เห็นฟูจิ่งเย่ยืดอกตรง แล้วให้คำมั่นอย่างหนักแน่นจริงจังว่า “ลุงอวี๋ ลุงหวัง ป้าหลิว ขอให้ทั้งสามท่านวางใจ ชาตินี้ผม ฟูจิ่งเย่ จะไม่มีวันทำให้เหนียนเหนียนผิดหวังเด็ดขาด!”
“ผมจะภักดีต่อมาตุภูมิและค่ายทหาร เช่นเดียวกับที่ผมภักดีต่อความรักและชีวิตสมรสระหว่างผมกับเหนียนเหนียน”
“ถ้าผมทำไม่ได้ตามที่พูด พวกท่านจะจัดการผมอย่างไรก็ได้”
สิ้นเสียงพูด ท่านผู้เฒ่าก็รีบแสดงจุดยืนของตนทันที
“ถ้าแกกล้าทำให้เหนียนเหนียนเสียใจ ถึงตอนนั้นไม่ต้องรอให้ลุงอวี๋กับคนอื่นลงมือ ฉันนี่แหละจะหักขาหมา ๆ ของแกก่อน!”
พูดจบ เขาก็หันไปกล่าวกับลุงอวี๋และคนอื่นอย่างจริงจังว่า “ลุงอวี๋ที่รัก ขอให้พวกคุณวางใจยกเหนียนเหนียนแต่งเข้าตระกูลฟู่ได้เลย ทั้งฉันและภรรยาไม่ใช่พ่อแม่สามีใจร้ายที่ชอบกลั่นแกล้งลูกสะใภ้ พี่สะใภ้ใหญ่ของเหนียนเหนียนแต่งเข้ามาหลายสิบปีแล้ว เธอย่อมรู้ดีที่สุดว่าพวกเราเป็นคนอย่างไร”
“ใช่ค่ะ พ่อกับแม่เป็นคนใจกว้างและมีเหตุผลมาก ไม่เคยเข้ามายุ่งเรื่องส่วนตัวของพวกเราคนรุ่นหลังเลย”
หลู่ฟางหลิงพูดพลางมองไปทางลุงอวี๋ เธอดูออกแล้วว่า ในบรรดาคนเหล่านี้ ลุงอวี๋มีสถานะสูงที่สุด เรื่องสู่ขอครั้งนี้ สุดท้ายก็ต้องรอให้เขาพยักหน้าเห็นชอบ
“เรื่องอื่นผมไม่กล้ารับประกัน แต่เรื่องการอบรมสั่งสอนในบ้านเราไม่มีอะไรให้ติ”
“ในฐานะพี่สะใภ้ใหญ่ ฉันอายุมากกว่าลูกชายคนที่สามกับเหนียนเหนียนยี่สิบกว่าปี ต่อไปฉันจะปกป้องเหนียนเหนียนเหมือนน้องสาวแท้ ๆ แน่นอน”
ที่จริงจะบอกว่ารักเหมือนลูกสาวแท้ ๆ ก็เหมาะสมอยู่
เพราะอายุของเธอใกล้เคียงกับพ่อแม่ของซูเนี่ยนเวย์ เมื่อไม่กี่วันก่อนทั้งสองคนคล้องแขนกันออกไปเดินซื้อของ จนมีคนเข้าใจผิดคิดว่าเป็นแม่ลูกกันจริง ๆ