เก่อหงเมย์เห็นว่าเฮ่อเสี่ยวเยว่กำลังจะพูด ก็ถอดรองเท้าของเธอออกอย่างรวดเร็ว แล้วกระชากถุงเท้าที่เท้าออก ก่อนจะยัดเข้าไปในปากเธอ
ทำได้ฉับไวเด็ดขาด ไม่ลังเลแม้แต่น้อย
“พรืด...”
พอเห็นภาพนั้น ทุกคนก็หัวเราะออกมาพร้อมกัน ต่างร้องว่าสะใจจริง ๆ!
นอกจากพวกชอบหาเรื่องไม่กี่คนแล้ว คนอื่น ๆ ล้วนคิดว่าเฮ่อเสี่ยวเยว่สมควรแล้ว
ปกติเธออาศัยว่าพี่ชายเป็นรองผู้บังคับการกรมที่หนึ่ง วางท่าหยิ่งผยองและมองคนอื่นต่ำกว่าตัวเองอยู่เสมอ ตอนนี้เตะโดนของแข็งเข้าแล้ว ถูกพี่ชายกับพี่สะใภ้จัดการเสียบ้างก็ดี!
เรียกว่ากรรมตามสนองจริง ๆ!
เฮ่อเสี่ยวเยว่ถูกพี่ชายจับมือทั้งสองข้างไขว้ไว้ด้านหลังแน่นจนดิ้นไม่หลุด กลิ่นเหม็นจากถุงเท้าในปากทำให้เธอกลอกตาขาวอย่างแรง ทั้งโมโหทั้งอับอาย
ภาพน่าอับอายนี้ดันถูกผู้ชายที่เธอชอบเห็นเข้า แล้วต่อไปเธอจะมีหน้าไปสู้คนได้อย่างไร?
เธอมองฟูจิ่งเย่ หวังให้เขาช่วย น่าเสียดายที่ฟูจิ่งเย่ไม่แม้แต่จะเหลือบมองเธอ ทว่าตอนหางตาเหลือบเห็นรอยฝ่ามือบนใบหน้าเธอ แววตาของเขาก็ไหววูบเล็กน้อย
ตอนเดินสวนกับเฮ่อหลิน ฟูจิ่งเย่เอ่ยด้วยท่าทีเย็นชาและดุดันว่า “ครั้งนี้ครั้งเดียวเท่านั้น! รองผู้กองเฮ่อ ผมเป็นคนปกป้องคนของตัวเอง ใครจะพูดถึงผมก็ได้ แต่ถ้าใครกล้าใส่ร้ายเหนียนเหนียนของผม ผมไม่ปล่อยไปแน่!”
“อีกอย่าง ต่อไปอย่าให้ผมเห็นเธอในค่ายทหารอีก ไม่อย่างนั้น...”