ตั้งแต่หลินสือสังหารบอดี้การ์ดของตระกูลเสิ่นคนหนึ่งบนชั้น 7 จนถึงตอนนี้ ผ่านไปแล้ว 5 นาที
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยในห้องควบคุมกล้องวงจรปิดรวบรวมกำลังคน มุ่งหน้ามายังอาคารหลังนี้แล้ว
พวกเขาแจ้งตำรวจด้วย แต่กว่าจะมาถึงต้องใช้เวลาอีกสิบกว่านาที
หลินสือรีบเดินออกจากห้องพักผู้ป่วย เตรียมเข้าไปในทางหนีไฟของอาคาร แล้วใช้บันไดลงไป
แต่ในตอนนั้นเอง มือข้างหนึ่งก็จับขากางเกงของเขาไว้
ไม่รู้ว่าหลี่ฮุ่ยหลานฟื้นขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไร เธอนอนคว่ำอยู่บนพื้น มือจับขากางเกงของหลินสือไว้แน่น
เมื่อครู่เธอแค่ตกใจจนเป็นลมไปชั่วขณะ พอได้ยินเสียงปืนดังมาจากในห้องพักผู้ป่วย เธอก็ฝืนเรียกสติกลับคืนมา
ดวงตาแดงก่ำของหลี่ฮุ่ยหลานเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา เธอจ้องหลินสือเขม็ง น้ำเสียงทั้งสิ้นหวังทั้งเคียดแค้น
“แกฆ่าลูกชายฉันใช่ไหม? แกฆ่าลูกชายฉันใช่ไหม?!”
หลินสือสะบัดขา แต่กลับสะบัดไม่หลุด
เขาก้มมองแม่ผู้สิ้นหวังคนนี้ ในใจไม่มีความสงสารแม้แต่น้อย
“ลูกชายคุณฆ่าคนตั้งมากมาย คุณก็รู้ไม่ใช่หรือไง? มันสมควรตาย! ถ้าจะโทษ ก็โทษตัวเองที่เลี้ยงลูกไม่ดี”
หลี่ฮุ่ยหลานกรีดร้อง
“เขาฆ่าคนก็ให้กฎหมายลงโทษเขาสิ!! แกมีสิทธิ์อะไรไปฆ่าเขา!! มีสิทธิ์อะไร?!!!”
“อีกอย่าง ต่อให้ลูกชายฉันฆ่าคน ก็ฆ่าแค่คนธรรมดาต่ำต้อยไม่กี่คนเท่านั้น ลูกชายฉันเกิดมาก็สูงส่ง ฆ่าพวกไพร่ไม่กี่คนแล้วเอาเงินไปให้ครอบครัวพวกมัน นั่นเป็นเกียรติของพวกมันต่างหาก!
ไอ้ฆาตกร แกคืนลูกชายฉันมา!!!”
หากไม่มีถ้อยคำชั่วร้ายเหล่านั้น ท่าทางเจ็บปวดรวดร้าวของผู้เป็นแม่ที่สูญเสียลูกชายเช่นนี้ก็คงชวนให้คนรู้สึกสะเทือนใจอยู่บ้าง