“ได้ ไม่มีปัญหา”
ช่างภาพร้านถ่ายรูปพยักหน้าอย่างอารมณ์ดี เขามองคู่หนุ่มสาวที่ทั้งหล่อทั้งสวยเหมาะสมกันราวกิ่งทองใบหยก แล้วพูดยิ้ม ๆ ว่า “อีกสามวันพวกคุณค่อยมารับที่ร้านนะ”
ฟูจิ่งเย่พยักหน้ารับ ก่อนจะจูงมือซูเนี่ยนเวย์ออกจากร้านถ่ายรูป
จากนั้นเขาก็ขับรถจี๊ปไปที่กรมการปกครองเพื่อจดทะเบียนสมรส
คนที่มาจดทะเบียนสมรสในยุคนี้มีน้อยมาก ยิ่งเป็นคนชนบทก็ยิ่งแต่งงานกันง่าย ๆ แค่ห่อผ้าห่มม้วนเดียวก็พาภรรยากลับบ้านได้แล้ว
เรื่องจดทะเบียนสมรสน่ะหรือ ทั้งหมู่บ้านแทบหาคนที่ทำเรื่องนี้ได้ไม่กี่คน
แต่แนวคิดของฟูจิ่งเย่กับซูเนี่ยนเวย์ไม่เหมือนคนอื่น ในสายตาของพวกเขา มีเพียงการจดทะเบียนสมรสเท่านั้น ถึงจะถือว่าเป็นสามีภรรยากันอย่างถูกต้อง!
ตอนทั้งคู่ไปถึงกรมการปกครอง ไม่มีใครมาจดทะเบียนสมรสเลยสักคู่
ดังนั้นพวกเขาจึงเป็นคู่บ่าวสาวคู่แรกของวันที่มาจดทะเบียนสมรส
เอกสารครบถ้วน เจ้าหน้าที่หยิบตราประทับขึ้นมากดลงไปไม่กี่ครั้ง ใบทะเบียนสมรสสองใบก็เรียบร้อย
จากนั้นก็ส่งเอกสารทั้งหมดให้ฟูจิ่งเย่
ซูเนี่ยนเวย์รับใบทะเบียนสมรสใบหนึ่งมาดู ก็อดรู้สึกแปลกใจไม่ได้
ใบทะเบียนสมรสในยุคนี้ช่างเรียบง่ายจริง ๆ!
กระดาษสองแผ่นบาง ๆ ดูเหมือนเกียรติบัตรของเด็กประถมไม่มีผิด
“ใบนี้ฉันเก็บเอง”
ฟูจิ่งเย่หยิบใบทะเบียนสมรสในมือเธอไป พับเก็บอย่างระมัดระวัง แล้วใส่ไว้ในกระเป๋าเสื้อ ก่อนจะเก็บเข้าไปในมิติ
“มีตั้งสองใบไม่ใช่เหรอ เราแบ่งกันเก็บคนละใบสิ” ซูเนี่ยนเวย์อดมองเขาไม่ได้