เผยชื่ออังไม่อยากคุยเรื่องนี้ต่อ กลัวซางซูจะนึกถึงบาดแผลในใจที่ฝังมานาน จึงพูดว่า “ฉันก็หิวแล้ว ตั้งใจทำกับข้าวเถอะ”
ถึงเผยชื่ออังจะทำอาหารไม่เป็น แต่ช่วยหยิบจับงานเล็ก ๆ น้อย ๆ ได้ พอมีเขาคอยช่วยอยู่ข้าง ๆ ไม่ถึงชั่วโมงอาหารสามอย่างกับซุปหนึ่งถ้วยก็เสร็จเรียบร้อย
เผยชื่ออังยกอาหารมาวาง ส่วนซางซูตักข้าว
พอนั่งลง ซางซูก็คีบอาหารให้เผยชื่ออัง “ลองชิมฝีมือฉันหน่อยสิว่าเป็นยังไง”
เผยชื่ออังคีบอาหารเข้าปาก ลิ้มรสอย่างละเอียด ก่อนจะเอ่ยชมเต็มที่ “อร่อย ฉันชอบมาก”
รสชาติอาจยังสู้ฝีมือพ่อครัวที่บ้านไม่ได้ แต่มีรสชาติของบ้านที่พ่อครัวทำออกมาไม่ได้
“ถ้าชอบ ไว้ฉันทำให้กินอีกนะ”
“ได้”
พอซางซูกินอิ่มและวางช้อนตะเกียบลง เผยชื่ออังก็กินอาหารที่เหลือจนหมด แล้วรับหน้าที่ล้างจานทั้งหมด
ตอนสี่โมงเย็น ซางซูไปปรากฏตัวที่ฝ่ายบุคคล ขั้นตอนลาออกดำเนินไปอย่างราบรื่น
พอจัดการเรียบร้อย สิ่งแรกที่ซางซูทำคือออกจากกลุ่มงานต่าง ๆ แล้วถอนการติดตั้งแอปทั้งหมดที่โหลดมาเพราะเรื่องงาน
มองหน้าจอโทรศัพท์ที่โล่งขึ้นไม่น้อย ซางซูมีความรู้สึกอยู่คำเดียว: สะใจ!
หลังลาออก ซางซูก็พาเผยชื่ออังไปร้านอาหารที่อยู่ใกล้บริษัท
พออาหารจานสุดท้ายมาเสิร์ฟ เพื่อนร่วมงานที่สนิทกันของซางซูก็มาถึงพอดี เป๊ะกับเวลาเลย
พอเห็นซางซู หลัวอี้ฟางก็ยืนห่างออกไปแล้วโบกมือทักอย่างดีใจ
ซางซูยิ้มพลางยกมือทักตอบ
แต่ทันทีที่เผยชื่ออังเห็นหลัวอี้ฟาง ใบหน้าก็หม่นลง ดวงตาเต็มไปด้วยความอาฆาตจ้องเขม็งไปทางอีกฝ่าย