เมื่อเห็นกล่องที่อัดแน่นไปด้วยเครื่องประดับ หยกหยกมรกต เพชร ไข่มุก ปลาทอง ปลาเงิน ธนบัตร โฉนดบ้าน และของมีค่าอีกสารพัด ซูเนี่ยนเวย์แทบตาพร่าเพราะแสงระยิบระยับ
แม้เธอจะเห็นของล้ำค่าหายากมานักต่อนักจนชินตาแล้วก็ตาม
หลังจากมาอยู่ในโลกนี้ เธอยังเก็บสมบัติที่สืบทอดมาหลายร้อยปีของตระกูลซูไว้ในมิติด้วย
แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่ทำให้เธอตกตะลึงเท่ากับภาพตรงหน้าในเวลานี้
เหตุผลง่าย ๆ
เพราะฟูจิ่งเย่เป็นทหารน่ะสิ!
เขาอยู่ในค่ายทหารตลอดทั้งปี กินอยู่หลับนอนก็อยู่ในค่าย แล้วสมบัติมากมายขนาดนี้มาจากไหนกัน?
อีกอย่าง เขาเก็บรักษามันไว้ได้อย่างไรถึงไม่มีใครพบเห็นเลย?
“คุณ...”
ซูเนี่ยนเวย์มองเขาด้วยสีหน้าฉงน
เธออยากถามเหลือเกินว่าของพวกนี้เขาได้มาจากไหน เอากลับมาแล้วซ่อนไว้ที่ใด ทำไมถึงไม่มีใครสังเกตเห็นเลยสักคน...
ทันใดนั้นเอง—
เธอก็นึกถึงมิติ!
หรือว่าฟูจิ่งเย่จะมีมิติสำหรับเก็บของเหมือนเธอด้วย?
ถ้าเขามีมิติจริง ก็หมายความว่าเขาเป็นคนทะลุมิติเหมือนเธอหรือเปล่า? แล้วตัวจริงของเขาจะเป็นฟูจิ่งหรือไม่?
พอคิดถึงตรงนี้ หัวใจของซูเนี่ยนเวย์ก็พลันเต้นรัวขึ้นมา
เธอรู้สึกว่าตัวเองกำลังเข้าใกล้ความจริงขึ้นเรื่อย ๆ
แต่เพื่อไม่ให้ไก่ตื่น เธอตัดสินใจแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น แล้วรอดูสถานการณ์ไปก่อน
เธออยากรู้นักว่าผู้ชายเจ้าเล่ห์อย่างฟูจิ่งเย่กำลังคิดจะเล่นกลอะไร ถึงได้กล้ามาเล่นเกมไล่จับกับเธอแบบนี้!
อยากเล่นปริศนากับฉันใช่ไหม?
ได้!