“งั้นเจ้าอยู่ต่อไหมล่ะ?” ซูเนี่ยนเวย์มองมันพลางยิ้มที่มุมปาก
เธอคิดว่าพรุ่งนี้เช้าหลังเจียงเจี้ยนกั๋วกับตูชิวเซียตื่นขึ้นมา ความสนใจของทั้งคู่คงพุ่งไปอยู่ที่เจียงเจี้ยนกั๋วหมด เพราะเมื่อครู่ที่เธอเหวี่ยงเขาไป เจียงเจี้ยนกั๋วถึงกับซี่โครงหักไปสามซี่
“ไม่เอา!”
สือชีปฏิเสธอย่างเด็ดขาด
มันไม่เอาหรอก อยู่ที่นี่มีอะไรดี บ้านนี้มีแต่คนชวนคลื่นไส้ แค่มองก็พาลหมดความอยากอาหารแล้ว มันยังอยากกลับไปกินให้อิ่มหนำสำราญในมิติอยู่เลย
ในมิติมีลูกไม้วิเศษตั้งเยอะแยะ กินกันให้เต็มคราบไปเลยไม่ดีหรือไง?
ดีสิ!
ดีสุด ๆ ไปเลย!
“ไม่อยู่ดูละครฉากเด็ดจริง ๆ เหรอ?” ซูเนี่ยนเวย์ถามพลางยิ้มเจ้าเล่ห์อีกครั้ง
“ไม่!”
“น่าเสียดายจริง ๆ นะ ละครสนุกขนาดนี้ยังไม่รู้จักดูอีก”
“กำลังนอน ห้ามรบกวน”
“โอ๊ะ หมูเพดานนมย่างหอมจัง!”
“ไหน อยู่ที่ไหน?” ทันทีที่ได้ยินคำว่าหมูเพดานนมย่าง มันก็ลืมตาพรึ่บขึ้นมาทันที
ซูเนี่ยนเวย์ยกมุมปากขึ้น เจ้าเด็กน้อย คิดหรือว่าเธอจะจัดการเจ้าไม่ได้
“เจ้า! ฮึ!”
สือชีที่นับไม่ถ้วนแล้วว่าพ่ายแพ้เป็นครั้งที่เท่าไร พอรู้ตัวว่าโดนหลอกอีกแล้ว ก็แยกเขี้ยวใส่เธอพร้อมส่งเสียงฮึ ก่อนจะหันหน้าหนีไปนั่งงอนตุบป่อง
ร้ายกาจชะมัด!
ร้ายกาจจริง ๆ!
ทั้งที่รู้ว่ามันต้านทานของกินไม่ได้เลยสักนิด เธอยังใช้วิธีนี้จัดการมัน แถมยังได้ผลทุกครั้ง มันโดนหลอกซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่เคยพลาด
ออกจากตำหนักตระกูลซูแล้ว ซูเนี่ยนเวย์ก็สตาร์ตรถมุ่งหน้าไปยังบ้านหลังเล็กแบบตะวันตกบนถนนตงเอ่อร์เจียน