“......”
ทุกคนต่างมองจนตาค้าง เมื่อเห็นฟูจิ่งหลานนอนคว่ำอยู่บนพื้นในท่าทางไม่งาม ร้องโอดโอยไม่หยุด ในหัวของทุกคนมีความคิดเดียวกัน นั่นคือ ลูกสะใภ้คนเล็กของท่านพลเอกฟู่ไม่ใช่คนที่ใครจะไปหาเรื่องได้!
ดูจากฟูจิ่งหลานที่ถูกตบจนกระเด็นไปก็รู้แล้ว
ถ้าไปหาเรื่องเธอ ไม่ว่าแกจะเป็นใคร เธอก็ตบก่อนแล้วค่อยว่ากัน
แม่ฟู่กับพี่สะใภ้ฟู่ได้สติกลับมา ก็รู้สึกสะใจสุด ๆ ตบได้ดีมาก คนแบบนี้ต่อให้ถูกตีตายก็สมควรแล้ว!
“เหนียนเหนียน เจ็บมือไหม รีบให้แม่ดูหน่อย ดูซิว่ามือแดงหรือเปล่า” แม่ฟู่ไม่สนอะไรทั้งนั้น ดึงมือลูกสะใภ้คนโปรดมานวดทันที
“เจ็บค่ะ เจ็บมากเลย”
ซูเนี่ยนเวย์เบะปาก แล้วเริ่มออดอ้อนทันที “หน้าเธอทั้งหนาทั้งหยาบ ไม่รู้ว่าทำมาจากอะไรถึงได้หนาขนาดนั้น ฉันเพิ่งตบไปไม่กี่ที มือก็แดงแล้ว”
สิ้นเสียงของเธอ ทุกคนก็หัวเราะลั่นทันที
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ......”
บางคนถึงกับหัวเราะจนตบต้นขาดังป้าบ
คำพูดของซูเนี่ยนเวย์ช่างเจ็บแสบยิ่งกว่าฆ่าคนให้ตายเสียอีก!
ตบฟูจิ่งหลานจนเหมือนหมาตาย นอนคว่ำอยู่บนพื้นกลอกตาไปมาไม่พอ สุดท้ายเธอยังบอกอีกว่ามือตัวเองถูกตบจนแดง?
นี่ไม่ใช่จงใจเหน็บแนมว่าหน้าของฟูจิ่งหลานหนายิ่งกว่าเปลือกไม้เก่าที่เคี้ยวไม่เข้าอย่างนั้นหรือ!
แม่ฟู่กลั้นหัวเราะ แล้วเล่นละครคล้อยตามลูกสะใภ้คนโปรด
“เด็กดี คราวหน้าเจอเรื่องแบบนี้ก็ใช้แผ่นรองเท้าตบเลย ไม่เปลืองมือ แถมยังเจ็บกว่าเป็นกอง”