ฟูจิ่งเย่ส่งเสียงเย้ยหยันเบา ๆ “เชอะ ก็แค่สัญญาไม่กี่ฉบับเอง เรื่องเล็กน้อย”
“เอ้า เอาไป!”
พูดจบ ฟูจิ่งเย่ก็ล้วงสัญญาหลายฉบับออกมาจากกระเป๋าจริง ๆ แล้วยื่นให้ พอนายท่านเสี่ยวจินยื่นมือมารับ นิ้วของเขาก็พลันแข็งค้าง
จากนั้นก็หมดความรู้สึกไปทันที
มือคลายออก ปืนจึงร่วงลงไปตรง ๆ
วินาทีถัดมา ปืนก็ไปอยู่ในมือฟูจิ่งเย่
การพลิกสถานการณ์ครั้งนี้รวดเร็วเสียจนทุกคนตั้งตัวไม่ทัน
“เจ้า...เจ้าทำอะไรข้า”
นายท่านเสี่ยวจินรู้สึกเจ็บที่ข้อมือเพียงแวบเดียว จากนั้นก็หมดความรู้สึกทันที สีหน้าเขาเปลี่ยนไปอย่างมาก แววตาเผยความตื่นตระหนกขณะมองฟูจิ่งเย่
“ฉันจะทำอะไรได้ล่ะ?”
ฟูจิ่งเย่มองเขาอย่างเฉยเมย “อาจเป็นปฏิกิริยาตามสัญชาตญาณ คิดว่าคุณจะทำร้ายฉัน ฉันก็เลยเผลอโปรยยาใส่คุณไปนิดหน่อย หรือไม่ก็อาจหยิบยาสลบผิดเป็นยาพิษโดยไม่ทันระวังก็ได้!”
ยา...ยาพิษงั้นหรือ?
ใบหน้าของนายท่านเสี่ยวจินซีดเผือดในพริบตา
คนประเภทนี้กลัวตายเป็นพิเศษ โดยเฉพาะนายท่านเสี่ยวจินที่มีทั้งเงินและเหมือง ย่อมหวังว่าจะมีอายุยืนยาว เขาเพิ่งจะสี่สิบกว่า ยังมีเวลาอีกมากให้ใช้ชีวิตอย่างสุขสำราญ
หากต้องมาตายไปแบบนี้
เงินกับเหมืองของเขาก็จะตกเป็นของคนอื่นน่ะสิ?
หยวนจี้ถงที่อยู่ห่างออกไปไม่กี่เมตรได้ยินเช่นนั้น ก็จ้องฟูจิ่งเย่อย่างประหลาดใจ
เขา...เขาวางยาพิษนายท่านเสี่ยวจินจริง ๆ หรือ?
ส่วนในเวลานี้ ที่ลานบ้าน
เฮ่อเจิงก็กำลังถามซูเนี่ยนเวย์ด้วยคำถามเดียวกัน “น้องสะใภ้ ฟูจิ่งเย่วางยาพิษเขาจริงหรือ?”
เซี่ยเฉินอี้กับคนอื่น ๆ ได้ยินแล้วก็หันไปมองอาจารย์ของตนเช่นกัน