เผยชื่ออังซุกหน้าลงกับซอกคอของซางซู สูดกลิ่นเฉพาะตัวที่ชวนให้เขาคะนึงหาไม่รู้ลืมจากร่างของเธอ เพื่อข่มอารมณ์ทุกอย่างที่ไม่ควรเผยออกมา
เขาเงยหน้าขึ้น แตะหน้าผากกับซางซูอย่างอ่อนโยนและรักใคร่ “ที่รัก ผมคิดถึงคุณมาก คิดถึงจนอดใจไม่ไหว ต้องมาหาคุณให้ได้”
ซางซูเห็นเผยชื่ออังเปลี่ยนอารมณ์ได้อย่างรวดเร็วก็อดนับถือไม่ได้ เธอยิ้มแล้วบอกว่า “ฉันก็คิดถึงคุณมากเหมือนกัน ฉันซื้อตั๋วเครื่องบินไว้แล้ว กะว่าจะไปหาคุณมะรืนนี้ ไม่คิดเลยว่าคุณจะทำเซอร์ไพรส์ใหญ่ขนาดนี้”
เพื่อให้คำพูดฟังดูน่าเชื่อถือขึ้น ซางซูจึงเป็นฝ่ายจูบเผยชื่ออังก่อน
เผยชื่ออังประคองท้ายทอยเธอไว้แล้วจูบลึกซึ้งยิ่งขึ้น เรื่องหลังจากนั้นจึงเป็นไปอย่างราบรื่น เขาระบายความโกรธที่สั่งสมอยู่ในใจออกมาเป็นเรี่ยวแรง แล้วจัดการซางซูอย่างหนักหน่วงโดยไม่ยั้งมือ
ซางซูรู้ว่าเขาโกรธเพราะเธอ แม้จะยังไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่ทำให้เขาหายโกรธไว้ก่อนย่อมไม่ผิดแน่
การเป็นฝ่ายเริ่มและให้ความร่วมมือของซางซูกลายเป็นเหมือนยากระตุ้นอารมณ์ของเผยชื่ออัง ผลจากค่ำคืนเร่าร้อนก็คือนาฬิกาปลุกในเช้าวันรุ่งขึ้นไร้ความหมาย ทั้งสองนอนจนตื่นเองตามธรรมชาติ
พอตื่นขึ้นมาเห็นแสงลอดผ่านรอยแยกของม่านเข้ามาในห้องนอน ซางซูก็พลันตาสว่าง เธอไม่ได้ลุกขึ้น แค่เอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ แสงสว่างขนาดนี้ไม่ต้องดิ้นรนให้เสียเวลา พอดูเวลาก็พบว่าใกล้สิบเอ็ดโมงแล้ว นี่ไม่ใช่แค่มาสาย แต่ขาดงานชัด ๆ
หน้าจอโทรศัพท์แสดงข้อความจากหัวหน้าทีมว่า [วันนี้มาบริษัททำเรื่องลาออก]