พอคิดได้อย่างนั้น ก็มีคนเอ่ยขึ้นนำทันที
“ไม่ได้ ต้องไล่ป้าโจวกับครอบครัวออกไปจากถนนจิ่งหนันให้ได้ จะปล่อยให้พวกเขาทำลายชื่อเสียงย่านเราไม่ได้”
“ใช่! ต้องไล่พวกเขาออกไปทั้งครอบครัว”
“ไป! พวกเราไปหาผู้ใหญ่ที่สำนักงานเขต ให้พวกเขาไล่ป้าโจวออกไป”
คำพูดนี้ทำให้ป้าโจวโกรธจนแทบกระอักเลือด
เห็นเพื่อนบ้านตั้งมากมาย แต่กลับไม่มีใครสักคนช่วยพูดเข้าข้าง แผนที่ป้าโจวเคยมั่นใจเต็มเปี่ยม ยังจะกล้าทำต่อได้อย่างไร
ไม่กล้า เธอไม่กล้าหรอก
ถ้าคนพวกนี้วิ่งไปฟ้องสำนักงานเขตจริง ๆ ว่าเธอทำลายชื่อเสียงถนนจิ่งหนัน แล้วสำนักงานเขตจับเธอไป แถมยังไล่ตระกูลโจวออกจากถนนจิ่งหนันอีก ต่อไปพวกเขาคงต้องไปนอนข้างถนนหรือนอนในบ้านผุพังกันแล้วใช่ไหม
พอคิดถึงเรื่องนี้ ป้าโจวก็อดสั่นสะท้านขึ้นมาหลายครั้งไม่ได้
หัวใจเต้นตึกตักเร็วเสียจนแทบจะกระเด็นออกมานอกอก
แต่จะให้เธอกล้ำกลืนความเจ็บใจนี้ไปเฉย ๆ ป้าโจวก็ไม่ยอม โดยเฉพาะเมื่อคิดถึงชายชราคนนั้นที่มีบอดี้การ์ดอยู่ข้างกายตั้งหลายคน แถมเวลาออกไปไหนก็มีรถรับส่ง!
หัวใจของเธอเต็มไปด้วยความไม่ยินยอม
ถ้าเธอได้แต่งงานกับชายชราคนนี้ เธอกับลูกชาย ลูกสะใภ้ และหลานชายก็จะมีชีวิตสุขสบาย ต่อไปมีเนื้อให้กินไม่รู้จบ มีรังนกกับหูฉลามให้ดื่มไม่รู้หมด ออกไปไหนก็มีรถให้นั่ง
แค่คิดก็รู้สึกหรูหราฟู่ฟ่าแล้ว
ที่สำคัญที่สุดคือ พอชายชราคนนี้ตายไป เงินทองและข้าวของที่อยู่ในชื่อของเขาก็จะตกเป็นของลูกชายกับหลานชายเธอทั้งหมด
ต้องบอกเลยว่าป้าโจววาดฝันอันงดงามให้ตัวเองเสียแล้ว