เซิ่งเซี่ยเป็นคนระมัดระวังตัวจนชิน ต่อให้แน่ใจแล้วว่าอีกฝ่ายกำลังโกหก เธอก็ยังไม่บุ่มบ่ามทำอะไร
อยู่ข้างนอกคนเดียว จะเข้าไปต่อว่าเขาก็ดูทำตัวเป็นเด็กเกินไปหน่อย
แต่ฟังบทสนทนาที่ดังมาจากด้านหลังแล้ว…
เห็นชัดว่าไม่ใช่การคุยโอ้อวดเล่น ๆ
เขากำลังชี้แนะวิธีปลูกต้นไม้มั่ว ๆ ต่างหาก
แถมคนที่ถูกชี้แนะยังเชื่อเสียด้วย!
ระหว่างทาง คนที่อ้างตัวว่าเป็นเจ้าหน้าที่เทคนิคคนนั้นลุกไปเข้าห้องน้ำ
เซิ่งเซี่ยจึงค่อย ๆ ลุกขึ้นอย่างแนบเนียนแล้วหันกลับไปมอง
ด้านหลังเป็นชายหนุ่มหน้าตาสดใส ผมสั้นเกรียน เขาดูสับสนอยู่บ้าง
เธอคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตัดสินใจเตือนเขา
เซิ่งเซี่ยเดินเข้าไปแล้วพูดเสียงเรียบ
“สหาย การปลูกต้นไม้ในพื้นที่ทรายต้องปลูกตื้นและดูแลให้ดี ถ้าฝังลึกเกินไป รากกล้าไม้จะเน่าและยืนต้นตาย เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นบ่อยตอนปลูกป่าจริง”
เธอเพียงเตือนด้วยความรู้ทั่วไปอย่างนุ่มนวล
พูดแค่นั้นพอ
พูดจบก็กลับไปยังตู้โดยสารของตัวเองทันที
ใครจะรู้ว่าพอเธอกลับถึงตู้โดยสาร ตำรวจรถไฟสองนายก็เดินเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
คุณป้าที่อยู่ในตู้โดยสารไม่อยู่แล้ว เหลือเธอเพียงคนเดียว
เซิ่งเซี่ยกำลังสงสัย จึงถามว่า “สวัสดีค่ะ มีธุระอะไรหรือเปล่าคะ?”
ตำรวจรถไฟไม่อ้อมค้อม พูดเสียงเข้มว่า
“สหาย กรุณาแสดงหนังสือแนะนำตัวกับตั๋วโดยสารด้วยครับ”
เซิ่งเซี่ยแปลกใจเล็กน้อย
รถไฟในยุคนี้มีตรวจตั๋วระหว่างทางด้วยหรือ?
เธอไม่รู้เลย
เจ้าของร่างเดิมไม่เคยเดินทางไกล ในความทรงจำก็ไม่มีเรื่องนี้
เธอให้ความร่วมมือ หยิบหนังสือแนะนำตัวกับตั๋วโดยสารออกมา
“ปลายทางของคุณคือท่าเฉิงใช่ไหม?”
“ใช่ค่ะ”
“ไปอยู่กับสามีหรือ? สามีคุณชื่ออะไร?”