“มาหาฉันหรือ? เขาบอกไหมว่าเขาเป็นใคร?” ฟูจิ่งเย่ขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วหันไปมองอวี๋ห้าที่กำลังรับโทรศัพท์
อวี๋ห้าตอบตามจริงว่า “เขาบอกว่าชื่อเซวี่ยฮงจวิ้น เป็นผู้บัญชาการกองพลเซวียจากค่ายทหารของพี่ครับ!”
พอได้ยินว่าคนโทรมาคือผู้บัญชาการกองพล ฟูจิ่งเย่ก็วางถ้วยชาลงทันทีแล้วลุกขึ้นยืน
จากนั้นก็ก้าวยาว ๆ สองสามก้าว เดินเร็ว ๆ ไปที่โทรศัพท์
เขารับโทรศัพท์จากมืออวี๋ห้า เพิ่งเอ่ยว่า “ฮัลโหล” เสียงของผู้บัญชาการกองพลเซวียก็ดังมาจากปลายสาย
“เหล่าฟู ขอให้ชีวิตคู่หลังแต่งงานมีความสุขนะ!”
เซวี่ยฮงจวิ้นไม่ได้พูดเรื่องงานทันที แต่กล่าวคำอวยพรฟูจิ่งเย่ก่อน แล้วจึงเข้าเรื่อง
“มีภารกิจแล้ว”
“กองทัพใหญ่เพิ่งมีคำสั่งให้เขตทหารของเราคัดเลือกหน่วยยอดฝีมือหนึ่งหน่วย ร่วมกับสหายจากเขตทหารมณฑลจี๋ เดินทางไปประเทศพม่าเพื่อช่วยเหลือผู้เชี่ยวชาญด้านการทหารสองคน”
“ผู้เชี่ยวชาญทั้งสองวางแผนกลับประเทศไว้แล้ว ตั้งใจจะอยู่ในประเทศเพื่อรับใช้ชาติ แต่ตอนที่กำลังเตรียมตัวกลับประเทศ พวกเขากลับถูกลักพาตัว”
“ตอนนี้อยู่ที่ประเทศพม่า”
จากนั้นเขาก็เล่าข้อมูลของผู้เชี่ยวชาญทั้งสองให้ฟังคร่าว ๆ
ส่วนข้อมูลโดยละเอียด หลังจากฟูจิ่งเย่ไปสมทบกับสมาชิกในทีมแล้ว โจวยง ทหารองครักษ์ของเขา จะนำประวัติของผู้เชี่ยวชาญทั้งสองและครอบครัวมาให้ ถึงตอนนั้นเขาค่อยอ่านเองได้
เพราะการเปิดเผยรายละเอียดมากเกินไปทางโทรศัพท์ไม่สะดวก
ฟูจิ่งเย่เม้มปากเงียบ ๆ ในใจคิดว่าตัวเองเพิ่งแต่งงาน ยังอยู่ในช่วงลาพักร้อนหลังแต่งงาน เมื่อคืนก็เพิ่งไปปฏิบัติภารกิจมาทั้งคืน แม้แต่เวลานอนยังไม่มี