เจี่ยนหยวนไม่รู้เลยว่าตัวเองถูกสงสัย เธอยังคงทำเป้าหมายประจำเดือนให้สำเร็จอยู่
เป้าหมายที่ว่าในฐานะไกด์แห่งหอคอยขาว เธอต้องทำการนำทางให้เซนทิเนลรุ่นเดียวกันโดยไม่คิดค่าใช้จ่ายเดือนละ 5 ครั้ง
คนที่จองคิวเธอในครั้งนี้คือเซนทิเนลผมเทาคนหนึ่ง ซึ่งเคยจองคิวเมื่อเดือนก่อน จิตอวตารของเขาเป็นแมวน้ำที่ดูอ่อนโยนไร้พิษภัย
นิสัยของเขาก็ไร้พิษภัยเช่นกัน
แม้ครั้งนี้เจี่ยนหยวนจะลดค่าการปนเปื้อนให้เขาได้ไม่มากนัก เขาก็ยังหน้าแดงพลางกล่าวขอบคุณเธอ
เจี่ยนหยวนตอบอย่างเป็นมิตรว่าไม่ต้องขอบคุณ
เด็กโง่เอ๊ย
เสียโอกาสทำการนำทางไปครั้งหนึ่งแล้วยังขอบคุณอีก
คราวหน้าเธอตั้งใจจะปฏิเสธคำขอทำการนำทางของเขาไปตรง ๆ จะได้ไม่ต้องมาหาไกด์ระดับอีอย่างเธออีก
เพื่อรักษาภาพลักษณ์ที่สร้างไว้ เจี่ยนหยวนจึงพยายามแสร้งทำตัวไร้ความสามารถอย่างหนักมาตลอด
เมื่อเซนทิเนลคนนั้นเดินจากไปไกล เจี่ยนหยวนก็ออกจากอาคารเรียนเช่นกัน
เธอไม่ได้กลับหอพัก แต่เดินอ้อมไปตามระเบียง มุ่งหน้าไปยังลานกว้างของหอคอยขาว
วันนี้แดดสดใส เธออยากออกไปสูดอากาศข้างนอกให้นานขึ้นอีกหน่อย
หอคอยขาวปลูกต้นไม้ประดับไว้ไม่น้อย
ขณะเจี่ยนหยวนเดินผ่านต้นไม้ใหญ่ จู่ ๆ เซนทิเนลผมดำหน้าตาธรรมดาแต่คุ้นเคยก็โผล่ออกมาจากข้างต้นไม้
เธอไม่ได้ตกใจ
อ้าว
นี่ไม่ใช่ร่างปลอมของหอคอยดำที่แฝงตัวอยู่ในหอคอยขาวหรอกหรือ?
ไม่รู้ว่าคราวนี้ใครเข้ามาสวมบทอีกแล้ว
เซนทิเนลผมดำเปิดปากถามว่า “เมื่อกี้เธอใจดีกับไอ้หน่อไม้ผมเทาคนนั้นขนาดนั้นทำไม? อย่าบอกนะว่าชอบผู้ชายแบบนั้น?”