“อยากได้หน้าก็ช่วยรักษาหน้าไว้บ้างเถอะ!”
ซูเนี่ยนเวย์กลอกตามองอีกฝ่ายเต็ม ๆ น้ำเสียงเย็นชาลงหลายส่วน
“คุณช่วยทำความเข้าใจให้ชัดก่อน คุณแซ่ฟู่ ฉันแซ่ซู คุณเป็นญาติผู้ใหญ่ของฉันตรงไหนมิทราบ?”
“หน้าคุณต้องกว้างและหนาขนาดไหน ถึงพูดคำพูดไร้ยางอายแบบนี้ออกมาได้!”
“อีกอย่าง ตอนนี้ลูกชายคุณเป็นฝ่ายนอกใจฉัน แอบไปขึ้นเตียงกับลูกพี่ลูกน้องของฉันจนท้องโต เรื่องพวกนี้พวกคุณควรเป็นฝ่ายพูดขึ้นมาเองตั้งแต่แรก”
“แต่ผลคือคุณไม่เพียงพยายามไกล่เกลี่ยเพื่อไม่คืนของ ตอนนี้ยังเสนอตัวมาเป็นญาติผู้ใหญ่ของฉันอีก หน้าล่ะ หรือว่าคุณทิ้งไว้ที่บ้านจนลืมหยิบออกมา?”
“คุณ! คุณนี่มันไร้เหตุผลสิ้นดี!”
ใบหน้าแม่ฉินแดงก่ำขึ้นมาทันทีด้วยความอับอาย “ซูเนี่ยนเวย์ เป็นคนอย่าทำอะไรให้มันสุดโต่งนักเลย อย่างไรเสียเธอก็เป็นเด็กกำพร้า วันหน้ายังมีเรื่องที่ต้องไปขอร้องคนอื่นอีกตั้งเยอะ”
ความหมายก็คือ เธออย่าล้ำเส้นให้มากนัก
ถอนหมั้นก็ถอนหมั้นไป ด้วยฐานะของตระกูลฉิน รอให้ลูกชายพ้นจากคณะกรรมการปฏิวัติแล้วก็ยังหาคู่ครองดี ๆ ได้อยู่ดี ส่วนซูเนี่ยนเวย์ เด็กกำพร้าที่ไร้พ่อไร้แม่อย่างเธอ คงหาคู่ครองได้ไม่ง่ายนัก
ในความคิดของแม่ฉิน ถอนหมั้นได้ แต่ของที่ซูเนี่ยนเวย์ให้พวกเขาไป อย่าหวังว่าจะได้คืน
“ที่แท้ก็ยังคิดจะเล่นไม่ยอมจ่ายอยู่นี่เอง!”
ซูเนี่ยนเวย์แค่นเสียงพลางส่ายหน้า เธอมองแม่ฉินด้วยสายตาเย็นเยียบ ก่อนสั่งอวี๋ห้าโดยตรง “อวี๋ห้า ไปแจ้งตำรวจ บอกว่ารองผู้อำนวยการโรงงานเครื่องจักรแซ่ฉินติดหนี้แล้วไม่ยอมคืน แล้วเอาสมุดบัญชีเล่มนี้ไปด้วย”