“จริงเหรอ?”
ผู้อำนวยการหลัวได้ยินดังนั้น ใบหน้าก็พลันเผยรอยยิ้มยินดีออกมา ไม่คิดเลยว่าความประหลาดใจนี้จะมาถึงกะทันหันขนาดนี้!
“อืม”
ซูเนี่ยนเวย์พยักหน้า “พรุ่งนี้ฉันจะเขียนตำรับยาแล้วเอามาให้”
ผู้อำนวยการหลัวได้ยินแล้วก็รับคำรัว ๆ ดีใจจนมุมปากหุบไม่ลง
ซูเนี่ยนเวย์กำชับเฉวียนหลานอิงอยู่สองสามคำ ให้กินยาให้ตรงเวลา จากนั้นก็เข้าไปดูลูกอีกครั้ง แล้วจึงเตรียมกลับพร้อมฟูจิ่งเย่
ก่อนจากไป ฟูจิ่งเย่มองแม่อู๋แวบหนึ่ง แล้วหันไปมองผู้อำนวยการหลัว เอ่ยเสียงเย็นว่า “ผู้อำนวยการหลัว รบกวนช่วยบอกต่อรองผู้อำนวยการโรงพยาบาลอู๋ด้วยว่า เรื่องของคุณหยาง ผมจะรายงานต่อค่ายทหารตามความจริง”
“นอกจากนี้ คุณหยางต้องเขียนบันทึกการตรวจสอบตัวเองสองพันคำด้วย!”
“ผมทราบแล้ว”
ผู้อำนวยการหลัวถอนหายใจ ได้แต่คิดว่าตาเฒ่าอู๋แต่งภรรยาที่ชอบหาเรื่องใส่ตัวสุด ๆ แถมยังมีลูกสาวที่สมองไม่ค่อยปกติอีกคน
แม่ลูกคู่นี้ไม่มีใครทำให้สบายใจได้เลย
แต่เรื่องทั้งหมดก็เกิดจากตาเฒ่าอู๋เอง หากปกติเขาอบรมภรรยากับลูกสาวให้ดี เรื่องวุ่นวายเหล่านี้ก็คงไม่เกิดขึ้น
หลังฟูจิ่งเย่กับซูเนี่ยนเวย์จากไป ผู้อำนวยการหลัวมองแม่อู๋ที่นั่งแปะอยู่บนพื้น ส่ายหน้า ก่อนจะออกไปพร้อมหัวหน้าแผนกโฮ
เฉวียนหลานอิงก็ไม่แม้แต่จะมองแม่อู๋ หลับตาพักผ่อนเสียเลย
คนแบบนี้ แค่มองเพิ่มอีกสักครั้งก็ทำให้ไอคิวของเธอลดลงได้
แต่ไม่นานรองผู้อำนวยการโรงพยาบาลอู๋ก็รีบมารับแม่อู๋กลับพอดีกับที่เซวี่ยฮงจวิ้นมาถึงโรงพยาบาล เฉวียนหลานอิงจึงเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ให้เขาฟังตั้งแต่ต้นจนจบ