หลี่เฉียง: ……
หลี่ชุ่ยชุ่ย: ……
ป้าหลี่: ……
การกระทำผิดคาดของหลินสือทำเอาทั้งสามคนไปไม่เป็น
จนเสียงร้องโหยหวนของหลี่ต้าเหยียดังขึ้น ทั้งสามถึงได้สติกลับมา
“โอ๊ย มือฉันหักแล้ว!”
หลี่ต้าเหยียกุมมือสั่นเทา ใบหน้าเหยเกจนรอยย่นยับยู่ยี่ ลูกเตะของหลินสือไม่เบาเลยจริง ๆ
ตอนแรกคิดจะแกล้งทำเป็นบาดเจ็บ ตอนนี้กลับเจ็บจริงเสียแล้ว
อีกสามคนที่เหลือโกรธจนแทบระเบิด กำลังจะเปิดฉากเอาเรื่อง
หลินสือกลับพูดขึ้นมากะทันหัน
“เอาอย่างนี้ไหม พาคุณลุงคนนี้ไปโรงพยาบาลก่อน แล้วเดี๋ยวผมจ่ายค่ารักษาให้ พวกคุณว่าไง?”
การยอมอ่อนข้ออย่างกะทันหันทำให้ทั้งสามชะงักอีกครั้ง รู้สึกเหมือนมีอะไรติดค้างอยู่ในอก
ป้าหลี่เกือบสำลัก เมื่อครู่นี้เตรียมจะด่าบรรพบุรุษของหลินสือไปถึง 18 ชั่วโคตรอยู่แล้ว
แต่ในเมื่ออีกฝ่ายตกลงแล้ว ถ้าพวกเขายังหาเรื่องต่อ แล้วเขาเปลี่ยนใจขึ้นมาจะทำยังไง?
“คะ...คุณต้องชดใช้ค่ารักษา ค่าบำรุงร่างกาย ค่าเสียหายทางจิตใจ แล้วยังต้องจ่ายค่าขาดรายได้ด้วย!”
ป้าหลี่หอบหายใจสองครั้ง ก่อนหยั่งเชิงพูดออกมา
หลินสือพยักหน้าอย่างว่าง่ายเกินคาด
“ได้ พวกคุณไปก่อนเลย บ้านผมก็อยู่ที่นี่ หนีไปไหนไม่ได้ เรื่องรักษาสำคัญกว่า”
ทั้งที่บรรลุเป้าหมายแล้ว ทำไมในใจพวกเขาถึงยังรู้สึกอัดอั้นแบบนี้กันนะ?
เสียงร้องโหยหวนของหลี่ต้าเหยียยังคงดังต่อเนื่อง
หลี่เฉียงไม่กล้ารอช้า ยื่นนิ้วชี้ไปทางหลินสือ
“ไอ้หนุ่ม ถ้าแกกล้าไม่จ่าย ฉันจะทำให้แกเสียใจแน่!”
ขู่ทิ้งท้ายไปสองสามคำ ทั้งสามก็ช่วยกันประคองหลี่ต้าเหยียขึ้นรถแทรกเตอร์ แล้วขับลงจากเขาไป