เมื่อมาถึงสถานจัดพิธีศพ เจ้าหน้าที่สองคนก็เข็นร่างไร้วิญญาณเข้าไปในห้องเก็บศพ
เผยชื่ออังเดินตามไปเงียบ ๆ มองเจ้าหน้าที่เปิดประตูช่องเก็บศพ วางซางซูเข้าไป แล้วปิดประตูลง
เสียงทึบเบา ๆ ดังขึ้น กั้นคนทั้งสองออกจากกันอย่างสิ้นเชิง
ร่างของเผยชื่ออังโงนเงน ก่อนจะทรุดลงกับพื้นและจมสู่ความมืดมิดไร้ขอบเขต
เมื่อลืมตาตื่น เขาก็กลับมาอยู่ที่บ้านแล้ว เฉิงซวงเฝ้าอยู่ข้างเตียง
พอเห็นเขาฟื้น เฉิงซวงก็ถามด้วยความเป็นห่วงว่า “ตื่นแล้วเหรอ เป็นอะไรรึเปล่า...”
คำพูดของเฉิงซวงชะงักค้าง เพราะเธอเห็นแววเกลียดชังในดวงตาของเผยชื่ออัง เป็นความเกลียดชังที่มีต่อเธอ
ความโศกเศร้าทั้งหมดในใจเผยชื่ออังแปรเปลี่ยนเป็นความเกลียดชังต่อเฉิงซวง น้ำเสียงของเขาเย็นชาอย่างที่สุด “เธอให้คนพาตัวซางซูไป เธอเป็นคนทำให้เธอตาย”
เฉิงซวงเจ็บปวดราวกับหัวใจถูกกรีด ร้องไห้จนพูดแทบไม่เป็นคำ “ฉันไม่ได้คิดจะทำร้ายเธอ ฉันไม่รู้ว่าจะเกิดอุบัติเหตุรถชน ถ้ารู้ ฉันไม่มีทางให้ใครไปรับเธอแน่”
เผยชื่ออังมองเฉิงซวงร้องไห้โดยไม่สะทกสะท้าน “เธอตายแล้ว พูดเรื่องพวกนี้ตอนนี้ก็ไม่มีความหมายแล้ว กลับไปเถอะ ต่อไปอย่ามาที่นี่อีก”
เฉิงซวงมองเผยชื่ออังอย่างไม่อยากเชื่อ อ้าปากแล้วหุบอยู่หลายครั้ง สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร ก่อนสะอื้นไห้เดินออกจากห้องไป
หลังเฉิงซวงจากไป เผยชื่ออังก็ขังตัวเองอยู่ในห้อง ดื่มเหล้าแก้กลุ้ม
เขาพยายามใช้แอลกอฮอล์ทำให้ตัวเองชา จะได้ลืมเรื่องที่ซางซูตายไปชั่วคราว