เพราะตั้งครรภ์ลูกแฝด ซางซูจึงต้องผ่าคลอด
ทุกอย่างราบรื่นดี ไม่มีเหตุไม่คาดฝันเกิดขึ้น
เพียงแต่เด็กทั้งสองคนมีน้ำหนักตัวค่อนข้างน้อย โดยเฉพาะน้องชาย
คนโตเป็นเด็กผู้หญิง หนัก 2.1 กิโลกรัม
คนเล็กเป็นเด็กผู้ชาย หนัก 1.9 กิโลกรัม
เด็กทั้งสองคนจึงต้องอยู่ในตู้อบเพื่อสังเกตอาการชั่วคราว
หมออุ้มเด็กทั้งสองมาให้ซางซูดูแวบหนึ่ง บอกให้เธอรู้เพศของลูก แล้วก็อุ้มพวกเขาไป
ซางซูถูกเข็นกลับห้องพักฟื้น ยาชาครึ่งล่างยังไม่หมดฤทธิ์ เธอลงจากเตียงไม่ได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการไปดูลูก
หลังผ่าตัดเสร็จใหม่ ๆ ยังดื่มน้ำหรือกินอะไรไม่ได้ พี่เลี้ยงจึงใช้สำลีพันก้านชุบน้ำแตะริมฝีปากให้ซางซู
“ตอนนี้ยาชายังไม่หมดฤทธิ์ รีบนอนพักสักงีบเถอะ พอยาหมดฤทธิ์แล้วเจ็บจนอยากนอนก็ยังนอนไม่หลับ”
พี่เลี้ยงพูดมีเหตุผลมาก ซางซูหลับตาพยายามข่มตาให้หลับ แล้วก็ไม่รู้ว่าหลับไปตั้งแต่เมื่อไร
ในเวลาเดียวกัน เผยชื่ออังซึ่งกำลังจัดการงานอยู่ก็รู้สึกง่วงขึ้นมากะทันหัน
เขาไม่ได้หลับเต็มอิ่มมานานแล้ว จึงวางงานลงอย่างไม่ลังเลแล้วไปนอนพักที่ห้องพักผ่อน
เผยชื่ออังนอนลงได้ไม่กี่นาทีก็หลับสนิท
แม้จะหลับไม่นานนัก แต่กลับหลับสบายเป็นพิเศษ อาการปวดตื้อในสมองก็บรรเทาลง
ที่สำคัญที่สุดคือเขาฝันดี
ในฝัน เขายืนอยู่หน้าเครื่องอบเด็กสองเครื่องที่วางเรียงกัน เด็กน้อยทั้งสองหลับเงียบ ๆ อยู่ในตู้อบ มือเล็ก ๆ กำหมัดวางไว้ข้างปาก ส่วนเท้าจิ๋วก็เตะไปมาอย่างไม่รู้ตัว
เขายื่นมือทั้งสองข้างไปแตะกระจกของตู้อบแต่ละเครื่อง ลูบไล้เด็กน้อยผ่านอากาศ