“รีบร้อนขนาดนี้เลยเหรอ? ไม่ได้เตรียมอะไรไว้สักอย่าง จะเจออันตรายหรือเปล่า?”
เซิ่งเซี่ยอดเป็นห่วงไม่ได้ จึงเอ่ยเตือนอย่างอ้อมค้อม
พระเอกมีรัศมีตัวเอกก็จริง แต่รัศมีนั่นคงไม่ได้แก้ได้ทุกเรื่องหรอกนะ
หมีสีน้ำตาลหนักกว่าหกร้อยกิโลกรัม ไขมันช่วยรับแรงโจมตีได้ทั้งหมด คนทั่วไปสู้ไม่ไหว ผลักก็ไม่ขยับ
อีกอย่าง ปืนใหญ่ทำเองแบบลูกเดี่ยวทั่วไปยิงจากระยะไกลเจาะอวัยวะภายในไม่เข้า ต่อให้หลายคนยิงถูกพร้อมกัน ก็ยากจะปลิดชีพมันในทันที
หมีสีน้ำตาลที่บาดเจ็บจะโต้กลับอย่างบ้าคลั่ง
คนธรรมดาหลบไม่ทัน
ทหารจำนวนน้อยยากจะคุ้มกันทั้งทีมได้ทั่วถึง
“เป็นห่วงฉันเหรอ?”
ได้ยินน้ำเสียงแปลกไปของเขา หัวใจเซิ่งเซี่ยพลันกระตุกวูบ เธอเงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว
ชายร่างสูงใหญ่ยืนพิงขอบประตูอย่างห้าวหาญ ดวงตาเรียวยาวลึกล้ำจนมองไม่เห็นก้นบึ้ง
เหตุผลที่เตรียมไว้ติดอยู่ตรงลำคอทันทีที่สบตาเขา “ฟู่...”
เธอพูดได้แค่คำเดียว เขาก็เดินเข้ามา
รวบเธอเข้ามาในอ้อมแขนอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
ฝ่ามือใหญ่ประคองท้ายทอยเธอไว้ ไม่เปิดโอกาสให้ตั้งตัวแม้แต่น้อย ก่อนจุมพิตร้อนผ่าวจะประทับลงบนริมฝีปาก
ยังคงรุกเร้าไม่เปลี่ยน
เขาจูบจนเธอหายใจแทบไม่ทัน ถึงยอมผละออก
เขาก้มมองเธอ แววตาร้อนระอุ
น้ำเสียงเจือความยินดีที่แทบกดไว้ไม่อยู่
“วางใจเถอะ เชื่อใจผู้ชายของเธอ รอฉันเอากระต่ายกลับมาให้ หรือคืนนี้เธออยากจะ...กับฉัน?”
เขายังพูดไม่ทันจบ เซิ่งเซี่ยก็อายจนรีบยกมือปิดปากเขา
แต่ทันทีที่เธอยื่นมือมา เขาก็อ้าปาก
งับนิ้วชี้ของเธอเข้าให้