ซางซูไม่รู้เลยว่าตัวเองตกเป็นเป้าของสวี่หนิง เธอเก็บข้าวของเรียบร้อยอย่างอารมณ์ดี
วันออกเดินทาง ซางซูเปิดประตูบ้านก็เจอลมหนาวพัดเข้ามา เธอหดคอแล้วก้าวออกไปข้างนอก
“เดี๋ยวก่อน”
เผยชื่ออังดึงเธอไว้ แล้วหันหลังขึ้นไปชั้นบน ไม่นานก็ลงมาพร้อมผ้าพันคอผืนหนึ่ง ตั้งใจจะพันให้เธอ
ซางซูยกมือกันไว้ “ไปถึงที่นั่นก็อุ่นแล้ว ไม่ต้องพันผ้าพันคอหรอก”
“ที่นี่หนาว พันไว้ก่อน ถึงที่นั่นค่อยถอด”
“ก็ได้”
ซางซูไม่ได้ขัดขืนอีก ยืนให้เผยชื่ออังพันผ้าพันคอให้เสร็จแล้วค่อยออกจากบ้าน
เมื่อถึงสนามบิน เผยชื่ออังบอกให้ซางซูนั่งรอ ส่วนตัวเองไปโหลดกระเป๋า
หลังเผยชื่ออังเดินไป ชายหน้าตาธรรมดาคนหนึ่งก็เข้ามาหาซางซู
“คุณซาง เชิญทางนี้ครับ”
ซางซูมองเขาอย่างระแวดระวัง “คุณเป็นใคร?”
“ผมเป็นคนที่คุณนายเฉิงส่งมารับคุณครับ”
คนเดียวที่ซางซูรู้จักและแซ่เฉิงก็คือเฉิงซวง
แต่ทริปนี้เธอไม่ได้บอกเฉิงซวง แล้วเฉิงซวงรู้ได้ยังไงว่าเธออยู่ที่สนามบิน
อีกอย่าง ในเมื่อเฉิงซวงรู้แล้วว่าเธอกับเผยชื่ออังจะไปเที่ยวด้วยกัน ก็คงไม่ส่งคนมารับเธอตอนใกล้ขึ้นเครื่องแบบนี้หรอก
ผู้ชายคนนี้ต้องแอบอ้างชื่อเฉิงซวงมาหลอกเธอแน่ ๆ
“ฉันไม่รู้จักคุณนายเฉิงอะไรทั้งนั้น คุณมาผิดคนแล้ว”
ชายคนนั้นไม่พูดอะไร หยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วเริ่มโทรออก
“คุณนายเฉิงครับ คุณซางไม่ยอมไปกับผม รบกวนช่วยอธิบายกับเธอหน่อยครับ” พูดจบเขาก็ยื่นโทรศัพท์ให้ซางซู “คุณนายเฉิงให้คุณรับสายครับ”
ซางซูรับโทรศัพท์มา “ฮัลโหล”
เสียงของเฉิงซวงดังมาจากปลายสาย “ซางซู ฉันเอง เขาเป็นคนที่ฉันส่งไปจริง ๆ เธอไปกับเขาได้เลย ไม่ต้องกังวล”