อาศัยแสงจันทร์ที่ส่องลอดเข้ามาเพียงน้อยนิด ฟู่ชางเย่มองท่านอนที่ไม่ค่อยเรียบร้อยของเธอ
เขารู้ว่าเธอหลับสนิทแล้ว
เขากลั้นหายใจ ค่อย ๆ ขยับเข้าไปใกล้
หยุดอยู่ไม่ไกลจากเธอ หลับตาลงแล้วสูดลมหายใจลึกอย่างเคลิบเคลิ้ม
หอมจริง ๆ
อยากจะ...
ลูกกระเดือกนูนขยับขึ้นลง ดวงตาในความมืดลุ่มลึกจนน่ากลัว
เขามองเธอเงียบ ๆ อยู่นาน สายตาวนเวียนอยู่บนริมฝีปากของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก่อนจะข่มใจถอยกลับไปยังที่เดิม
นอนหงายท่องคำคมของท่านผู้นำอยู่ในใจ
ไม่รู้ว่าเผลอหลับไปตั้งแต่เมื่อไร
เลือนรางในห้วงหลับ มีบางสิ่งนุ่มนิ่มทับลงมาบนตัวเขา
สัญชาตญาณระแวดระวังที่สั่งสมมานานทำให้เขาลืมตาขึ้นทันที
มือเกือบจะคว้าคอคนที่เข้ามาโดยไม่รู้ตัว
แต่พอยื่นมือออกไป เขาก็พลันนึกได้ว่าคนข้าง ๆ คือภรรยาของเขา
ฟู่ชางเย่รีบชักมือกลับ หัวใจเต้นระรัว
ให้ตายสิ เกือบทำภรรยาตัวนุ่มหอมเจ็บเข้าแล้ว!
ก้มลงมองก็เห็นว่าตอนนี้ศีรษะของเธอหนุนอยู่บนท้องเขา ดูเหมือนจะรู้สึกหนาว เธอจึงดึงเสื้อของเขาแรง ๆ พยายามเอามาคลุมตัว
ฟู่ชางเย่ยื่นมือใหญ่ไปคว้าผ้าห่มผืนบางมาคลุมให้เธอ
จากนั้นเขาก็สังเกตเห็นท่านอนของเธอ
ตอนนี้เสื้อตัวหลวมของเธอเลิกขึ้นมาถึงอก กางเกงขาสั้นลายดอกก็ร่นขึ้นไปถึงโคนขา ศีรษะหนุนอยู่บนท้องเขา ส่วนตัวนอนขวางกลางเตียง ใบหน้าหันเข้าหาจุดสำคัญของเขา
เขาถึงกับสัมผัสได้ถึงลมหายใจแผ่วเบาของเธอ
ฟู่ชางเย่ตระหนักถึงท่านอนนี้แล้วสูดลมหายใจเย็น ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง
เลือดลมพลุ่งพล่านลงไปอย่างควบคุมไม่ได้