หลังรถแล่นจากไปไกลแล้ว แม่ฟู่ก็พลันนึกอะไรขึ้นมาได้ นางตบต้นขาฉาด “โธ่เอ๊ย ดูความจำฉันสิ ดันลืมเรื่องสำคัญขนาดนี้ไปได้”
“เรื่องอะไรหรือคะ” ฟูจิ่งชิวถามด้วยสีหน้าฉงน
“เดิมทีแม่ตั้งใจจะถามว่า สินสอดของเหนียนเหนียนที่เก็บไว้บนถนนเจิ้งเต๋อลู่ขนไปเก็บเรียบร้อยหรือยัง”
“ตอนขนสินสอดไปครั้งนั้นเสียงดังเอะอะไม่น้อย เพื่อนบ้านละแวกนั้นแทบจะเห็นกันหมดแล้ว ช่วงสองสามวันนี้มีเรื่องให้ทำตลอด เลยหาเวลาไปดูไม่ได้สักที”
“ถ้าเกิดมีใครคิดไม่ดี ปีนกำแพงเข้าไปขโมยของขึ้นมา ถึงตอนนั้นอยากตามคืนก็คงยากแล้ว”
คุณยายทำหน้าเสียดายและหงุดหงิดใจ
ก็เพราะอายุมากแล้ว ความจำถึงได้แย่ขนาดนี้ บางครั้งทั้งที่จำเรื่องนี้ได้อยู่แท้ ๆ แต่พอหันหลังกลับก็ลืมเสียแล้ว จากนั้นนึกอยู่นานแค่ไหนก็คิดไม่ออก
พอได้ยินว่าเป็นเรื่องนี้ โจวเสี่ยวหมินก็รีบตอบทันที
“เก็บแล้วค่ะ วันนี้ตอนเช้าคุณน้าสะใภ้กับคุณน้าชายไม่ได้ออกไปข้างนอกหรือคะ”
“ตอนนั้นหนูถามส่ง ๆ ว่าพวกเขาจะไปไหน ต้องการให้หนูไปช่วยถือของด้วยไหม คุณน้าชายก็บอกว่าไม่ต้อง บอกว่าจะไปเก็บของที่บ้านเลขที่ 8 ถนนเจิ้งเต๋อลู่ค่ะ”
“จริงหรือ”
“จริงแน่นอนค่ะ!”
โจวเสี่ยวหมินพยักหน้ายืนยันอย่างหนักแน่น
พอคุณยายได้ยิน ใจที่แขวนอยู่ก็พลันสงบลง
นางตบอกตัวเอง “เก็บเรียบร้อยก็ดีแล้ว เรื่องอื่นฉันไม่เป็นห่วงหรอก แค่กลัวว่าจะมีคนปีนเข้าไปขโมยของกลางดึก เพราะสินสอดของเหนียนเหนียนล้วนเป็นของดีทั้งนั้น”
“ต่อให้ไม่ได้ขโมยไปทั้งหมด แค่เอาไปขายสักหนึ่งหรือสองชิ้น ก็มีเงินกินดื่มได้หลายปีแล้ว”