เหวินซูหรงตกใจเสียงที่ดังขึ้นกะทันหัน จนถั่วลิสงในมือร่วงหล่นลงพื้นหมด
เธอรีบลุกขึ้น แล้วเดินออกไปข้างนอกอย่างรวดเร็ว
ซูเนี่ยนเวย์กับถังชิวจวี้เงยหน้ามองตาม เห็นเด็กชายคนหนึ่งเหงื่อท่วมศีรษะวิ่งพรวดเข้ามาในบ้านราวกับลม เขาวิ่งจนหอบหายใจแทบไม่ทัน ใบหน้าแดงก่ำไปหมด
“แม่ครับ แย่แล้ว...”
ตอนนี้เด็กชายร้อนใจจนแทบหายใจไม่ทัน แต่ก็ยังเล่าเรื่องได้ชัดเจน “พี่ชายผมถูกพี่หู่จื่อกับพวกเขาแบกลงมาจากเขา ตอนนี้กำลังรีบมาทางค่ายทหาร ปากกับหน้าเขาเขียวคล้ำไปหมดแล้วครับ”
“เจ้าว่าอะไรนะ?”
เหวินซูหรงได้ยินแล้วเกือบเป็นลม เธอรีบส่ายศีรษะเพื่อไล่อาการมึนงง ก่อนจะออกวิ่งไป “เร็ว พาฉันไปเดี๋ยวนี้”
พูดจบ ขาทั้งสองข้างก็อ่อนยวบ เธอทำท่าจะล้มลงกับพื้น
เด็กชายเห็นดังนั้นก็รีบยื่นมือมาประคองเธอไว้
“เร็ว ไปค่ายทหารตามพ่อของเจ้า เร็วเข้า!”
เหวินซูหรงร้อนใจจนร้องไห้ออกมาแล้ว พิษงูไม่ใช่เรื่องล้อเล่น ผู้ใหญ่ถูกงูพิษกัดสักครั้งยังไม่แน่ว่าจะรอดชีวิต ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเด็กอายุแปดเก้าขวบเลย
เด็กชายคนรองได้ยินดังนั้นก็รีบขานรับ แล้วหันหลังวิ่งออกจากห้องโถงไปทันที
เหวินซูหรงเองก็รีบร้อนเดินออกไป ไม่ทันได้สนใจคนสองคนในบ้าน ตอนนี้ในหัวของเธอมีแต่เรื่องลูกชายคนโตถูกงูกัดและกำลังอยู่ในอันตรายถึงชีวิต!
“พี่สะใภ้ พวกเราตามไปดูด้วยนะคะ”
ระหว่างพูด ซูเนี่ยนเวย์ก็ลุกขึ้นยืนแล้ว เธอก้าวยาว ๆ ตามเหวินซูหรงทัน ก่อนจะช่วยพยุงเธอเดินออกไป