แม่ฟู่กอดลูกสาวไว้แน่น ร้องไห้จนพูดไม่ออก
เธอกอดเมิ่งชิวไว้แน่น ความรู้สึกที่ได้คนสำคัญกลับคืนมาหลังจากสูญเสียไป ไม่มีใครเข้าใจได้ ในฐานะแม่ เธอต้องห่างจากลูกสาวแท้ ๆ ถึงสี่สิบสามปีกว่าจะได้พบกันอีกครั้ง ความรู้สึกเช่นนี้ไม่มีใครเข้าใจ
พ่อของฟู่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็อดน้ำตาไหลไม่ได้
นี่ต่างหากคือลูกสาวแท้ ๆ ของเขา!
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขากลับไม่เคยสงสัยชาติกำเนิดของฟูจิ่งหลานเลยสักนิด จนลูกสาวแท้ ๆ ต้องออกไปเผชิญความทุกข์ยากมากมายเพียงนี้
“แม่คะ——”
เมิ่งชิวอ้าปาก เรียกคำว่าแม่เป็นครั้งแรกในรอบสี่สิบสามปี เธอตบหลังแม่ฟู่เบา ๆ ทว่าน้ำเสียงกลับเต็มไปด้วยเสียงสะอื้น “แม่คะ หนูกลับมาแล้ว ลูกสาวของแม่กลับมาแล้วค่ะ!”
พูดจบ เธอก็หันไปมองพ่อที่ยืนอยู่ข้าง ๆ “พ่อคะ——”
“จ้ะ~!”
นายพลชราผู้ผ่านสมรภูมิมาทั้งชีวิตร้องไห้จนแทบขาดใจ เมื่อมองใบหน้าที่ดูเป็นผู้ใหญ่กว่าฟูจิ่งหลานอย่างเห็นได้ชัด พ่อของฟู่ก็ปวดใจเหลือเกิน
“เด็กดี หลายปีมานี้ลูกลำบากมากแล้ว”
“เป็นความผิดของพวกเราเอง ถ้าปีนั้นพ่อกับแม่ใส่ใจให้มากกว่านี้ ลูกก็คงไม่ถูกป้าใหญ่สับเปลี่ยนตัวไป”
“ไม่ใช่ความผิดของพ่อกับแม่หรอกค่ะ อีกอย่าง ตอนนี้หนูก็ไม่ได้ลำบากแล้ว”
เมิ่งชิวส่ายหน้า เธอแยกแยะบุญคุณกับความแค้นได้ชัดเจน
เธอรู้ดีว่าเรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของพ่อแม่ แต่เป็นสิ่งที่ฮั่วฮุ่ยเหลียนจงใจทำ ดังนั้นแม้ในใจจะมีทั้งความเกลียดชังและความขุ่นเคือง คนที่เธอเกลียดและแค้นก็มีเพียงฮั่วฮุ่ยเหลียนกับเมิ่งเจี้ยนเสอเท่านั้น
จากนั้นเธอก็ดึงสามีของตัวเองเข้ามา “พ่อคะ แม่คะ นี่คือสามีของหนู โจวหยวนเฉิงค่ะ”