เสิ่นจินปินก้าวขึ้นเรือยอชต์ไปก่อน จ้าวเสี่ยวเดินตามติด ๆ
หลินสือหรี่ตาลงเล็กน้อย ก่อนเดินตามทั้งสองขึ้นเรือยอชต์ไป
เพิ่งก้าวขึ้นเรือ หลินสือก็ถูกชายร่างใหญ่ในชุดดำขวางไว้
“คุณครับ ผมต้องตรวจดูว่าคุณพกของอันตรายมาหรือเปล่า”
จ้าวเสี่ยวกำลังถูกชายร่างใหญ่อีกคนตรวจอยู่ด้านหน้า ท่าทางดูให้ความร่วมมือดี
หลินสือกลับขมวดคิ้ว “ผมได้รับเชิญมาเที่ยว นี่คือท่าทีที่พวกคุณใช้ต้อนรับแขกหรือ?”
“นี่เป็นขั้นตอนปกติเพื่อความปลอดภัยของทุกคนบนเรือครับ”
ชายร่างใหญ่ในชุดดำจ้องหลินสือด้วยแววตาที่ไม่ยอมถอย
“หึ ถ้าอย่างนั้นผมไม่เที่ยวแล้ว” หลินสือหันหลังจะเดินจากไป
แต่บอดี้การ์ดกลับขยับมาขวางทางไว้
“อะไร จะไปก็ไม่ให้ไปหรือไง?”
หลินสือหน้าขรึมลง
“คุณครับ ถ้าไม่ได้พกของอันตรายมา ก็แค่ให้ผมค้นตัวไม่ใช่หรือครับ
นี่เป็นเรือยอชต์ส่วนตัวของคุณชายเสิ่น ในเมื่อมาเที่ยวแล้วก็ขอให้ให้ความร่วมมือหน่อย ช่วยไว้หน้าคุณชายของเราด้วย”
เรือลำนี้เป็นเรือยอชต์ส่วนตัวของเสิ่นจินปิน คนพวกนี้ก็ย่อมเป็นบอดี้การ์ดส่วนตัวของเขา
หลินสือหัวเราะปรายตามองเสิ่นจินปินที่ยืนดูอยู่ห่างออกไปไม่กี่เมตร แววตาเย็นเยียบลง
“เขาเป็นใคร ผมต้องไว้หน้าเขาด้วยหรือ? ผมรู้จักเขาหรือไง?”
“แก!”
บอดี้การ์ดชุดดำเบิกตาถลน แรงกดดันอันทรงพลังแผ่ออกมาจากตัวเขา กดข่มหลินสือเอาไว้
ขณะนั้นเรือยอชต์ก็ออกจากท่าแล้ว
หลินสือขมวดคิ้ว “อะไร จะลงมือกลางวันแสก ๆ เลยหรือไง?!”