หลี่กั๋วตงคิ้วกระตุก
เมื่อเห็นเพื่อนทหารจากกรมกำลังสำรองหลายคนเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว เขากดความสงสัยในใจไว้แล้วถามว่า “สหายทั้งหลาย มีธุระอะไรหรือครับ?”
“หลี่หมั่นชิ่งอยู่ไหม? พวกเรามาตามหาหลี่หมั่นชิ่ง” ตำรวจอาวุธคนหนึ่งถามด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
ตำรวจอาวุธอีกคนรีบหยิบบัตรประจำตัวออกมา ชูให้พวกเขาดู “พวกเรามาจากกรมกำลังสำรองเมืองจิงตู มาที่นี่เพื่อจับกุมคน หลี่หมั่นชิ่งกระทำความผิด พวกเราจะพาตัวเขากลับไปสอบสวนเดี๋ยวนี้!”
“คุณพูดว่าอะไรนะ?”
“เป็นไปไม่ได้! เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!”
พอได้ยินว่าลูกชายที่เธอภาคภูมิใจที่สุดกระทำความผิดและกำลังจะถูกพาตัวไป เฟยลี่ฉวนก็กระโดดผึงขึ้นมาทันที
เธอจ้องตำรวจอาวุธทั้งหลายอย่างเดือดดาล “พวกคุณไม่มีหลักฐานอะไรเลย แล้วยังมาบอกว่าลูกชายฉันทำผิด หลักฐานล่ะ หลักฐานอยู่ไหน? ถ้าไม่เอาหลักฐานออกมาเดี๋ยวนี้ ก็ไสหัวไปจากที่นี่ซะ ไม่อย่างนั้นฉันจะไปกรมกำลังสำรองเพื่อร้องเรียนกับหัวหน้าของพวกคุณ...”
เธอยังพูดไม่ทันจบ กระดาษแผ่นหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า
มันคือหมายจับ
เฟยลี่ฉวนอ่านหนังสือออก เนื้อหาบนกระดาษเธอย่อมอ่านเข้าใจ
ครั้นเห็นคำว่า “หมายจับ” หัวใจก็พลันกระตุก ใบหน้าซีดเผือดลงทันที
เป็นไปได้อย่างไร?
หมานชุนของเธอเก่งกาจขนาดนั้น กลับไปค่ายทหารคราวนี้ก็จะได้เลื่อนขั้นเป็นรองผู้บังคับการกรมแล้ว อนาคตกำลังรุ่งโรจน์ เขาจะทำผิดจนทำลายอนาคตตัวเองได้อย่างไร?
หลี่กั๋วตงเองก็หรี่ตาลงทันทีเมื่อเห็นหมายจับ หัวใจเต้นเร็วขึ้นไปครึ่งจังหวะ