จากนั้นซีเลียก็หันไปพูดกับซูเนี่ยนเวย์ว่า “คุณซู ฉันขอเชิญคุณมาเป็นล่ามให้ฉันได้ไหมคะ?”
“ตอนนี้ฉันไม่มีล่าม ถ้าจะหาคนใหม่ก็คงหาคนที่เหมาะสมไม่ได้ในเวลาอันสั้น ซึ่งจะกระทบกับกำหนดการเดินทางที่เหลือของฉัน คุณช่วยมาเป็นล่ามให้ฉันสักครึ่งเดือนได้ไหมคะ?”
“ค่าล่ามกับค่าจ้าง ฉันจะให้คุณห้าพันหยวนค่ะ”
“คุณคิดว่าอย่างไรคะ?”
สำหรับคนอื่นแล้ว เงินห้าพันหยวนถือเป็นค่าตอบแทนที่สูงลิ่วมาก
แต่ซูเนี่ยนเวย์เป็นคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลซู ตั้งแต่เกิดมาก็ไม่เคยขาดแคลนเครื่องกินเครื่องใช้ เงินห้าพันหยวนสำหรับเธอเป็นแค่ราคากระเป๋าถือใบหนึ่งเท่านั้น
เรียกได้ว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่เลย
ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังมีเรื่องอื่นต้องทำ ไม่มีเวลาไปเป็นล่ามติดตามซีเลีย
“ขอโทษนะ ฉันมีธุระอื่นแล้ว คงไปเป็นล่ามติดตามคุณไม่ได้”
ซูเนี่ยนเวย์ตอบอย่างเปิดเผย “แต่ถ้าคุณซีเลียไว้ใจฉัน ฉันแนะนำล่ามให้คุณสักคนได้นะคะ”
“รับรองว่าภาษาฝรั่งเศสของเขาดีกว่าล่ามอู๋แน่นอนค่ะ!”
“จริงเหรอคะ?”
ซีเลียเสียดายอยู่บ้างที่ซูเนี่ยนเวย์ไม่มีเวลาเป็นล่ามให้ แต่ก็ไม่ได้ฝืนใจ เมื่อได้ยินว่าซูเนี่ยนเวย์รู้จักล่ามภาษาฝรั่งเศสที่เก่งกว่า แววตาของเธอก็พลันเปี่ยมไปด้วยความยินดี
ซูเนี่ยนเวย์พยักหน้า
“จริงค่ะ อีกเดี๋ยวฉันจะติดต่อเขา ให้เขาไปพบคุณที่โรงแรม”
ซีเลียได้ยินดังนั้นก็ยิ้มพลางกล่าวว่า “ขอบคุณค่ะ!”
จากนั้นทั้งสองก็กลับมาคุยเรื่องหลักกันต่อ
คุยไปคุยมา จู่ ๆ บทสนทนาก็วกไปถึงชุดฉีพาวกับชุดราตรีที่ซูเนี่ยนเวย์ออกแบบ!