ซูเนี่ยนเวย์ได้ยินเสียงนั้นก็พลันได้สติ
เมื่อเห็นว่าเสียงขาด ๆ หาย ๆ นั้นเงียบหายไปในเวลาไม่นาน เธอจึงรีบปล่อยพลังจิตออกไปตรวจสอบสถานการณ์
พอตรวจดู ก็เห็นชายวัยกลางคนสองคนกำลังแบกหญิงสาวคนหนึ่ง ลอบเข้าไปในบ้านหลังหนึ่งที่อยู่ในตรอกไม่ไกลอย่างมีพิรุธ
นี่พวกค้ามนุษย์หรือเปล่า?
หรือว่ากำลังฉุดคร่าหญิงสาวกันแน่?
ซูเนี่ยนเวย์มีสีหน้าเย็นชา กลางวันแสก ๆ ยังกล้าลักพาตัวคน ช่างใจกล้าจริง ๆ!
แต่จะว่าไป ต่อให้เป็นศตวรรษที่ 25 ที่เทคโนโลยีก้าวหน้า ก็ยังมีคนกล้าลักพาตัวเด็กกลางถนนอย่างโจ่งแจ้ง ไม่ต้องพูดถึงยุคทศวรรษ 50 ช่วงก่อตั้งประเทศเลย
ยุคนี้ไม่มีอินเทอร์เน็ต วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีก็ยังล้าหลังมาก
เมื่อคนถูกลักพาตัวไปแล้ว อยากตามหากลับมาเรียกได้ว่ายากยิ่งกว่าขึ้นสวรรค์!
“เจ้านาย ในบ้านหลังนั้นขังคนไว้เยอะเลยค่ะ” ขณะนั้นเสียงของสือชีก็ดังขึ้นในมิติ
“สือชี จับตาดูพวกมันไว้ให้ดี ฉันจะพาฟูจิ่งเย่ไปที่นั่น”
ทันทีที่ซูเนี่ยนเวย์พูดจบ ฟูจิ่งเย่ก็ขับรถจี๊ปมาจอดข้างเธอ
เขากำลังจะเรียกให้เธอขึ้นรถ ซูเนี่ยนเวย์ก็คว้าข้อมือเขาไว้ แล้วกระซิบสองสามคำ “ฟูจิ่งเย่ วันนี้เราไม่ไปสวนสาธารณะแล้ว ฉันเจอคนต้องสงสัย ไปดูกันเถอะ”
“ได้”
ฟูจิ่งเย่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า
เขาดับเครื่องยนต์ แล้วเปิดประตูลงจากรถ
ทั้งสองคนรีบอ้อมเข้าไปในตรอกนั้น ตรอกแห่งนี้อยู่ห่างไกลและค่อนข้างทรุดโทรม บรรยากาศรอบข้างเงียบเหงา ดูคล้ายตรอกเก่าที่ถูกทิ้งร้าง