิม ยังมีเรื่องต้องส่งมอบงานอีกหน่อย คงมาถึงแนวหน้าได้คืนนี้”
เผยเอินซือยิ้มพลางเชื้อเชิญ “มื้อกลางวันนี้ ลองชิมฝีมือผมก่อนไหม?”
เอ๊ะ?
เจี่ยนหยวนถูกดึงความสนใจไปทันที เธอถามอย่างสงสัยว่า “คุณทำอาหารเป็นด้วยเหรอ?”
ภาพลักษณ์ของเผยเอินซือดูเหมือนสุภาพบุรุษผู้สง่างามที่เติบโตมาจากตระกูลใหญ่
ยากจะจินตนาการว่าเขาจะลงมือทำอาหารเอง
“พอทำได้บ้าง”
เผยเอินซือเอียงตัวเล็กน้อยพร้อมผายมือเชื้อเชิญ “คุณไกด์ พอจะให้เกียรติผมสักมื้อได้ไหมครับ?”
*
พื้นที่ส่วนกลางบนชั้นหนึ่งจัดเตรียมบริเวณครัวไว้ด้วย
ด้วยเทคโนโลยีล้ำสมัย จึงไม่ต้องกังวลเรื่องควันจากการทำอาหารหรืออุปกรณ์ครัว ข้าวของทุกชิ้นวางเรียงเป็นระเบียบและสะอาดเอี่ยม
เผยเอินซือถอดเสื้อคลุมเครื่องแบบออก เหลือเพียงเชิ้ตสีขาวที่รีดเรียบกริบ ปลายแขนเสื้อพับขึ้นอย่างเรียบร้อยถึงท่อนแขน เผยให้เห็นข้อมือเรียวได้รูป
แค่เขายืนอยู่ตรงนั้น ครัวเรียบง่ายก็พลันดูคล้ายครัวหลังร้านของภัตตาคารหรู