พอรู้ว่าเธอเป็นผู้เสียหาย ตำรวจก็มีท่าทีอ่อนโยนลงทันที แม้แต่น้ำเสียงยังตั้งใจพูดให้นุ่มนวล “มีธุระอะไรหรือเปล่าครับ?”
“ฉันมาทำเรื่องลาออกค่ะ ต้องติดต่อผู้จัดการฝ่ายบุคคล พนักงานคนอื่นบอกว่าผู้จัดการอยู่ที่นี่”
ซางซูเป็นผู้เสียหาย จึงมีสิทธิ์รับรู้เรื่องที่เกี่ยวข้องกับคดี ตำรวจไม่ได้ปิดบังเธอ “ผู้จัดการฝ่ายบุคคลเป็นหนึ่งในผู้เกี่ยวข้องกับคดี ตอนนี้กำลังให้ความร่วมมือในการสอบสวนครับ”
ซางซูเบิกตากว้างเล็กน้อย “ผู้จัดการฝ่ายบุคคลก็มีส่วนด้วยเหรอคะ?”
ตำรวจพยักหน้า
ซางซูไม่ได้ถามอะไรต่อ แต่ถึงไม่ถามก็รู้ว่าคนพวกนี้คงไม่ได้ทำเรื่องแบบนี้แค่ครั้งเดียว เธอพูดด้วยความเดือดดาลว่า “พวกคุณต้องสืบให้กระจ่าง แล้วจับพวกเขามารับโทษให้ได้นะคะ”
“แน่นอนครับ” พูดจบตำรวจผู้หวังดีก็ชี้ไปยังชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่ข้างหลัง “นี่คือเจ้าของบริษัท ถ้าคุณจะลาออก ไปจัดการกับเขาได้ไหมครับ?”
เจ้าของบริษัทยังไม่ทันรอให้ซางซูพูดก็เอ่ยขึ้นก่อน “ได้ครับ คุณตำรวจทำงานต่อเถอะครับ เดี๋ยวผมพาเธอไปทำเรื่องลาออกเอง”
ตำรวจพยักหน้า เจ้าของบริษัทจึงเดินออกมาพาซางซูไปจัดการเรื่องลาออก
พอทำเรื่องเสร็จ ซางซูก็รีบออกจากบริษัททันที ไม่อยากอยู่ต่อแม้แต่วินาทีเดียว
หลังจากเธอไปแล้ว ตำรวจใช้เวลานานกว่าจะรวบรวมรายชื่อผู้เสียหายได้ครบ
เมื่อได้รับโทรศัพท์จากตำรวจ ผู้เสียหายที่ก่อนหน้านี้ถูกซินซู่มีอิทธิพลกดขี่จนไม่มีที่ให้ร้องทุกข์ ต่างก็เล่าเรื่องที่ตนประสบมาอย่างไม่ปิดบัง ขอเพียงให้ซินซู่ได้รับโทษตามที่สมควร