ท่านผู้เฒ่าฟู่พยักหน้า พูดเพียงว่า “รู้แล้ว”
จากนั้นคุณยายก็กลับเข้าไปในบ้าน
ไม่นานนัก ทุกคนก็ขึ้นรถแล้วออกจากเขตครอบครัวทหาร
ช่างบังเอิญจริง ๆ ตอนใกล้ถึงปากทางเข้าคุ้ม พวกเขาก็พบเซี่ยเฟิงอิง ฉินฉื่อยวน หลินซู่หลาน และคนอื่น ๆ พอดี พอได้ยินยายใหญ่ตระกูลฟู่บอกว่าจะไปวิลล่าพักตากอากาศ พวกนางก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง ขอให้รอสักสองสามนาที ระหว่างที่พวกนางกลับบ้านไปเก็บของ
แล้วค่อยไปด้วยกัน
ได้สิ
ไม่กี่นาทีต่อมา ขบวนที่เดิมมีผู้ใหญ่เจ็ดคนกับเด็กหนึ่งคน ก็กลายเป็นขบวนใหญ่โตที่มีผู้ใหญ่สิบสองคนกับเด็กสามคนไปเสียแล้ว!
ทุกคนมุ่งหน้าไปยังวิลล่าพักตากอากาศชานเมืองทางตะวันตกอย่างเอิกเกริก
ส่วนทางซูเนี่ยนเวย์กับฟูจิ่งเย่ ตอนนี้ก็ใกล้จะถึงสนามบินหนานหยวนแล้วเช่นกัน
มีเด็กหนุ่มทั้งสามคนไปด้วย จึงไม่รู้สึกเบื่อ
ไม่นาน รถก็จอดลงด้านนอกสนามบิน
พวกเขาจัดการเรื่องขึ้นเครื่องเรียบร้อย
ผู้ใหญ่สองคนกับเด็กสามคนหิ้วสัมภาระขึ้นเครื่องบินโดยสารที่มุ่งหน้าไปเมืองหัว
สามชั่วโมงต่อมา เครื่องบินก็ลงจอดที่เมืองหัว
ลุงอวี๋แจ้งคนทางเมืองหัวไว้ล่วงหน้าแล้ว ให้จัดรถมารับ ดังนั้นพอซูเนี่ยนเวย์กับฟูจิ่งเย่พาเซี่ยเฉินอี้และคนอื่น ๆ เดินออกจากสนามบิน ก็มีคนเข้ามาต้อนรับทันที
“คุณหนู ลูกเขย ผมตู๋ยงครับ ลุงอวี๋ให้ผมมารับพวกคุณ”
ตู๋ยงพูดพลางรับกระเป๋าจากมือฟูจิ่งเย่ แล้วนำทางทุกคนไปยังที่จอดรถ พร้อมถามว่า “คุณหนู จะกลับคฤหาสน์สวนดอกไม้เลย หรือแวะไปกินข้าวที่ร้านอาหารก่อนครับ”
เมื่อได้ยินดังนั้น ซูเนี่ยนเวย์ก็เผลอมองฟูจิ่งเย่ที่อยู่ข้าง ๆ ก่อนเป็นอันดับแรก