ใกล้หมดเวลาพักกลางวัน ทุกคนก็ทยอยกลับมา หวังเหวยเซิงเดินตามเข้ามาด้วย «ผลอนุมัติกิจกรรมสานสัมพันธ์ของแผนกออกมาแล้ว พอดีวันนี้เป็นวันสุดท้ายของช่วงทดลองงานของเสี่ยวซาง เลิกงานแล้วพวกเราไปสังสรรค์ด้วยกัน ผ่อนคลายกันสักหน่อย แล้วก็ฉลองที่เสี่ยวซางได้เป็นพนักงานประจำด้วย»
พอเขาพูดจบ บางคนก็ดีใจ บางคนกลับหน้าจ๋อย หลังเสียงโห่ร้องของคนกลุ่มหนึ่งเงียบลง ซางซูจึงถามว่า «ผู้จัดการหวัง ฉันไม่ไปได้ไหมคะ?»
«นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเข้าร่วมกิจกรรมสานสัมพันธ์ของแผนก แถมยังจัดเพื่อฉลองให้เธอด้วย ยังไงเธอก็ต้องไป»
«เข้าใจแล้วค่ะ»
ซางซูรู้สึกหงุดหงิด กิจกรรมสานสัมพันธ์ทำไมต้องบังคับคนที่ไม่อยากไปด้วยนะ
หลังหวังเหวยเซิงเดินออกไป ซางซูก็ส่งข้อความหาเผยชื่ออัง [วันนี้ไม่ต้องมารับฉันแล้วนะ]
เผยชื่ออังตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว [ทำไมล่ะ?]
ซางซูบ่น [กิจกรรมสานสัมพันธ์ของแผนก ฉันไม่อยากไป แต่ผู้จัดการบอกว่าต้องไป]
[ไม่อยากไปก็ไม่ต้องไป]
[ไปเถอะค่ะ ยังไงก็เป็นครั้งแรก ไม่รู้เหมือนกันว่าจะต้องทำงานที่นี่ไปอีกนานแค่ไหน]
[แล้วแต่เธอ เลิกแล้วบอกฉันนะ ฉันจะไปรับ]
[อื้ม]
หลังเลิกงาน ซางซูไปกับเพื่อนร่วมงานคนที่เป็นฝ่ายชวนเธอไปกินข้าวตั้งแต่วันแรกที่เข้าบริษัท
ทุกคนไปกินข้าวกันก่อน แล้วค่อยย้ายไปคาราโอเกะแถวใกล้ ๆ
ข่งซีหร่านตามติดซางซูมาตลอด เธอไม่เคยขับรถคันนี้ให้ซางซูเห็น จึงไม่กลัวว่าจะถูกจับได้
คนที่นิสัยเปิดเผยพอเข้าห้องส่วนตัวก็หยิบไมโครโฟนขึ้นมาร้องเพลงทันที ส่วนซางซูนั่งอยู่ตรงมุมค่อนข้างลับตา พยายามทำตัวให้กลมกลืนที่สุด