“คุณหยวน ได้ยินมาว่าเมื่อคืนมีชาวต่างชาติเข้าพักที่โฮมสเตย์ของคุณสิบกว่าคน ในจำนวนนั้นมีผู้หญิงคนหนึ่งด้วย เรื่องนี้จริงหรือเปล่า” นายท่านเสี่ยวจินถามหยวนจี้ถงด้วยท่าทีสุภาพอยู่บ้าง
เพราะตระกูลหยวนมีชื่อเสียงและเส้นสายอยู่ในแถบนี้ไม่น้อย
หยวนจี้ถงรู้จักผู้คนมากมาย กระทั่งรู้จักเจ้าหน้าที่ฝ่ายทหารด้วย เรียกได้ว่ามีเส้นสายกว้างขวางและมีคนหนุนหลัง ดังนั้นหากไม่ถึงคราวจำเป็นจริง ๆ เขาย่อมไม่กล้าวางท่าใส่หยวนจี้ถงง่าย ๆ
“พวกเขาเป็นแขกของผม!”
หยวนจี้ถงไม่ใช่พวกขี้ขลาดอย่างปาจินกับพรรคพวก เขามีทั้งฝ่ายทหารและรัฐบาลหนุนหลัง ต่อให้เห็นนายท่านเสี่ยวจินพาคนมาด้วยท่าทีคุกคาม เขาก็ไม่หวั่นเกรงแม้แต่น้อย
กระทั่งบารมียังเหนือกว่านายท่านเสี่ยวจินอยู่หลายส่วน
“นายท่านเสี่ยวจิน จู่ ๆ ก็พาคนมากมายมาที่บ้านผมแบบนี้ มีธุระอะไรหรือครับ”
ขณะพูด เขากวาดตามองคนที่ตามหลังนายท่านเสี่ยวจินอย่างรวดเร็ว ในใจอดหัวเราะเยาะไม่ได้ ช่างยกพวกกันมาใหญ่โตเสียจริง!
ถึงกับพาคนมาสิบห้าสิบหกคน
นี่คิดจะทำอะไรกันแน่?
“คนพวกนี้ก็มาเพราะน้องสะใภ้สินะ?”
ตอนนั้นเอง เฮ่อเจิงที่อยู่ในลานบ้านก็รีบเดินมาข้างซูเนี่ยนเวย์กับฟูจิ่งเย่
เขามองฟูจิ่งเย่แวบหนึ่ง ก่อนจะหันไปมองซูเนี่ยนเวย์ แล้วถามเสียงเบาว่า “คนพวกนี้มาอีกทำไม?”
เฮ่อเจิงย่อมได้ยินความเคลื่อนไหวด้านนอก พอได้ยินอีกฝ่ายถามหยวนจี้ถงว่าเมื่อคืนมีผู้หญิงเข้าพักที่โฮมสเตย์หรือไม่ เขาก็ไม่ต้องคิดมากก็รู้ว่าคนพวกนี้มาเพราะซูเนี่ยนเวย์