สองสามวันนี้ ผู้ชายคนนี้คอยฉวยโอกาสจู่โจมเธอเป็นระยะ ๆ ทีละนิดทีละหน่อย จนตอนนี้เธอดูเหมือนจะไม่ได้ต่อต้านมากเท่าตอนแรกแล้ว
ที่สำคัญคือพูดไปก็ไม่มีประโยชน์
เพราะเขาก็ยังกอดเมื่ออยากกอด แอบจูบเมื่ออยากจูบเหมือนเดิม
อีกอย่าง เธอพบว่านิสัยหลายอย่างของฟูจิ่งเย่เหมือนกับฟูจิ่งที่เธอรู้จักไม่มีผิด ต่างก็เป็นผู้ชายประเภทที่ยิ่งพูดก็ยิ่งได้ใจ
ดังนั้นเธอจึงขี้เกียจพูดแล้ว
เหตุผลง่ายมาก เธอชินจนมีภูมิคุ้มกันแล้ว!
เธอต่อสู้กับฟูจิ่งมาหลายปี จึงคุ้นชินกับนิสัยเสียของเขาที่ไม่เพียงปากเสีย แต่ยังชอบแตะเนื้อต้องตัวไปทั่วแล้ว
“ฉันกลับก่อนนะ คุณก็พักผ่อนแต่เนิ่น ๆ เถอะ ยุ่งมาทั้งวันแล้ว ไปอาบน้ำล้างหน้าแล้วนอนพักผ่อนให้เต็มที่”
กลับ?
เธอจะกลับไปไหน?
ฟูจิ่งเย่เงยหน้ามองเธอ แววตาฉายความงุนงงอยู่เล็กน้อย ขณะเดียวกันก็เผยความรู้สึกบางอย่างที่แตกต่างออกมาโดยไม่รู้ตัว แววตาวิบวับชวนหลงใหล ช่างมีเสน่ห์และชวนใจสั่นจนให้ตายสิ!
“เหนียนเหนียน คุณจะทิ้งผมไปไหน? คุณไม่ต้องการผมแล้วหรือ?”
เสียงของเขาไพเราะจนหูของซูเนี่ยนเวย์แทบจะตั้งท้องอยู่แล้ว
ใครก็ได้รีบเอาปีศาจตนนี้ไปเก็บที!
เธอรู้สึกว่าตัวเองใกล้จะรับมือไม่ไหวแล้ว ผู้ชายคนนี้ช่างเกี้ยวพาราสีเก่งเหลือเกิน แถมยังมีเสน่ห์ดึงดูดใจเป็นพิเศษ เธออยากให้เหล่าลูกน้องของเขาได้เห็นจริง ๆ ว่าผู้บังคับกองพันฟูของพวกเขาเป็นคนแบบไหนเวลาอยู่ลับหลัง
รับรองว่าคนเป็นฝูงต้องตาค้างแน่นอน
“ห้องน้ำในบ้านครอบครัวทหารยังปรับปรุงไม่เสร็จ ตอนนี้ยังอาบน้ำไม่ได้ ถ้าฉันไม่กลับโรงแรมกองทัพ แล้วจะอาบน้ำล้างหน้าได้ยังไง?”