ซูเนี่ยนเวย์ทำเป็นไม่ได้ยิน แล้วออกแรงพอประมาณต่อยเขาไปอีกหลายหมัด
เห็นหมัดกำลังจะฟาดลงมาอีกครั้ง ชายหนุ่มก็พลิกแพลงความคิด ก่อนฉวยโอกาสแกล้งทำตัวเจ้าเล่ห์เสียเลย!
“อือ—”
ฟูจิ่งเย่กุมหน้าอกแล้วย่อตัวลง สีหน้าซีดลงเล็กน้อย เหงื่อเย็นผุดซึมบนหน้าผาก
มองแวบแรกก็ดูเหมือนเจ็บจริงอยู่เหมือนกัน
ซูเนี่ยนเวย์กลอกตามองเขา ผู้ชายเจ้าเล่ห์คนนี้แสดงได้เหมือนจริงเสียด้วย คิดว่าเธอไม่รู้หรือไงว่าตัวเองออกแรงแค่ไหน
ถึงจะต่อยเขา แต่เธอก็ควบคุมแรงไว้พอสมควร
“เลิกแกล้งได้แล้ว!”
ซูเนี่ยนเวย์เตะเขาอย่างไม่เกรงใจ น้ำเสียงเย็นเยียบ “ลุกขึ้นมาอธิบายให้ชัด วันนี้ถ้านายไม่อธิบายเรื่องนี้ให้ชัด ฉันจะออกไปบอกพวกผู้ใหญ่เดี๋ยวนี้เลยว่างานแต่งวันที่ยี่สิบเอ็ดเลื่อนออกไป”
“ไม่ได้เด็ดขาด”
พอได้ยินว่าภรรยาจะเลื่อนวันแต่งงาน ฟูจิ่งเย่ก็เลิกแกล้งทันที เขาดีดตัวลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว
เขาลูบหน้าอก แล้วค่อย ๆ ลองยื่นมือไปหาซูเนี่ยนเวย์
“ภรรยา~”
ระหว่างเรียก เขาค่อย ๆ ขยับปลายนิ้วเข้าไปหา ก่อนจะคว้ามือนุ่มนิ่มไร้กระดูกของเธอไว้ได้ในพริบตา
เร็วจริง ๆ เลย!
ซูเนี่ยนเวย์ถลึงตามองเขา
“รีบพูดมา ไม่อย่างนั้นฉันไม่ใช่แค่ต่อยนายหรอกนะ ฉันจะเอาเข็มมาแทงด้วย”
“ผมไม่ได้ตั้งใจปิดบังคุณจริง ๆ”
ฟูจิ่งเย่รีบอธิบาย “เดิมทีผมตั้งใจจะบอกความจริงกับคุณในคืนวันแต่งงานของเรา ไม่ได้โกหกคุณนะ”
ขณะพูด เขาก็ดึงซูเนี่ยนเวย์เข้ามากอดและหอมแก้มเธอ ก่อนเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟังอย่างละเอียด “...เรื่องก็ประมาณนี้แหละ”